ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ (ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ) ਬਾਰੇ ਲੇਖ

ਕਬਿਉ ਬਾਚ ਬੇਨਤੀ ਚੌਪਈ ਦੇ ਮੂਲ ਸ੍ਰੋਤ ਦੇ ਉਲਟ, ਨਿਤਨੇਮ ਦੇ ਗੁਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛਾਪੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਚੌਪਈ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਰੱਦੋ - ਬਦਲ ਬਾਰੇ !-: ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

ਨਿਤਨੇਮ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਪੂਰੀ "ਚੌਪਈ" ਕੁਲ 29 ਪੰਨਿਆਂ ਦੀ ਹੈ। ਜੋ "ਸਬੁਧਿ ਬਾਚ ਚੌਪਈ" ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 1359 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ 1388 ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਚੌਪਈ ਉਪਰ ਕਿਧਰੇ ਵੀ "ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10" ਦਾ ਠੱਪਾ ਨਹੀਂ ਲਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਅਤਿ ਦੀ ਅਸ਼ਲੀਲ ਅਤੇ 404 ਚਰਿਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ "ਚਰਿਤ੍ਰੋ ਪਾਖਿਯਾਨ" ਰਚਨਾ ਦੇ, 404 ਵੇਂ ਅਤੇ ਅਖੀਰਲੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਹੀ ਇਹ ਚੌਪਈ ਅਖੀਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ 377 ਵੇਂ ਬੰਦ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੂੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 405 ਵੇਂ ਬੰਦ 'ਤੇ ਪੰਨਾ ਨੰਬਰ 1388 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਪੂਰੀ ਚੌਪਈ ਵਿੱਚ ਖੜਗਕੇਤ, ਮਹਾਕਾਲ, ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਕੇਤਿ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੈਂਤਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧਾਂ ਦਾ ਵਰਨਣ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਚੌਪਈ ਨਿਤਨੇਮ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਹੈ? ਅੱਜ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ। 

ਸਾਰੀ "ਸਬੁਧ ਬਾਚ ਬੇਨਤੀ ॥ ਚੌਪਈ ॥" ਦੇ ਅਰਥ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਲੇਖ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਵਿੱਚ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਾਂ।

ਅਸੀਂ ਇਸ ਚੌਪਈ ਦੇ ਕੁਲ 405 ਪਦਿਆਂ ਵਿਚੋਂ 350 ਪਦੇ ਤੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੇ। ਧਿਆਨ ਰਹੇ ! ਕਿ ਪੂਰੇ 405 ਪਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਇਹ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਿਤਨੇਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ "ਕਬਿਉ ਬਾਚ ਬੇਨਤੀ ਚੌਪਈ" ਦਾ ਅਰਥ ਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਪਾਤਰ ਖੜਗਕੇਤੁ, ਮਹਾਕਾਲ, ਸ਼੍ਰੀ ਅਸੁਕੇਤੁ, ਜਗਮਾਤਾ ਆਦਿਕ ਕੌਣ ਹਨ?ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਸਾਡੀ ਮਜਬੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਲੇਖ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਚੌਪਈ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ, ਕਿ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਚੌਪਈ ਦਾ ਟੀਕਾ ਲਿਆ ਕੇ ਜ਼ਰੂਰ ਅਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਆਪ ਪੜ੍ਹੋ, ਤਾਂਕਿ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗ ਸਕੇ ਕਿ "ਕਬਿਉ ਬਾਚ ਬੇਨਤੀ ਚੌਪਈ" ਕਿਸ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸਨੇ ਲਿੱਖੀ ਹੈ।

ਕੇਤੇ ਬੀਰ ਬਰਛਿਯਨ ਮਾਰੇ॥340॥ .........ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ........... ਜਾਨੁਕ ਦੰਸ ਕੂਤਬ ਸੇ ਬਨੇ॥ 343॥ ਤੱਕ।
(ਨਾਲ ਲਗੇ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੋ ਜੀ)

ਅਨੁਵਾਦ:

ਕਿਤਨੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਤਾ ਗਿਆ ॥ ਕਿਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਟੋਟੇ ਟੋਟੇ ਕਰ ਦਿਤਾ ਗਿਆ॥ ਕਿਤਨਿਆਂ ਨੂੰ ਖੜਗ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਤਾ ਗਿਆ॥ ਬੇਅੰਤ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਟੋਟੇ ਟੋਟ ਦਿਤਾ ਗਿਆ॥ ਕਿਨ੍ਹੇ ਹੀ ਸੂਰਮੇ ਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਸਹਥੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਤੇ ਗਏ॥341॥ ਕਿਨ੍ਹੇ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸਿਪਾਹੀ ਮਾਰ ਦਿਤੇ ਗਏ । ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਾਰੇ ਹੋਏ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਸਨ॥ 342॥ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਭੂਚਾਲ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੁਨਾਰੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿਗੇ ਪਏ ਹੋਨ॥ ਮਾਨੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਬਜਰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਰਵਤ ਤੋੜ ਦਿਤੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਟੋਟੇ ਟੋਟੇ ਹੋਏ ਮਰੇ ਪਏ ਹਨ॥ ਮਾਨੋਂ ਜੁੰਮੇ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਮਾਜੀਆ ਦੇ ਸਿਜਦੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ॥343॥

ਬਹੁ ਜੂਝੇ ਇਹ ਭਾਂਤਿ ਸਿਪਾਹੀ॥350॥ .......ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ......., ਸੁਰ ਸੈਨ ਇਹ ਬਿਧਿ ਭਯੋ ਨਾਸਾ॥ 357॥ ਤੱਕ
(ਨਾਲ ਲਗੇ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੋ ਜੀ)

ਅਨੁਵਾਦ:

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਸਿਪਾਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ॥ ਅਤੇ ਭਾਂਤਿ ਭਾਂਤਿ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸੇਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਧਰ ਸ਼ੇਰ ਉਪਰ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ (ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ) ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ॥ ਅਤੇ ਇਧਰ ਅਸਿਧੁਜ (ਮਹਾਕਾਲ ਦੇਵਤਾ ) ਸਿਧੀ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਪੈ ਗਿਆ॥ 351॥ ਕਿਤੇ ਯੁਧ ਵਿਚ ਖੜਗਾਂ ਅਤੇ ਕਟਾਰਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸੀ॥ ਇੰਜ ਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮਛਲੀਆਂ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ॥ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਤਾ॥ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਤਿਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਟੋਟੇ ਕਰ ਦਿਤੇ ॥352॥ ਕਿਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਝੁਲਾਂ ਕਟੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ॥ ਕਿਤੇ ਯੋਧੇ ਕਵਚਾਂ ਸਮੇਤ ਡਿਗੇ ਪਏ ਸਨ॥ ਕਿਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਸੀ॥ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਫੁਹਾਰਾ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ॥ 353॥ ਕਿਤੇ ਚੁੜੈਲਾਂ ਲਹੂ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਸਨ॥ ਕਿਤੇ ਗਿਰਜਾਂ ਮਨ ਭਰ ਕੇ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ॥ ਕਿਤੇ ਕਉਆਂ ਕਾਂ ਕਾਂ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ॥ ਕਿਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਮਦ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ॥354॥ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਹਸਦੀਆਂ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ॥ ਕਿਤੇ ਚੁੜੈਲਾਂ ਤਾੜੀ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ॥ ਜੋਗਨਾਂ ਹਸਦੀਆਂ ਫਿਰ ਰਹੀਆ ਸਨ॥ ਕਿਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਮਦ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ॥ 355॥ਰਣ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਚੁੜੈਲਾਂ ਡਕਾਰਦੀਆਂ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ॥ ਗਿਰਝਾਂ ਮਾਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ॥ ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰਕੇ ਹਸ ਰਹੇ ਸਨ॥ ਕਿਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਕਿਲਕਾਰੀਆਂ ਮਾਰਦੇ ਸਨ॥ 356॥ਕਿਤੇ ਦੈਂਤ ਦੰਦ ਕਵ੍ਹ ਕੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ ॥ ਭੂਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ॥ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਤਾਰੇ ਡਿਗ ਰਹੇ ਸਨ ॥ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਂਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਚੁਕਾ ਸੀ॥357॥

ਖਾਲਸਾ ਜੀ ! ਇਥੇ ਥੋੜਾ ਰੁਕ ਜਾਉ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਰ ਵਾਲੇ ਬੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰ "ਸਿੰਘ ਬਾਹਨੀ" ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ"। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੰਦਾਂ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਸਿਧੁਜ (ਮਹਾਕਾਲ ਦੇਵਤੇ) ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸਿਧੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਾਮ ਤੁਸੀਂ ਨੋਟ ਕਰ ਲਵੋ, ਜੋ ਇਸ ਚੌਪਈ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਆਉਣਗੇ। "ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ" ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 1384, 1385, 1386 ਤੇ 1388 ਆਪ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖ ਲਵੋ। ਇੱਸੇ ਕਰਕੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪੰਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਹੂਲੀਅਤ ਲਈ ਇਥੇ ਪਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਡਾ. ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਜੱਗੀ ਅਤੇ ਭਾਈ ਨਰੈਣ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਟੀਕੇ ਵਿਚ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਧੁਜ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਕੇਤਿ ਦਾ ਅਰਥ "ਮਹਾਕਾਲ" ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਦੋਹਰਾ ॥ ਮਹਾਕਾਲ ਕੀ ਸ਼ਰਨਿ ਜੋ ਪਰੇ ਸੁ ਲਏ ਬਚਾਇ ॥366॥...........ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ..........ਬਾਹਤ ਬਿਸਿਖ ਤੁ ਉਠਿ ਭਏ ॥ 370 ॥ ਤੱਕ
(ਨਾਲ ਲਗੇ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੋ ਜੀ)

ਅਨੁਵਾਦ:

ਮਹਾਕਾਲ ਦੀ ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ॥ ਹੋਰ ਦੂਜਾ ਦੈਂਤ ਕੋਈ ਜਗਤ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਨਹੀ ਹੋਇਆ॥ ਕਾਲ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ॥ ਜੋ ਰੋਜ ਹੀ ਅਸਿਧੁਜ (ਮਹਾਕਾਲ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ॥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਹ ਅਪਣਾਂ ਹੱਥ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ॥ 367॥ਚੌਪਈ॥ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਂਤ ਨੇ ਕੋਈ ਗਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ॥ ਮਹਾਕਾਲ ਪ੍ਰਤੀ ਉਸ ਨੇ ਰੋਹ ਪਾਲ ਲਿਆ॥ ਉਸਨੇ ਅਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਕਮਜੋਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣਿਆ॥ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਪਾਲ ਲਿਆ॥ 368॥ਕਹਿਣ ਲਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਕਾਲ ! ਐਵੇ ਹੀ ਫੁਲਿਆ ਨਾ ਫਿਰ॥ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕਰ ॥ ਅੱਜ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵਿਚ ਇਕ ਫੈਸਲਾ ਹੋ ਜਾਏ॥ ਅੱਜ ਜਾਂ ਤਾਂ ਅਸਿਧੁਜ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਅੱਜ ਦੈਂਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ॥ 369॥ ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਂਦਰਾਂ ਲੈ ਕੇ ਗਿਧਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਗਈਆਂ॥ ਲੇਕਿਨ ਉਹ ਦੈਂਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਵੀ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ॥370॥

ਬਹੁਰ ਅਸੁਰ ਕਾ ਕਾਟਿਸ ਮਾਥਾ॥374॥...........................ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ................... ਸੇਵਕ ਸਿਖਯ ਸਭੈ ਕਰਤਾਰਾ ॥ ਤੋਂ 378 ਤੱਕ
(ਨਾਲ ਲਗੇ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੋ ਜੀ)

ਅਨੁਵਾਦ:

(ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਕੇਤੁ )ਨੇ ਬਾਣ (ਤੀਰ) ਮਾਰ ਕੇ ਦੈਂਤ ਦਾ ਮੱਥਾ ਕੱਟ ਦਿਤਾ ॥ ਸ੍ਰੀ ਅਸਿਕੇਤੁ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਪਾਲਨ ਹਾਰ ਹੈ॥ ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਬਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ (ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਧੁਜ )ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ॥ 374॥ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਕੇਤ ਹਨ॥ ਰਾਖਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕਟ ਦਿਤਾ॥ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਹੋਈ॥ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ॥375॥ ਇਹ ਕਹਿਆ ਕਿ ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੁਸੀਂ ਧੰਨ ਧੰਨ ਹੋ॥ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ॥ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਿਰਜਿਆ ਹੈ॥ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਾਸ ਸਮਝ ਕੇ ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੋ ॥ 276॥

ਕਵੀ ਦੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਬੇਨਤੀ॥ ਚੌਪਈ ॥ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ ਕੇ ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੋ॥ ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਚਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਏ॥ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਣਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇ॥ ਆਪਣਾ ਜਾਨ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪਾਲਨਾ ਕਰੋ॥ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਖਤਮ ਕਰੋ॥ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉ॥ ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੁੱਖੀ ਬਸੇ॥ 377॥ ਹੇ ਕਰਤਾਰ ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਸਿੱਖਯ ਸੁੱਖੀ ਵਸਦੇ ਰਹਿਣ॥378॥ ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕਰੋ॥ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਉ ॥ ਮੇਰੇ ਚਿੱਤ ਆਪਣਾਂ ਹੱਥ ਦੇ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੋ ॥ ਮਰਣ ਦਾ ਡਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਉ॥ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਪੱਖਧਰ ਬਣੋਂ॥ ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਧੂਜ ਜੀ ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਕਰੋ॥381॥ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਬਲ ਸ਼ਕਤੀ (ਖੜਗਕੇਤੁ ਦੇਵੀ) ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿਚ ਹਾਂ॥ ਆਪਣਾਂ ਹੱਥ ਦੇ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਬਾਰ ਲਉ ਜੀ॥ ਹਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ॥

ਨੋਟ : ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੇ ਚਾਰ ਬੰਦ, ਹੁਣ ਛਪਣ ਵਾਲੇ ਨਿਤਨੇਮ ਦੇ ਗੁਟਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਹੁਦਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।

ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੀ ਹਮ ਪਰ ਜਗਮਾਤਾ ॥401॥................................ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ................ਤੀਰ ਸੁਤ ਦ੍ਰਵ ਗ੍ਰੰਥ ਸੁਧਾਰਾ॥ 405॥ ਤੱਕ

ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਜਗਮਾਤਾ (ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ) ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ ਹੈ॥ ਇਸ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ॥ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ॥ ਦੁਸ਼ਟ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ॥ 402॥ ਜਦ ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਧੁਜ (ਮਹਾਕਾਲ) ਦਿਆਲ ਹੋਏ ॥ ਤਾਂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰ ਲਿਆ॥ (ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇਗਾ) ਉਹ ਮੂੰਹ ਮੰਗਿਆਂ ਫਲ ਪਾਵੇਗਾ॥ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ॥ 403॥ਅੜਿਲ॥ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਜੇ ਗੂੰਗਾ ਸੁਣੇਗਾ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ (ਜ਼ੁਬਾਨ) ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗੀ॥ ਜਿਹੜਾ ਮੂਰਖ ਇਸਨੂੰ ਸੁਣੇਗਾ ਉਹ ਸਿਆਣਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ॥ ਦੁਖ ਅਤੇ ਦਰਦ ਉਸ ਮਨੁਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ ॥ ਜੋ ਇਸ ਚੌਪਈ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇਗਾ॥ 404॥ ਚੌਪਈ॥ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਵਤ ਸੌ 1700 ਕਹੋ ॥ ਫਿਰ ਅੱਧਾ ਸੌ ਕਹੋ ਭਾਵ 50 ਕਹੋ ਫਿਰ 03 ਕਹੋ ॥ ਭਾਵ 1753ਬਿਕ੍ਰਮੀ॥ ਭਾਦੋਂ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਦੀ ਅਠਵੀਂ, ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ॥ ਸਤਲੁਜ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਡੇ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਸੁਧਾਰ ਕੀਤਾ ॥405॥

ਇਥੇ ਸ਼੍ਰੀ ਚਰਤ੍ਰੋ ਪਾਖਿਯਾਨ, ਤ੍ਰਿਆਂ ਚਰਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਵਿਚ ਸੰਵਾਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋਏ, ਉਹ 404 ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਸਭ ਸੱਚ ਹੈ 404॥7555॥ ਅਫਜੂੰ॥

ਸਾਰੇ ਰੋਜ਼ ਹੀ ਨਿਤਨੇਮ ਵਿੱਚ ਇਸ ਚੌਪਈ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਲੇਕਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਕੀ ਅਰਥ ਹਨ? ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੈਂਨੂੰ, ਇਸ ਦੇ ਅਅਰਥ ਅਤੇ ਸ੍ਰੋਤ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੱਸੇ! ਨਾਂ ਕਥਾਕਾਰਾਂ ਨੇ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਰਾਗੀਆਂ ਨੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ 50 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 100 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹ ਲਵੋ ਤਾਂ ਫਲਾਣਾਂ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਾ ਕੌਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਧ ਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਇਸਨੂੰ 1000-1000 ਵਾਰ ਲਿਖਵਾ ਰਹੇ ਨੇ। ਮੈਂ ਵੀ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਇਸ "ਸੁਬੁਧ ਬਾਚ ਬੇਨਤੀ॥ ਚੌਪਈ॥" ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ 405 ਪੌੜ੍ਹੀਆਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਤਾਂ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਖੈਰ ! ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ! ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਅਰਥ ਲਿਖ ਕੇ ਇਸ ਦੇ ਮੂਲ ਸ੍ਰੋਤ "ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ" ਦੇ, ਕੁੱਝ ਪੰਨੇ ਪਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਕੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਲੈਣਾਂ। ਹਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਵੇਖ ਲੈਣਾਂ ਕਿ:

1- ਨਿਤਨੇਮ ਦੇ ਗੁਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚੌਪਈ ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸ ਵਿਚ ਇਸ "ਕਬਿਉ ਬਾਚ ਬੇਨਤੀ ॥ਚੌਪਈ॥ ਦੀਆਂ ਪੌੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਨੰਬਰ ਬਦਲ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।

2- ਚੌਪਈ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ "ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10" ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾ "ਸਬੁਧ ਬਾਚ ਬੇਨਤੀ॥ ਚੌਪਈ ॥" (ਪੂਰੀ ਚੌਪਈ) ਦੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ "ਕਬਿਉ ਬਾਚ ਬੇਨਤੀ॥ਚੌਪਈ॥ (ਅਧੂਰੀ ਚੌਪਈ) 'ਤੇ।

3- "ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਧੁਜ" ਦਾ ਅਰਥ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 1388 ਤੇ "ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਬਲ ਸ਼ਕਤੀ।" ਅਤੇ ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 1386 ਤੇ "ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਕੇਤਿ" ਦਾ ਅਰਥ "ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ! ਕਿ "ਅਸਿ" ਅਤੇ "ਖੜਗ" ਦਾ ਅਰਥ "ਕਿਰਪਾਣ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਨਿਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖ ਲਵੋ। ਡਾ. ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਜੱਗੀ ਅਤੇ ਭਾਈ ਨਰੈਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਟੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਅਰਥ "ਮਹਾਕਾਲ" ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਸਾਬਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਉਸਤਤਿ ਕਿਸੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਬਲ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਦੇਹਧਾਰੀ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਬਾਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰੰਕਾਰ (ਅਕਾਰ ਰਹਿਤ ਅਕਾਲਪੁਰਖ) ਨਹੀਂ ਹੈ।

4- ਜੇ ਇਹ ਚੌਪਈ ਗੁਰੂ ਬਾਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਉਪਰ "ਮਹਲਾ 10" ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ "ਨਾਨਕ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਪਹਿਚਾਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਇਸ ਉਪਰ ਤਾਂ "ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10" ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

5- ਜੇ ਇਹ ਚੌਪਈ "ਗੁਰੂ ਬਾਣੀ" ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਪੌੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਨੰਬਰ ਬਦਲਣ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਕੱਟ ਵੱਡ੍ਹ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਕਿਸ ਸਿੱਖ ਕੋਲ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ ਹੈ?

6- ਇਸ ਚੌਪਈ ਦੇ 351 ਅਤੇ 352 ਪਦੇ ਵਿਚ ਜਿਸ "ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ" ਦਾ ਜਿਕਰ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੀ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਹੈ? ਕੀ "ਨਿਰੰਕਾਰ ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਵੀ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

7- ਇਸ ਚੌਪਈ ਦੇ ਬੰਦ ਨੰਬਰ 402, 403, 404 ਅਤੇ 405 ਨਿਤਨੇਮ ਦੇ ਗੁਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਉਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ? ਕੀ ਐਸਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਕਿਸੇ ਸਿੱਖ ਕੋਲ ਹੈ, ਕਿ ਉਹ "ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ" (ਇਸ ਨੂੰ ਦਸਮ ਬਾਣੀ ਕਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ) ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਆਪ ਹੁਦਰੀ ਕਰ ਸਕੇ ?

*********************************************************************************


ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਕੂੜ ਰਚਨਾ ਨੂੰ "ਦਸਮ ਦੀ ਬਾਣੀ" ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਡੇ ਸਰਬੰਸ ਦਾਨੀ ਗੁਰੂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਹਨ ਕਿ "ਪੰਥ ਦੋਖੀ"?-: ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ ! ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ ! ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ ਕੇ ਇਸ "ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ" ਦੇ ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 1081 ਤੇ 1082 ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਆਪ ਹੀ ਕਰੋ, ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਵੀ ਆਪ ਹੀ ਕਰ ਲਉ, ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਕੂੜ ਰਚਨਾ ਨੂੰ "ਦਸਮ ਦੀ ਬਾਣੀ" ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਡੇ ਸਰਬੰਸ ਦਾਨੀ ਗੁਰੂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਹਨ ਕਿ "ਪੰਥ ਦੋਖੀ"। ਲਿਖ ਭੇਜੋ ਆਪਣਾ ਜਵਾਬ, ਕਿ ਇਸ ਗੰਦ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਲਿਖਤ ਮੰਨਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਪੰਥ ਦੋਖੀਆਂ ਦੀ ਰਚੀ ਗਈ ਇਕ ਸਾਜਿਸ਼?

ਚੌਪਈ ॥
ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਹੱਸ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਇਕ ਨਿਸ਼ਿ ਰਾਜ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ (ਅਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ) ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਆ। ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਪਾਣੀ ਭਰਵਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਝਾਂਟਾਂ (ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਦੇ ਵਾਲ) ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਮੁੰਨਵਾਂ ਕੇ ਵਖਾਵਾਂ। ਫੇਰ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਰਤ ਹਾਰ ਜਾਉਗੀਆਂ ਨਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਅਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਇਹ ਚਰਿਤ੍ਰ ਵੇਖਣਾ।

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਪਾਰ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੂੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿਤਾ। (ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ) ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਿੰਘ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ। (ਉਸ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀ) ਖਬਰ ਉਨਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲਗ ਗਈ ਸੀ। ਨਿਸ਼ਿ ਰਾਜ ਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਝਰੋਖੇ (ਬਾਰੀ) ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾਲੀ ਦਿਤੀ। ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ (ਅਪਾਰ) ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਇਆ। ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਣ ਲਗਾ ਕਿ ਇਹ ਇਸਤਰੀ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਧੰਨ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।

(ਰਾਜੇ ਨੇ) ਦਾਸੀ ਭੇਜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਵਾ ਲਿਆ। ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਗਾ। ਇਸਤ੍ਰੀ ਤੱਦ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਕਰਨ ਲਗੀ। (ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਨਾਟਕ ਸੀ) ਤੱਦ ਰਾਜਾ ਆਪ ਉਠ ਕੇ ਗਇਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਲਾਉਣ ਲਗਾ। ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਚੁੰਬਣ ਲਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਫਿਰ ਕਾਮ ਕ੍ਰੀੜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਜਵਾਨ ਸਨ, ਕੋਈ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਨ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਇਸਤਰੀ ਨੇ (ਕਾਮ ਕ੍ਰੀੜਾ ਕਰਦਿਆਂ) ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ ! ਮੇਰੀ ਗਲ ਸੁਣੋ ! ਮੈ ਵੇਦਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ (ਲਿਖਿਆ) ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸਤਰੀ ਦੀਆਂ ਝਾਂਟਾਂ (ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਉਪਰਲੇ ਵਾਲ) ਮੁੰਨੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ? ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਸ ਕੇ ਕਹਿਆ, ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਗਲ ਨੂੰ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠ ਕਹਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਝਾਂਟਾਂ ਆਪ ਮੁਨਾਂਗਾਂ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਉਸਤਰਾ ਮੰਗਵਾਇਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਪ ਚਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਝਾਂਟਾਂ ਮੁੰਨ ਦਿਤੀਆਂ।

ਦੋਹਰਾ॥
ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਭਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਅਪਣੀਆਂ ਝਾਂਟਾਂ ਮੁੰਨਵਾਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ (ਦ੍ਰਿਸ਼) ਵਿਖਾ ਕੇ ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾ ਕੋਲੋਂ ਸ਼ਰਤ ਜਿਤ ਲਈ।

ਉਏ ਬੇੜਾ ਤਰ ਜਾਏ ਤੁਹਾਡਾ! ਇਸ ਨੂੰ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਕਹਿਣ ਵਾਲਿਉ !

ਇਸ ਗੰਦ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਚੰਗੀ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ। ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਕਿਸੇ ਪਰਾਏ ਮਰਦ ਨਾਲ ਖੇਹ ਖਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਾਈਵ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਬੇੜਾ ਗਰਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਿੰਨੀਆਂ ਕੁ ਸਿੱਖ ਬੱਚੀਆਂ ਦਾ ਚਰਿਤ੍ਰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇਗਾ?

ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਤਾਂ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦਾ ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਹੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਕਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ, "ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਰਚਨ ਵਾਲੀ ਜੋਤਿ ਇਕ ਹੀ ਹੈ......। ਜੋ ਵਿਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਾ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਹੈ।......ਜੋ ਸਿਧਾਂਤ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ......ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ, ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਸੰਤ ਬਨਾਉਂਦੇ ਹਨ ... ਉਥੇ ਹੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਸਿਪਾਹੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ.........। "

ਵਾਹ ਭਈ ਵਾਹ! ਇਹੋ ਜਹਿਆ ਹੀ "ਸਿਪਾਹੀ ਬਣਾਉਂਦਾ" ਹੈ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਤੇ ਇਹ, "ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਮੁਬਾਰਕ ! ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ ਹੀ ਭਲੀ। ਨਹੀਂ ਬਨਣਾਂ ਸਾਨੂੰ, ਇਹੋ ਜਹਿਆ "ਵਿਭਚਾਰੀ ਅਤੇ ਚਰਿਤ੍ਰਹੀਣ ਸਿਪਾਹੀ", ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਆਪਣੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਉਏ ਭਲਿਓ! ਕੁਝ ਤਾਂ ਸ਼ਰਮ ਕਰੋ ! ਸਾਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਬੈਣਾਂ ਅਤੇ ਧੀਆਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਚਰਿਤ੍ਰਵਾਨ ਬਨਣਗੀਆਂ ਜਾਂ ਚਰਿਤ੍ਰਹੀਣ ? ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇਹ ਬਾਣੀ (ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਸਾਰ) ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਤਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਾ?

ਇਕ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਆਰਟੀਕਲ 'ਚ ਕੁਮੈਂਟ ਕੀਤਾ ਕਿ, "ਤੁਸੀਂ ਇਹੋ ਜਹੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲਿਖ ਲਿਖ ਕੇ ਚਸਕੇ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।" ਭਲੇਮਾਣਸਾ! ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਮਰੀ ਹੋਈ ਵੇਸ਼ਵਾ ਦੀ ਸੜੀ ਅਤੇ ਸੜਾਂਧ ਮਾਰਦੀ ਲਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਵਾਸਨਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਇਕ ਸੜੀ ਹੋਈ ਬਦਬੂ ਮਾਰਦੀ ਲਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਕਲ 'ਤੇ ਤਰਸ ਆਂਉਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ "ਦਸਮ ਦੀ ਬਾਣੀ" ਕਹਿੰਦੇ ਨਹੀਂ ਥਕਦੇ। ਇਹੋ ਜਹੀਆਂ ਚਰਿਤ੍ਰ ਹੀਣਤਾ ਦਾ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕੋਈ ਚਸਕਾ ਜਾਂ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੇਕਿਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ ਸਾਬਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਬਦਨਾਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਤਾਂ, ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚ ਡੱਕੇ ਹੋਏ ਭੁੱਖੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਉਏ ਭਲਿਉ ! ਜ਼ਰਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਸੋਚੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੰਥ ਦੋਖੀ ਏਜੰਸੀਆਂ ਲਈ ਕਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੰਥ ਦੋਖੀਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ। ਇਕ ਸਿੱਖ ਨਾ ਸਹੀ, ਲੇਕਿਨ ਇਕ ਇਨਸਾਨ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹੋ! ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ ਹੀ ਜ਼ਰਾ ਸੋਚੋ ਕਿ, ਇਹੋ ਜਹੀਆਂ ਗੰਦੀਆਂ, ਚਰਿਤ੍ਰ ਹੀਣਤਾ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁੱਝ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੰਡੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਬੀਜ ਰਹੇ? ਕੁਝ ਤਾਂ ਡਰੋ! ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵਕਤ ਤੋਂ ! ਐਸੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਿੰਦਕਾਂ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦਾ ਫੁਰਮਾਨ ਹੈ:

ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਪ੍ਰਗਟਿ ਪਰਤਾਪੁ ॥ ਨਿੰਦਕੁ ਮੁਆ ਉਪਜਿ ਵਡ ਤਾਪੁ ॥੨॥
ਤਿਨਿ ਮਾਰਿਆ ਜਿ ਰਖੈ ਨ ਕੋਇ ॥ ਆਗੈ ਪਾਛੈ ਮੰਦੀ ਸੋਇ ॥੩॥ ਅੰਕ 199

**************************************************************************

**************************************************************************

ਕੀ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ?-: ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨਾਮ ਦੀ ਇਹ ਕਿਤਾਬ, ਸਿੱਖ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਅਤੇ ਗੁਰਮਤਿ ਦਾ ਘਾਂਣ ਤਾਂ ਕਰਦੀ ਹੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਅਸਿਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਵੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। "ਦੇਵੀ ਜੂ ਕੀ ਉਸਤਤਿ" ਨਾਲ ਭਰੀ ਪਈ, ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਸਾਡੇ ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ "ਦੇਵੀ ਪੂਜਕ" ਅਤੇ "ਅਸ਼ਲੀਲ ਰਚਨਾਵਾਂ ਲਿਖਣ" ਵਾਲਾ ਸਾਬਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਹੀਆਂ ਕਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ 'ਤੇ ਵੀ ਸ਼ੰਕੇ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ, ਜੋ ਇਹ ਭੁਲੇਖਾ ਖੜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਚੁਣ ਕੇ ਕੱਢ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਤ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਕੀਰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲੇਕਿਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅਗੇ ਅਤੇ ਪਿਛੇ ਦੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਦ ਹਜ਼ਮ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਖੋਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿ "ਚੰਡੀ ਦੀ ਵਾਰ" (ਅਸਲ ਨਾ "ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਕੀ ਵਾਰ" ) ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੌੜ੍ਹੀ ਤਾਂ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗਉਤੀ ਸਿਮਰ ਕੇ..." ਲੇਕਿਨ ਬਾਕੀ ਦੀਆਂ 55 ਪੌੜ੍ਹੀਆਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦੇ। "ਦੁਰਗਾ ਪਾਠ ਬਣਾਇਆ ਸਭੇ ਪੌੜੀਆਂ..." ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ 55 ਪੌੜ੍ਹੀਆਂ, ਇਸ ਪਹਿਲੀ ਪੌੜ੍ਹੀ ਵਿਚ ਆਈ "ਭਗਉਤੀ" ਦਾ ਸਾਰਾ ਭੇਦ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰ ਚਰਚਾ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਾਂ।

ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਜਿਕਰ ਕਰਾਂਗੇ, ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ, ਜੋ ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 901 ਅਤੇ 902 ਤੇ, ਚਰਿਤ੍ਰ ਨੰਬਰ 71 ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੱਡ ਬੀਤੀ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ!" ਹੁਣ ਆਪ ਹੀ "ਇਸ ਗੁਰੂ" ਦੀ ਇਹ ਆਪ ਬੀਤੀ ਪੜ੍ਹ ਲਵੋ, ਤੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਆਪ ਕਰੋ ਕਿ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਕਥਾ ਆਪ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?

ਦੋਹਰਾ॥ ਸਿਰਮੌਰ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਵਿਚ ਪਾਂਵਟਾ ਨਗਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸਦਾ ਹੈ॥ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਮੁਨਾਂ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਹੈ ॥ ਇਸ ਤ੍ਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੂੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੋਵੇ॥ ਉਸ ਨਦੀ ਦੇ, ਕੰਡੇ 'ਤੇ ਕਪਾਲ ਮੋਚਨ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਵੀ ਸੀ। ਅਸੀ ਪਾਂਵਟਾ ਨਗਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆ ਗਏ ॥

ਚੌਪਈ: ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ॥ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿਰਨ ਵੀ ਮਾਰੇ ॥ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਥਾਨ ਦਾ ਰਾਹ ਫੜਿਆ ॥ ਅਤੇ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ॥

ਦੋਹਰਾ ॥ ਉਥੇ ਸਾਡੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖ ਆ ਪਹੁੰਚੇ॥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਸਿਰੋਪਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ॥ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਬੁਲਾ ਕੇ ਪਾਉਂਟਾ ਅਤੇ ਬੂਰੀਆਂ ਨਗਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜੇ ॥ ਲੇਕਿਨ ਉਥੋਂ ਇਕ ਵੀ ਪੱਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ॥ ਉਹ ਅਸਫਲ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ॥ ਮੁੱਲ ਖਰਚਨ 'ਤੇ, ਇਕ ਵੀ ਪਗੜੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ॥ ਤਦ ਅਸੀਂ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ॥ ਜਿਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੂਤਰ ਕਰਦਾ ਨਜਰ ਆਵੇ ॥ ਉਸਦੀ ਪਗੜੀ ਖੋਹ ਲਿਆਉ ॥ ਜਦੋਂ ਪਿਆਦਿਆਂ (ਸਿਪਾਹੀਆਂ) ਨੇ ਇਹ ਗਲ ਸੁਣੀ ॥ ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉੱਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ॥ ਜੋ ਮਨਮੁਖ ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਗ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰਕੇ ਭਜਾ ਦਿਤਾ॥

ਦੋਹਰਾ॥ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਇਕ ਰਾਤ ਵਿਚ 800 ਪੱਗਾਂ ਉਤਾਰ ਲਈਆਂ॥ ਉਹ ਪੱਗਾਂ ਪਿਆਦਿਆਂ (ਸਿਪਾਹੀਆਂ) ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿਤੀਆਂ ॥ ਅਸਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਸਾਫ ਕਰਵਾ ਲਿਆ॥ ਚੌਪਈ ॥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੁਆ ਕੇ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਮੰਗਵਾ ਲਿਆ॥ ਸਾਰੇ ਹੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ (ਉਹ ਪੱਗਾਂ) ਬੰਧਵਾ ਦਿਤੀਆਂ॥ ਜੋ ਬਚ ਗਈਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੌਰਨ ਹੀ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ॥ ਬਾਕੀ ਦੀਆਂ ਜੇੜ੍ਹੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਬਚ ਗਈਆਂ ਉਹ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ॥

ਦੋਹਰਾ ॥ ਪਗੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਉਹ (ਸਿੱਖ) ਸੁਖ ਪੂਰਵਕ ਘਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ॥ ਕਿਸੇ ਮੂਰਖ ਨੇ ਨਾ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਰਾਏ (ਸਾਡੇ ਨਾਲ) ਕੀ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ॥

ਮੇਰੇ ਵੀਰੋ ! ਅਸੀਂ ਇਸ ਕੂੜ ਪੋਥੇ ਰਾਂਹੀ ਲੁੱਟੇ ਜਾ ਚੁਕੇ ਹਾਂ ! ਹਲੀ ਵੀ ਹੋਸ਼ ਕਰੋ ! ਤੇ ਇਹ ਸੋਚੋ, ਕਿ ਉਹ ਕਿਹੜਾ "ਰਾਏ" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਆਪ ਬੀਤੀ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚਣ ਸਮਝਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਆਉ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਵਾਲ ਉੱਠ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਇਕ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰ ਲਈਏ।

1. ਪਾਂਵਟਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਰਾਏ (ਰਾਜਾ) ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ?
2. ਰਾਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ? ਜੇ ਸਿੱਖ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਏ ਫਿਰ "ਗੁਰੂ" ਹੋਇਆ ?
3. ਪਾਂਵਟਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਗੁਰੂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੱਖ ਆਂਉਦੇ ਸਨ ? ( ਨੋਟ : ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਜਾ ਹੋਇਆ ਕਰਦੀ ਹੈ)
4. ਸਿਰੋਪੇ ਦੇਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਅਤੇ ਚਲਣ ਕਿਸ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ ? ਜੇ ਇਹ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਕੌਣ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰੋਪੇ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈ ਗਈ ?
5. ਪਾਂਵਟਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਰਾਇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵੀ ਖੇਡਦਾ ਸੀ?
6. ਇਹ ਕਵੀ ਉਸ ਨੂੰ "ਰਾਏ" ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਿਸ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ "ਰਾਏ" ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ?

ਹੁਣ ਇਹ ਵੀ ਵੇਖ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹ ਲਵੋ ਕਿ ਇਹ ਕਿਤਾਬ, ਉਸ ਗੁਰੂ ਦਾ, ਉੱਸੇ ਦੀ ਜੁਬਾਨੀ, ਮਜ਼ਾਕ ਉੜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?

1. ਸ਼ੇਰ ਅਤੇ ਚੀਤੇ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕਵੀ ਉਸ ਰਾਏ ਕੋਲੋਂ ਸੂਰ ਤੇ ਹਿਰਨ ਮਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
2. ਇਹ ਗੁਰੂ ਅਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਏ "ਸਿੱਖਾਂ" ਦੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਲਾਅ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਇਜੱਤ ਕਰਕੇ ਵਾਪਿਸ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਿੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖੋਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰੋਪੇ ਬਣਵਾ ਕੇ ਦੂਜੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਹੋ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
3. ਇਸ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਸਿਰੋਪੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਇਹ ਦਸ ਰਹੀ ਹੈ।
4. ਇਸ ਗੁਰੂ ਦੇ ਜੋ ਸ਼ਰਧਾਲੂ, ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ ਸਨ, ਕੀ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਉਸ ਰਾਤ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਮੂਤਰ ਕਰਨ ਨਿਕਲ ਪਏ ਸਨ? ਜੋ ਇੱਕ ਰਾਤ ਵਿਚ 800 ਪੱਗਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ ?
5. ਇਹ ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ।
6. ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਚੁਰਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਿਰੋਪੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਹ ਹੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
7. ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਵੇਚ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਹ ਦਸ ਰਹੀ ਹੈ।
8. ਸਿਰੋਪੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਕ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰੋਪਾ ਦੇਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਫੈਸਲਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ !

"ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ!" ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਜੋ ਪੰਨੇ ਇਸ ਲੇਖ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਪੜ੍ਹੋ ! ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ ਕਿ, "ਕੀ ਇਹ ਕਿਤਾਬ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਜੇ ਤੁਸਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਾ ! ਤਾਂ ਇਹ ਯਾਦ ਰਖਿਉ ! ਕਿ ਅੱਜ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ "ਦਸਮ ਦੀ ਬਾਣੀ" ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਲੇਕਿਨ ਜਦੋਂ ਪੰਥ ਦੋਖੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ, ਮੂੰਹ ਛੁਪਾਉਣ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਣਾ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਛੁਪਾ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿ ਸਕੋ ਕਿ, "ਨਹੀਂ! ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਲਿਖੀਆਂ।"

******************************************************************************

*********************************************************************************

ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਇਹ ਚੈਲੰਜ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਕਿ, ਕੀ ਇਹ ਰਚਨਾ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ ?-: ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

ਹਰ ਕੱਚੀ ਬਾਣੀ ਉੱਤੇ "ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10" ਦਾ ਠੱਪਾ ਲਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ, ਮੇਰੇ ਵੀਰੋ! ਉਸ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਲਈ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਕਸਵੱਟੀ ਉਤੇ, ਉਸਨੂੰ ਪਰਖ ਕੇ ਵੇਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ "ਗੁਰਮਤਿ" ਹੈ, ਜਾਂ "ਅਨਮਤਿ"! ਥੱਲੇ ਭਾਵੇਂ "ਕਵਿ ਸਯਾਮ" ਦਾ ਨਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇਂ "ਕਵਿ ਰਾਮ" ਦਾ ਨਾਮ, ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਹਰ ਰਚਨਾ ਦੇ ਉੱਤੇ "ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10" ਦਾ ਠੱਪਾ ਲਾਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨਾਮ ਦੇ ਇਸ ਪੋਥੇ ਦਾ ਸੰਪਾਦਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਾਲਾਕ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਵਿਚ ਤਾਂ "ਭਗੁੳਤੀ ਦੇਵੀ" ਅਗੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਉਸਤਤ ਕਰਵਾਂਉਦਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗਉਤੀ ਸਿਮਰ ਕੈ... ਲੇਕਿਨ "ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰ ਨਾਮ ਮਾਲਾ", ਨਾਮ ਦੀ ਰਚਨਾ ਜੋ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਜੋ 717 ਵੇਂ ਪੰਨੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ 808 ਵੇਂ ਸਫੇ ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ 91 ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ, ਕਿੰਨੇ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਪੁਜਵਾ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਅੰਦਾਜਾ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ, ਕਦੀ ਲਾਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ।

ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦਾ ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਗਿਆਨੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਅਪਣੀ ਤਕਰੀਰ ਵਿਚ ਇਸੇ "ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰ ਨਾਮ ਮਾਲਾ" ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਰਚਿਤ ਬਾਣੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਕੀ ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਅਖਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ, ਇਹ ਦਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਸ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਇਹ ਪਾਤਰ ਕੌਣ ਹਨ ?

ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ! ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ ! ਅਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ ਕੇ, ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 719 ਅਤੇ 720 ਪੜ੍ਹ ਲਵੋ, ਜੋ ਇਸ ਲੇਖ ਨਾਲ ਇਥੇ ਪਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਤੇ ਹੁਣ ਦਸੋ, ਕਿ ਇਹ ਯਸਟੀਸ਼ਰ, ਲਛਮਨ, ਘਟੋਤਕਚ, ਬਿਸਨ, ਨਰਕਾਸੁਰ, ਪ੍ਰਿਥਮ ਚੰਦੇਰੀ ਨਾਥ, ਬਿਰਹ, ਗਿਰਧਰ, ਕਾਲੀ ਨਥੀਆ, ਕੰਸ, ਸ਼੍ਰੀ ਉਪੇਂਦਰ, ਬਕ੍ਰਤ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਂਤ (ਰਾਖਸ਼), ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੀ ਲਗਦੇ ਹਨ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਵੀ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਉਚਾਰ ਕੇ" ਜਾਂ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਸਿਮਰ ਕੇ" ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰ ਚੁਕਣ ਦੀ ਇਜਾਜਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ?

ਚੁਕ ਲਵੋ ਡਾਂਗਾਂ ਜਾਂ ਬੁਲਾ ਲਵੋ ਸਾਨੂੰ "ਸਕੱਤਰੇਤ" ਵਿੱਚ, ਛੇਕਣ ਲਈ ! ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਰਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸ ਦੇ ਪਾਤਰ, "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੁੳਤੀ" ਵਾਂਗ ਤੁਹਾਡਾ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਸਾਬਿਤ ਹੋ ਜਾਣ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚੁਕਣ ਲਈ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਦਾ ਨਾਮ ਲਵੋਗੇ ਜਾਂ "ਚੰਦੇਰੀ ਨਾਥ" ਦਾ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾਣ ਨੂੰ ਵਰਤਨ ਵੇਲੇ "ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫਤਿਹ" ਕਹੋਗੇ ਕਿ ਦੈਂਤ "ਬਕ੍ਰਤ ਜੀ ਕੀ ਫਤਿਹ" ਕਹੋਗੇ? ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਇਸਦਾ ਜਵਾਬ ਹੈ ਤਾਂ ਜਰੂਰ ਦੇਣਾ? ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਸ "ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸ" ਨਾਲ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਤੋਂ ਤੋੜਨ ਵਾਲੀ ਇਸ "ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ" ਨੂੰ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਕਹਿਣਾ ਛੱਡ ਦਿਉ!

ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਹੋ ਚੁਕਾ, ਹੋਰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ! ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ! ਇਸ ਪੋਥੇ ਦੀ ਇਸ ਰਚਨਾਂ ਦੇ ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 719 ਅਤੇ 720 ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹ ਲਵੋ !

ਯਸਟੀਸ਼ਰ ਕੋ ਪ੍ਰਿਥਮ ਕਹਿ ਪੁਨ ਬਚ ਕਹੁ ਅਰਧੰਗ ॥ ਨਾਮ ਸੈਹਥੀ ਕੇ ਸਭੈ ਉਚਰਤ ਜਾਹੁ ਨਿਸ਼ੰਗ ॥੫੨॥
ਲਛਮਨ ਅਉਰ ਘਟੋਤਕਚ ਏ ਪਦ ਪ੍ਰਿਥਮ ਉਚਾਰਿ ॥ ਪੁਨਿ ਅਰਿ ਭਾਖੋ ਸ਼ਕਤ ਕੇ ਨਿਕਸਹਿ ਨਾਮ ਅਪਾਰ ॥੫੫॥
ਬਿਸ਼ਨ ਨਾਮ ਪ੍ਰਿਥਮੈ ਉਚਰਿ ਪੁਨ ਪਦ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿ ॥ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਕੇ ਸਭੈ ਨਿਕਸਤ ਜਾਹਿ ਅਪਾਰ ॥੫੭॥
ਨਰਕਾਸੁਰ ਪ੍ਰਿਥਮੈ ਉਚਰਿ ਪੁਨ ਰਿਪੁ ਸ਼ਬਦ ਬਖਾਨ ॥ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕ੍ਰ ਕੋ ਚਤੁਰ ਚਿੱਤ ਮੈ ਜਾਨ ॥੬੦॥
ਪ੍ਰਿਥਮ ਚੰਦੇਰੀ ਨਾਥ ਕੋ ਲੀਜੈ ਨਾਮ ਬਨਾਇ ॥ ਪੁਨ ਰਿਪੁ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੀਐ ਚੱਕ੍ਰ ਨਾਮ ਹੁਇ ਜਾਇ ॥੬੨॥
ਪ੍ਰਿਥਮ ਬਿਰਹ ਪਦ ਉਚਰ ਕੈ ਪੁਨ ਕਹੁ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਬਿਸੇਖ ॥ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਕੇ ਨਿਕਸਤ ਚਲੈ ਅਸੇਖ ॥੬੬॥
ਗਿਰਧਰ ਪ੍ਰਿਥਮ ਉਚਾਰਿ ਪਦ ਆਯੁਧ ਬਹੁਰ ਉਚਾਰਿ ॥ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕ੍ਰ ਕੇ ਨਿਕਸਤ ਚਲੈ ਅਪਾਰ ॥੬੮॥
ਕਾਲੀ ਨਥੀਆ ਪ੍ਰਿਥਮ ਕਹਿ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਸ਼ਬਦ ਕਹੁ ਅੰਤ ॥ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕ੍ਰ ਕੇ ਨਿਕਸਤ ਜਾਹਿ ਅਨੰਤ ॥੬੯॥
ਕੰਸ ਕੇਸਿਹਾ ਪ੍ਰਿਥਮ ਕਹਿ ਫਿਰਿ ਕਹਿ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਬਿਚਾਰ ॥ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕ੍ਰ ਕੇ ਲੀਜਹੁ ਸੁ ਕਬਿ ਸੁਧਾਰ ॥੭੦॥
ਸ੍ਰੀ ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਕੇ ਨਾਮ ਕਹਿ ਫੁਨ ਪਦ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਬਖਾਨ ॥ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕ੍ਰ ਕੇ ਸਭੈ ਸਮਝ ਸੁਰ ਗਿਆਨ ॥੭੩

ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ 'ਜਮਦਾੜ' ਨਾਮਕ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚੁਕਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਜਮ" (ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤੇ) ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਉਚਰਣ ਕਰ ।

ਪ੍ਰਿਥਮ ਨਾਮ ਜਮ ਕੋ ਉਚਰਿ ਬਹੁਰੋ ਰਦਨ ਉਚਾਰਿ ॥ ਸਕਲ ਨਾਮ ਜਮਦਾੜ ਕੇ ਲੀਜਹੁ ਸੁ ਕਬਿ ਸੁਧਾਰਿ ॥੩੮॥ ਪੰਨਾਂ ਨੰ 719

ਇਹ ਰਚਨਾ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ ! ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੰਪਾਦਿਤ "ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ" , ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿਚ ਤਾਂ ਇਸ "ਜਮ" ਬਾਰੇ ਇਹ ਕਹਿਆ ਗਇਆ ਹੈ।

ਸੇ ਮੁਕਤੁ ਸੇ ਮੁਕਤੁ ਭਏ ਜਿਨ ਹਰਿ ਧਿਆਇਆ ਜੀ ਤਿਨ ਤੂਟੀ ਜਮ ਕੀ ਫਾਸੀ ॥ਅੰਕ 11

719 ਵੇਂ ਪੰਨੇ ਦੇ 32 ਵੇਂ ਪੰਦੇ ਵਿਚ ਤਾਂ ਇਹ ਕਵੀ, ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਨਾਂ ਵੀ ਸਿੱਖਾਂ ਕੋਲੋਂ ਜਪਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁਰਗਾਂ ਦੇਵੀ ਦਾ ਵਾਹਨ (ਸਵਾਰੀ) ਹੈ। ਸਾਡੀ ਤਾਂ ਤੁਸਾਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ, ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ ! ਅਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪ ਪੜ੍ਹ ਲਵੋ। ਜੇ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਅਰਥ ਹੈ ਤਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਜਰੂਰ ਦਸਿਉ ! ਬਹੁਤ ਮੇਹਰਬਾਨੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਇਹੋ ਜਹੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਵੀ ਪਾਤਰ ਹਨ। ਇਹ ਕਵੀ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਵਾਂ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਬੜੀ ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੂਰਖ ਅਨਪੜ੍ਹ ਰਾਗੀ, ਬੜੇ ਬੀਰ ਰਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, "ਕਾਲ ਤੁੰ ਹੀ ਕਾਲੀ ਤੂੰਹੀ........" ਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਝੂੰਮ ਝੂੰਮ ਕੇ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। 

ਅਫਸੋਸ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, ਨਾਂ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਗੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਪੂਰੀ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਕਹੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।

ਕੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਤਰ ਵੀ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ" ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿੱਖਾਂ ਤੋਂ ਜਪਵਾ ਕੇ, ਸ਼ਸ਼ਤਰ ਚੁਕਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼, ਇਹ ਕਵੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਇਹ ਚੈਲੰਜ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਕਿ, ਕੀ ਇਹ ਰਚਨਾ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ? ਜੇ ਇਹ ਦਸਮ ਬਾਣੀ ਹੈ! (ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਤਾਬਿਕ) ਤਾਂ ਇੱਕ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪੂਜਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ, ਸ਼ਸ਼ਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹੋ ਜਹੇ ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਪਾਤਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਕੋਲੋਂ ਕਿਉਂ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਹਨ?

******************************************************************************************************************************************************************

ਆਰਤੀ ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਸਿੱਖ ਅਖਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਿੰਦਰ (ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ) ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ-: ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ "ਸਯਾਮ ਕਵੀ" ਦੀ ਲਿਖੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਪੰਨਾਂ ਵਿਖਾ ਕੇ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਭਾਵੇਂ 'ਭਗੌਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵਾ' , 'ਕਾਲ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇ ਮਹਾਕਾਲ', 'ਕਾਲੀ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇ ਕਾਲਕਾ', 'ਖੜਗਕੇਤੁ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਧੁਜ', 'ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਕੇਤੁ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇਂ ਜਗਮਾਤ', ਇਹ ਤਾਂ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨਾਂ ਦੇ 'ਕੂੜ ਪੋਥੇ' ਦੇ ਹਰ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਕਹੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਅਜ ਗਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਉਸ "ਆਰਤੀ" ਬਾਰੇ ਜਿਸਨੂੰ ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਲਈ ਲਿਖੀ ਗਈ ਆਰਤੀ ਮੰਨਦੇ ਨੇ। ਦੋ ਤਖਤਾਂ ਅਤੇ ਕਈਂ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚ ਘਿਉ ਦੇ ਦੀਵੇ ਜਗਾ ਜਗਾ ਕੇ ਪੁਰਿੰਦਰ (ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ) ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।

ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ ! ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ! ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਲਿਖੀ ਇਹ "ਆਰਤੀ" ਜੋ "ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ" ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਦਾ ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 79, ਇਥੇ ਪਾ ਰਹੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਆਪ ਪੜ੍ਹ ਲਵੋ ਕਿ ਇਸ ਵਿਚ ਤਾਂ ਸਾਫ ਸਾਫ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਦੈਂਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਦੋਂ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇਵੀ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ "ਯਾਤੇ ਪ੍ਰਸਨ ਭਏ ਹੈ ਮਹਾਮੁਨਿ...........।
ਆਉ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹੀ ਲਿਖੀ ਆਰਤੀ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਕੇ ਦਸਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਭੋਲੇ ਭਾਲੇ ਸਿੱਖਾ ਕੋਲੋਂ ਜੇੜ੍ਹੀ "ਆਰਤੀ" ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਨੇ "ਸੰਖਨ ਕੀ ਧੁਨ ਘੰਟਨਿ ਕੀ ਬਰਖਾ ਬਰਸਾਵੇ.........। ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਆਰਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ "ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ" ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ "ਆਰਤੀ ਹੈ।

ਤੁਸਾਂ ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ! ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ! ਹੁਣ ਅਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ 'ਤੇ ਤਾਂ ਯਕੀਨ ਕਰ ਲਵੋ! ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਲਿਖੇ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 79 ਅਤੇ 83 ਉੱਤੇ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਆਰਤੀ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥ ਮਾਰਕੰਡੇ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਏ ਵਿਚੋਂ ਕਾਪੀ ਪੇਸਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਤੁਸਾਂ ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ! ਇਸ ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 79 ਅਤੇ 83 ਤੇ ਲਿਖੀ ਅਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇਹ ਪੰਗਤੀ ਆਪ ਹੀ ਪੜ੍ਹ ਲਵੋ ! ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਰਚਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਮਾਰਕੰਡੇ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਤੀਜਾ ਅਧੀਆਏ ਹੈ। ਦਿਲ ਕਰੇ ਤਾਂ ਯਕੀਨ ਕਰਨਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਡਾਂਗ ਚੁਕ ਲੈਣਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਡਾਂਗ ਨਾਲ ਇਹ "ਮਾਰਕੰਡੇ ਪੁਰਾਣ" ਦਾ ਉਤਾਰਾ, ਤੁਹਾਡੇ "ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ" ਤਾਂ ਬਣ ਨਹੀਂ ਜਾਂਣਾ। ਚੁਕ ਲਵੋ ਡਾਂਗਾਂ ਤੇ ਚੁਕ ਲਵੋ ਬਰਛੇ! ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਮਾਰਕੰਡੇ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਨਕਲ ਦੁਹਾਡੀ ਅਖੌਤੀ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਬਣ ਜਾਏ !

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਰਕੰਡੇ ਪੁਰਾਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਉਕਤਿ ਬਿਲਾਸ ਮਹ ਮਹ ਖਾਸੁਰ ਬਧਹਿ ਨਾਮ ਦੁਤੀਆਂ ਧਿਆਇ ॥2॥ ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 79
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਰਕੰਡੇ ਪੁਰਾਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਉਕਤਿ ਬਿਲਾਸ ਧੂਮਨੈਣ ਬਧਹਿ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਤੀ ਅਧਯਾਇ ॥3॥ ਪੰਨਾਂ 83, ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ, ਜਿਥੇ ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਮਹਿ ਖਾਸੁਰ ਦੈਂਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਦੁਆਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਮਹ ਖਾਸੁਰ ਦੈਂਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ (ਦੂਜੇ ਅਧਿਆੲੈ, ਮਹ ਖਾਸੁਰ ਬਧਿਯ ਨਾਮ ਦੁਤੀਆ ਧਿਆਇ ॥ ਪੰਨਾ ਨੰਬਰ 79 ਅਨੁਸਾਰ) ਦੁਰਗਾ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਦੁਆਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ! ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸਾਰਾ ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਆਪ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵੇਖ ਲਵੋ।

ਅਨੁਵਾਦ:
ਦੋਹਰਾ ॥ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪਤੀ (ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ) ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੁਆ ਕੇ ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ ॥ ਚੰਡੀ ਨੇ ਦੈਂਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਬੇਹਾਲ ਕਰ ਦਿਤਾ ॥ ॥53 ॥
ਸਵੈਯਾ ॥ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾ ਰਹੇ ਹਨ॥ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਯਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਈ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਰਹੇ ਨੇ॥ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਛੈਣੇ, ਘੰਟੇ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਅਤੇ ਰਬਾਬ ਆਦਿਕ ਵਜਾ ਰਹੇ ਹਨ॥ ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਚ ਵਖਾ ਰਹੀਆਂ ਨੇ ॥ (ਭਾਵ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਨੇ)॥4॥ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਖ ਅਤੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਧੁੰਣ ਵਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਫੁਲਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ॥ ਸਾਰੇ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੇਵਤੇ "ਰਾਜੇ ਇੰਦਰ" (ਪੁਰਿੰਦਰ) ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਲਿਹਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ॥ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਭਿਖਿਆਂ ਵੰਡ ਵੰਡ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਚਾਵਲਾਂ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਲਾ ਰਹੇ ਨੇ ॥ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਨਗਰੀ (ਇੰਦਰਪੁਰੀ) ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਕੋਲਾਹਲ (ਸ਼ੋਰ) ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੀ ਹੈ ॥55॥ ਦੋਹਰਾ ॥
ਭਲਿਉ ! ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਆਰਤੀ ਤੁਸੀਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਅਗੇ ਜੋਤਾਂ ਜਗਾ ਜਗਾ ਕੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਤਾਂ ਕਰ ਹੀ ਰਹੇ ਹੋ, ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਲ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਨਾਲ ਵੀ ਜੋੜ ਰਹੇ ਹੋ। ਕੁਝ ਤਾਂ ਹੋਸ਼ ਕਰੋ ! ਤੁਸਾਂ "ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇਹ ਰਚਨਾ, ਜੋ ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸ ਗ੍ਰੰਥ "ਮਾਰਕੰਡੇ ਪੁਰਾਣ" ਤੋਂ ਚੁਰਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਨੂੰ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਡੇ ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ "ਦੇਵੀ ਪੂਜਕ" ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਸਾਜਿਸ਼ਾਂ ਨਾ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਇਸ ਸਾਜਿਸ਼ ਨੂੰ ਹੁਣ ਸਿੱਖ, ਸਮਝਣ ਲਗ ਪਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕੂੜ ਪੋਥੇ ਦੀ ਮੰਜੀ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦੁਆਲਿਉ ਹੁਣ ਚੁਕ ਲਵੋ! ਤੁਹਾਡੀ ਖੈਰਿਅਤ ਇੱਸੇ ਵਿਚ ਹੈ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਰਕੰਡੇ ਪੁਰਾਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਉਕਤਿ ਬਿਲਾਸ ਮਹ ਮਹ ਖਾਸੁਰ ਬਧਹਿ ਨਾਮ ਦੁਤੀਆਂ ਧਿਆਇ ॥2॥ ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 79

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਰਕੰਡੇ ਪੁਰਾਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਉਕਤਿ ਬਿਲਾਸ ਧੂਮਨੈਣ ਬਧਹਿ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਤੀ ਅਧਯਾਇ ॥3॥ ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 83

******************************************************************************************************************************************************************

ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ 'ਚ ਮਹਾਕਾਲ
-: ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

(ਜਿਸ ਮਹਾਕਾਲ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਸਮਝ ਕੇ ਤਰਲੇ ਪਾਈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, "ਮਹਾਕਾਲ ਰਖਵਾਰ ਹਮਾਰੋ ॥" ਉਹ ਤਾਂ "ਡ੍ਰਗ ਏਡਿਕਟ" ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀਂਦਾ ਹੈ)

ਉਏ ਭਲਿਉ ! ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਜੋ ਕਿਛੁ ਕਰਣਾ ਸੁ ਤੇਰੈ ਪਾਸਿ ॥ ਕਿਸੁ ਆਗੈ ਕੀਚੈ ਅਰਦਾਸਿ ॥੨॥" ਅੰਕ 1125 ਲੇਕਿਨ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਵਿਹੂਣੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤੇ "ਮਹਾਕਾਲ" ਅਗੇ ਹੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ! ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਅਪਣਾਂ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ?

ਮਹਾਕਾਲ ਰਖਵਾਰ ਹਮਾਰੋ ॥ ਮਹਾ ਲੋਹ ਮੈਂ ਕਿੰਕਰ ਥਾਰੋ ॥ ਅਪਨਾ ਜਾਨ ਕਰੋ ਰਖਵਾਰ ॥ ਬਾਹਿ ਗਹੇ ਕੀ ਲਾਜ ਬਿਚਾਰ ॥੪੩੫॥

ਤੁਹਾਨੂੰ 'ਭਗੌਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵਾ', 'ਕਾਲ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇ ਮਹਾਕਾਲ', 'ਕਾਲੀ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇ ਕਾਲਕਾ', ਖੜਗਕੇਤੁ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇਂ "ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਧੁਜ", "ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਕੇਤੁ" ਹੋਵੇ ਭਾਵੇਂ "ਜਗਮਾਤ", ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨਾਂ ਦੇ 'ਕੂੜ ਪੋਥੇ' ਦੇ ਹਰ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।

ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ! ਆਪ ਹੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖ ਲਵੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ, ਅਖੌਤੀ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਕੀ ਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਲਉ ਜੀ! ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਤੇ ਦੇਹ ਧਾਰੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ।

ਮੂੰਡ ਕੀ ਮਾਲ ਦਿਸਾਨ ਕੇ ਅੰਬਰ ਬਾਮ ਕਰਯੋ ਗਲ ਮੈ ਅਸਿ ਭਾਰੌ॥ ਲੋਚਨ ਲਾਲ ਕਰਾਲ ਦਿਪੈ ਦੋਊ ਭਾਲ ਬਿਰਾਜਤ ਹੈ ਅਨਿਯਾਰੌ॥
ਛੁਟੇ ਹੈ ਬਾਲ ਮਹਾ ਬਿਕਰਾਲ ਬਿਸਾਲ ਲਸੈ ਰਦ ਪੰਤਿ ਜ਼ਯਾਰੋ॥ ਛਾਡਤ ਜਵਾਲ ਲਏ ਕਰ ਬਿਯਾਲ ਸੁ ਕਾਲ ਸਦਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ ਤਿਹਾਰੋ॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੰਨਾ 810

'ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ!' ਹੁਣ ਆਪ ਹੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖ ਲਵੋ! ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 810 ਦੀ ਫੋਟੋ ਕਾਪੀ ਇਸ ਲੇਖ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੈ ਜੀ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਸੋਧਕ ਕਮੇਟੀ ਵੀ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਅਕਲ ਦੀ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਜੋ ਇਹੋ ਜਹੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੇਹਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਲਿਖ ਰਹੀ ਹੈ !

ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ ! ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਗੁਰੂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਦਾ ਪੂਰਾ ਰੂਪ ਵੀ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਰੰਕਾਰ ਪਰਮਾਤਮਾਂ ਨਹੀਂ! ਇਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਖਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇਕ ਭਾਰੀ ਤਲਵਾਰ ਹੈ। (ਲਗਦਾ ਹੈ "Left Hander" ਹੈ)। ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਦੋ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਭੱਖ ਰਹਿਆਂ ਨੇ।(ਭੰਗ ਤੇ ਅਫੀਮ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਦੀ ਹੋਣ ਦੀ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵੀ ਹੈ। ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਖਿਲਰੇ ਹੋਏ ਨੇ। ਖੂਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਲਿਬੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਅਗ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਹੈ। (ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ ਤੁਹਾਡਾ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ, "ਡ੍ਰੈਗਨ") ਸਾਡੀ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ!

ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਇਸ ਪੰਨੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਅਰਥ ਲਿਖੇ ਹਨ "ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਗਲ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ।" ਭਾਵ ਕਾਲਕਾ ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਅੱਧਾ ਸ਼ਰੀਰ ਨਾਰੀ ਦਾ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਪੁਰਖ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਅਨਮਤ ਵਿਰ "ਅਰਧ ਨਾਰੀਸ਼ਵਰ" ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ ਜਾਓ, ਗਿਆਨੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਕੋਲ! ਤੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਸਾਡਾ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨਿਰੰਕਾਰ ਹੈ, ਕਿ ਗਲ ਵਿਚ ਖੋਪੜੀਆਂ ਪਾਉਣ ਵਾਲ ਭਿਆਨਕ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੇਹਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਭੰਗ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜਵਾਬ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਰੱਬ ਦਾ ਵਾਸਤਾ ਜੇ, ਇਸ ਕੂੜ ਪੋਥੇ ਨੂੰ 'ਦਸਮ ਬਾਣੀ' ਕਹਿਣਾ ਛੱਡ ਦਿਉ ! ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਨਾ ਕਰੋ!

'ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ!' ਹੁਣ ਆਪ ਹੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖ ਲਵੋ ! ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ1210 ਕਿ "ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ" ਦਾ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੇਹਧਾਰੀ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਖਾਉਂਦਾ ਕੀ ਹੈ?

ਇਹ ਛਲ ਸੋ ਸਿਮਰਹ ਛਲਾ ਪਾਹਨ ਦਏ ਬਹਾਇ ॥ ਮਹਾਕਾਲ ਕੋ ਸਿਖਯ ਕਰ ਮਦਿਰਾ ਭਾਂਗ ਪਿਵਾਇ॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੰਨਾ 1210

ਲਉ ਜੀ, ਇਨਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ ਰੱਬ ਤੇ "ਡ੍ਰਗ ਏਡਿਕਟ" ਹੈ। ਇਹ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਭੰਗ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਅਖੌਤੀ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਵਾਂਗ ਮਦਿਰਾ ਤੇ ਭੰਗ ਪੀਉਗੇ? ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਵੀਰੋ! ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਹੋ, ਤੇ ਸਿੱਖ ਹੀ ਬਣ ਕੇ ਇਕ ਅਕਾਲਪੁਖ ਦੇ ਉਪਾਸਕ ਬਣੋ। ਇਸ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਪੂਜ ਪੂਜ ਕੇ ਅਪਣੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਨਾ ਬਣੋ। ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਤੇ ਇਹੋ ਜਹੇ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ "ਭਰਮ ਅਤੇ ਡਰ" ਵਿੱਚ ਫੱਸੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਨੇ ਕਿ ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਇਕ ਕਰਤਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਜੱਪ। ਉਸ ਕਰਤਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਅਧਿਆਤਿਮਕ ਜੀਵਨ ਚਲਦਾ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ "ਮਹਾਕਾਲ" ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ।

ਰਾਮਕਲੀ ਮਹਲਾ 5॥
ਜਪਿ ਗੋਬਿੰਦੁ ਗੋਪਾਲ ਲਾਲ॥ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਸਿਮਰਿ ਤੂ ਜੀਵਹਿ, ਫਿਰ ਨ ਖਾਈ ਮਹਾ ਕਾਲ॥ਰਹਾਉ॥ ਅੰਕ 885

ਇਕ ਤੁਸੀਂ ਹੋ ਕੇ ਅਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਤੋ ਬੇਮੁਖ ਹੋਕੇ "ਮਹਾਕਾਲ ਰਖਵਾਲ ਹਮਾਰੋ !" ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ ! ਮੇਰੇ ਵੀਰੋ ! ਇਹ ਮਹਾਕਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨਹੀਂ, ਹੋਸ਼ ਕਰੋ! ਤੇ ਇਸ ਕੂੜ ਪੋਥੇ ਦੀਆਂ ਕੱਚੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਅਧਿਆਤਮ ਮੌਤ ਦੇ ਜਿਮੱਵਾਰ ਆਪ ਨਾ ਬਣੋ!

************************************************************************************************************************************************

ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਉਪਾਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਉਲ ਜਲੂਲ ਦਲੀਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ
-: ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰਖਿਆ ਗਇਆ ਸੀ ਕਿ, "ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ!" ਕਿਉਂਕਿ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਬਾਰੇ ਕੁੱਝ ਵੀ ਲਿਖੋ, ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ, ਬੇ ਸਿਰ ਪੈਰ ਦੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਦੇ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਨਕਾਰਨ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਲਈ ਇਸ ਕੂੜ ਪੋਥੇ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਦੀ ਫੋਟੋ ਨਾਲ ਪਾਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਕਿ ਸਾਡੀ ਨਾ ਮੰਨੋ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਲਿਖੇ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਤਾਂ ਮੰਨੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਦੋ ਤਿਨ ਲੇਖ ਲਿੱਖ ਕੇ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨਗੀ ਇਹ ਹੋਈ, ਕਿ ਇਹ ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਮੰਨਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਲਿਖੀ ਬਾਣੀ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਨਕਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰੀ ਹਨ !

ਸੋਚਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਇਸ ਅਖੌਤੀ ਗ੍ਰ੍ੰਥ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੰਨੇ ਦੀ ਫੋਟੋ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਗਲ ਕਰਾਂਗੇ। ਲੇਕਿਨ ਤੱਦ ਤੱਕ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਤੇ ਲਿਖੇ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖਾਂ, ਉਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੇ ਕੁਝ ਬੇਤੁਕੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਨਾ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।

ਇਕ ਵੀਰ ਜੀ ਦਾ ਕੁਮੈਂਟ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ:

Words like Peetamber, Krishan, Damodar, Allah, Rahim, Gorukh, Narayan, Vasudev, Sridhar are used for God in gurbani.

ਸ਼ਾਇਦ ਵੀਰ ਜੀ ਦੇ ਇਸ ਕੁਮੈਂਟ ਦਾ ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਇਸ ਪੰਨੇ ਨੰਬਰ 81 ਤੇ "ਸ਼ਿਵਾ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ "ਰੱਬ" ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਦਲੀਲ ਹੋਰ ਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰ ਆਵੇਗੀ। ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਦਲੀਲ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਮੂਲ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁਣ ਇਸ ਪੂਰੇ ਪੰਨੇ ਦੇ ਅਰਥ ਕਰਨੇ ਪੈਣਗੇ, ਜੋ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਸ਼ਿਵਾ" ਸ਼ਬਦ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਲਈ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਦੁਰਗਾ, ਚੰਡੀ ਅਤੇ ਕਾਲਕਾ ਦੇਵੀ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਨਾਮ ਹਨ।

ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰ੍ੰਥ ਦੇ ਪੇਜ ਨੰਬਰ 81 ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ:

ਸ਼ੰਕਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀਰੋ ! ਨਾਲ ਨਾਲ ਪੰਨਾਂ ਨੰਬਰ 81 ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਜਾਉ ਜਿਸਦੀ ਫੋਟੋ ਇਸ ਲੇਖ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਹੁਣ ਇਹ ਨਾ ਕਹਿ ਦੇਣਾ ਕਿ ਇਸ ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਲਿਖਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਸਵੈਯਾ:

ਦੈਂਤਾਂ ਨੇ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਲੁੱਟ ਲਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਕੋਲੋਂ ਮਣਕਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਖੋਹ ਲਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ, ਚਦ੍ਰਮਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਜਿਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਠਿਕਾਣਿਆਂ 'ਤੇ ਜਾ ਵੜੇ। ਨਿਸੁੰਭ ਅਤੇ ਸੁੰਭ ਦੈਂਤਾਂ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਪਾ ਦਿਤੀ। ਦੇਵਤੇ ਭਜ ਖਲੋਤੇ।

ਦੋਹਰਾ:

ਦੈਂਤਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਜਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਕੋਲੋਂ ਫਿਰ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਇੰਦਰ ਸੂਰਜ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਿਵਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵਸੇ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਬੇਸੁਧ ਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਰਖਿਆ ਰਖਿਆ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਕੈਲਾਸ਼ ਪਰਵਤ ਵਿਚ ਛੁਪ ਗਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁਰਲਾਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਂਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਣ ਕਰ ਲਿਆ। ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ ਚੰਡੀ (ਦੁਰਗਾ) ਪਰਤੱਖ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕਰੋਧਵਾਨ ਹੋਕੇ ਯੁੱਧ ਵਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਮੱਥਾ ਫੋੜ ਕੇ ਕਾਲੀ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰ੍ਗਟ ਹੋਈ। ਜਿਸ ਦੀ ਛਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਵੀ ਦਾ ਮਨ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਮਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਲਲਚਾ ਗਿਆ। ਮਾਨੋ ਦੈਂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨੋਂ ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਆਪ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।

ਸਵੈਯਾ:

ਬਲਵਾਨ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਗਰਜ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਮੇਧ ਪਰਵਤ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਵੱਵੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ ਹਨ। ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉਤੇ ਟਿਕੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਕੰਬ ਗਈ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕੁਬੇਰ, ਸੂਰਜ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵੀ ਧੜਕਨ ਲਗ ਪਈ ਹੈ। ਅਖੰਡ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਕਾਲਕਾ (ਦੁਰਗਾ) ਗਰਜ ਪਈ ਹੈ।

ਦੋਹਰਾ:

ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਕਾਲਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਚਨ ਕੀਤਾ, ਹੈ ਪੁਤਰੀ ਕਾਲਕਾ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾ। ਚੰਡੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਕਾਲਕਾ ਉਸ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਜਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

(ਨੋਟ : ਇਹ ਸਾਰਾ ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਮਾਰਕੰਡੇ ਪੁਰਾਣ ਨਾਮਕ ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚੋਂ ਲਏ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਵਿਚ ਕਾਲੀ ਦੁਰਗਾ, ਕਾਲਕਾ ਚੰਡੀ ਆਦਿਕ ਇਕੋ ਹੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ)

ਸਵੈਯਾ:

ਤਦ ਦੁਰਗਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੈਠ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਯੁਧ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਜਿਸਤੇ ਸਾਡਾ ਅਧਿਕਾਰ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਕਹਿਆ ਹੈ ਮਾਤਾ ਮੇਰੀ ਇਹ ਗਲ ਸੁਣੋ, ਹੁਣ ਢਿੱਲ ਕੀਤਿਆ ਇਹ ਗਲ ਨਹੀਂ ਬਨਣੀ ! ਕਾਲੀ (ਦੁਰਗਾ) ਇਕ ਸਪਣੀ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ ਚੰਡ ਦੈਤ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਰਣ ਭੂਮੀ ਵਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਕਮਲ ਦੀ ਕੋਮਲਤਾ ਸ਼ਰਮਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੰਝ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੂੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਹਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਚੰਡੀ ਸੁਮੇਰ ਪਰਵਤ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਆਪ ਵਿਰਾਜਮਾਨ ਹੈ। ਚੰਡੀ ਦੇ ਹਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਇੰਜ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੰਡਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਕ ਦੈਂਤ ਉਥੇ ਆ ਪੁਜਿਆ ਤੇ ਚੰਡੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਮੂਰਛਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਚੰਡੀ ਨੂੰ ਬਿਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਸੁੰਭ ਦਾ ਭਰਾ ਹਾਂ। ਜਿਸਨੇ ਅਪਣੀਆ ਵੱਡੀਆਂ ਭੁਜਾਵਾਂ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿਤ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਕਾਲੀ ਤੂੰ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨਾਲ ਵਰ ਕਰ ਲੈ। ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁਧ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਰ ਸਕਦੀ।

ਵੀਰੋ ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਕਥਾ ਵਿਚ ਕੀ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ? ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਫਸੋਸ ਦੀ ਗਲ ਹੈ। ਇਥੇ ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ "ਦਸਮ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ" ਤਾਂ 11 ਨੰਬਰ ਤੇ "ਕਰਤਾਰ" ਦੇ ਅਰਥ ਵੀ "ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ" ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। (ਹੇਠਾਂ ਲਿਖੇ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਠੀਕ ਹੇਠਾਂ 11 ਨੰਬਰ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ ਜੀ) ਤੁਸੀਂ ਐਵੇਂ "ਸ਼ਿਵਾ" ਨੂੰ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਬਣਾਈ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ। 

ਦਾਸ ਨੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਿਨਤੀ ਕਰ ਦਿਤੀ ਸੀ ਕਿ "ਸਾਡੀ ਗਲ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ !" ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ 'ਤੇ ਤਾਂ ਯਕੀਨ ਕਰੋ ! ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਹੋ ਤੁਸੀ, ਨਾ ਸਾਡਾ ਕਹਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਨਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹੀ ਗਲ ਮੰਨਦੇ ਹੋ? ਉਹ ਤਾਂ "ਸ਼ਿਵਾ" ਦੇ ਅਰਥ ਦੁਰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ "ਕਰਤਾਰ" ਦੇ ਅਰਥ "ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ" ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਸਿੱਖ ਹੋ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਕਰੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਹੈ ਜੋ ਚੰਡੀ ਦੁਰਗਾ, ਕਾਲਕਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਦੈਂਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚਲੋ ਹੁਣ ਕਹਿ ਦਿਉ ! ਕਿ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਹੀ ਚੰਡੀ ਬਣ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਫੋੜ ਕੇ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਕਾਲਕਾ ਬਣ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਸੀ।

ਓ ਭਰਾਵੋ ਬੇੜਾ ਤਰ ਜਾਵੇ ਤੁਹਾਡਾ ! ਇਹ ਕੂੜ ਕਬਾੜ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨਾਲੋ ਤੋੜੇ ਜਾ ਚੁਕੇ ਹੋ! ਹੁਣ ਤਾਂ ਥੋੜੀ ਹੋਸ਼ ਕਰ ਲਵੋ ! ਕਿਉਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਤ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹੈ? ਜਿਸ ਦੇਹਧਾਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲੜਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਮਨ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।

************************************************************************************************************************************************

ਨਿਤਨੇਮ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਪਾਉਣ ਵਾਲਿਓ! ਚੌਪਈ, ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ
-: ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕਾਨਪੁਰ

ਨਿਤਨੇਮ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਪਾਉਣ ਵਾਲਿਉ ! ਤੁਸਾਂ ਸਾਡੀ ਤਾਂ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ! ਹੋਸ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹ ਕੀ ਰਹੇ ਹੋ ? ਇਹ ਹੈ ਤੁਹਾਡੇ ਨਿਤਨੇਮ ਦੀ ਚੌਪਈ, ਜਿਸਦੇ ਪੌੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਨੰਬਰ ਗੁਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਕੇ 377, 378 379.......ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ 1, 2, 3, ......ਕਰ ਦਿਤੇ ਗਏ ਹਨ । 

 "ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਵਾਚੀ ਚੌਪਈ" ਨੂੰ "ਦਸਮ ਦੀ ਬਾਣੀ" ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਗੁਟਕਿਆਂ ਵਿਚ ਉੱਤੇ "ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10" ਲਿੱਖ ਦਿਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਲਿਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਪੌੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਨੰਬਰ ਬਦਲਣ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਹੋਰ ਹੇਰਾ ਫੇਰੀਆਂ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਹੈ?

ਅਖੀਰਲੀਆਂ ਚਾਰ ਪੌੜ੍ਹੀਆਂ "ਕਿਰਪਾ ਕਰੀ ਹਮ ਪਰ ਜਗਮਾਤਾ" ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਸਨੇ ਹਟਾ ਦਿਤੀਆਂ ਹਨ? ਇਨਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਤਾਂ "ਅਸਿਧੁਜ" ਦਾ ਅਰਥ ਲਿਖਿਆ ਹੈ "ਤਲਵਾਰ ਕਰਣ ਵਾਲੀ"।
ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਤਾਰ ਨਿਰੰਕਾਰ ਨਹੀਂ? ਉਹ ਤਾਂ ਦੇਹਧਾਰੀ ਹੇ ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ? "ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਧੁਜ" ਦਾ ਅਰਥ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਸਮ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ "ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਬਲ ਸ਼ਕਤੀ" ਅਰਥਾਤ ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਕਦੀ ਹੀ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਅੱਜ ਪੜ੍ਹ ਲਵੋ ਜੀ।

ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਓ! ਹਲੀ ਵੀ ਬਾਜ ਆ ਜਾਉ ! ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਨਾ ਕਰੋ ! ਆਪਣੇ ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ "ਦੇਵੀ ਦਾ ਉਪਾਸ਼ਕ" ਨਾ ਬਣਾਉ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਬੇਸ਼ਕ ਪੜ੍ਹੋ ਤੇ ਚਿਮਟੇ ਢੋਲਕੀਆਂ ਵਜਾ ਵਜਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹੋ। ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬਾਣੀ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਦਸਵੇਂ ਨਾਨਕ ਹੋਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾ ਖੋਵੋ, ਜੋ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਭਰਮੇ ਸੁਰਿ ਨਰ ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ ॥ ਭਰਮੇ ਸਿਧ ਸਾਧਿਕ ਬ੍ਰਹਮੇਵਾ ॥
ਭਰਮਿ ਭਰਮਿ ਮਾਨੁਖ ਡਹਕਾਏ ॥ ਦੁਤਰ ਮਹਾ ਬਿਖਮ ਇਹ ਮਾਏ ॥ ਅੰਕ 258

ਫੈਸਲਾ ਤੁਸੀਂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕਿਰਪਾਨ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ (ਸ਼੍ਰੀ ਅਸਿਧੁੱਜ") ਦੇ ਉਪਾਸਕ ਬਣਨਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਨਿਰੰਕਾਰ ਕਰਤਾਰ ਦੇ? ਸਾਡਾ ਕਹਿਆ ਨਾ ਮੰਨੋ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਮੰਨ ਲਵੋ, ਤੇ ਹੁਣ ਹੀ ਸੰਭਲ ਜਾਉ !
************************************************************************************************************************************************

ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਅਪਣੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਦੇਰ ਤੱਕ ਬੀਰਜ ਰੋਕਣ ਲਈ “ਵਿਆਗਰਾ” ਵਰਗੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਖਾਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ
-: ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

“ਖਾਏ ਬੰਧੇਜਨ ਕੀ ਬਰਿਯੈ ਨ੍ਰਿਪ ਭਾਂਗ ਚਬਾਇ ਅਫੀਮ ਚੜ੍ਈ” ਪੰਨਾ 1048 ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ

ਨੋਟ: ਬੰਧੇਜਨ ਕੀ ਬਰਿਯੈ = ਬੀਰਜ ਨੂੰ ਬੰਧਨ, ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਬਟੀ, ਵਟਿਕਾ, ਗੋਲੀ, ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਚ Viagara

 ॥ਦੋਹਰਾ॥ ਇਕ ਦਿਨ ਉਸ ਰਾਣੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਲਾ ਨਾਮ ਦੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ । ਰਾਜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਦਾਸੀ ਉਸ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲਗੀ-"ਹੇ ਰਾਜਨ ! ਮੇਰੀ ਗਲ ਸੁਣੋ ! ਮੈ ਆਪ ਜੀ ਦੇ ਅਪਾਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ , ਆਪ ਜੀ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ। ਕਾਮ ਦੇ ਵਸ ਪੈ ਕੇ ਅਪਣੀ ਸੁਧ ਬੁਧ ਖੋ ਚੁਕੀ ਹਾਂ।"

॥ਦੋਹਰਾ॥ ਮੇਰੀ ਸੁਧ ਬੁਧ ਸਭ ਖੋ ਗਈ ਹੈ ।ਮੈਂ ਕਾਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ। ਹੇ ਰਾਜਨ ! ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਫੜ ਫੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰੋ!"

॥ਚੌਪਈ॥ ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗਲ ਸੁਣੀ ਤੇ ਉਹ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨ ਲਈ ਲਲਚਾ ਉਠਿਆ । ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜ ਚਿੰਬੜ ਕੇ ਕਾਮ ਕ੍ਰੀੜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਿਆਕੁਲ ਦਾਸੀ ਉਸ ਨਾਲ ਚੰਬੜੀ ਰਹੀ। ਕਾਮਾਤੁਰ ਦਾਸੀ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛਡਣਾਂ ਨਹੀ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।

॥ਦੋਹਰਾ॥ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਾਮ ਕ੍ਰੀੜਾ ਕਰਦਿਆ ਉਸ ਨਾਲ ਭਾਂਤਿ ਭਾਂਤਿ ਦੇ ਆਸਨ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਚੂੰਬਨ ਲਏ। ਚੰਬੜ ਚੰਬੜ ਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਗ ਵਿਲਾਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਿਆਨ ਨਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।

॥ਸਵੈਯਾ॥ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਪਣਾਂ ਬੀਰਜ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀਆਂ (ਕਾਮ ਵਰਧਕ ) ਗੋਲੀਆਂ ਖਾਦੀਆਂ । ਉਤੋਂ ਭੰਗ ਖਾ ਕੇ ਅਫੀਮ ਵੀ ਖਾ ਲਈ (ਤਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤਕ ਭੋਗਿਆ ਜਾ ਸਕੇ)।ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਉਹ , ਉਸ ਦਾਸੀ ਨਾਲ ਫੇਰ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨ ਲਗ ਪਿਆ ।ਕਈ ਸੁੰਦਰ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਦਾਸੀ ਨਾਲ ਭੋਗ ਕੀਤਾ।ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਆਸਨ , ਅਲਿੰਗਨ ਅਤੇ ਚੂੰਬਨ ਭਾਂਤਿ ਭਾਂਤਿ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ।ਦਾਸੀ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਸਲ ਮਸਲ ਕੇ ਸਵੇਰ ਤਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭੋਗ ਕੀਤਾ।

॥ਅੜਿਲ॥ ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਰਤਿ ਕ੍ਰੀੜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਦਾਸੀ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਰਹੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ ਭਾਂਤਿ ਭਾਂਤਿ ਦੇ ਆਸਨ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤਕ ਉਸ ਨਾਲ ਭੋਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਪੰਨਾ 1048 ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ

".............ਜੋ ਵਿਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਾ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ। .....ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਜੋ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ ਉਹ ਹੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰਥ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ....ਕਿਉਂਕਿ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦਸਮ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ ਉਹ ਹੀ ਵਿਸ਼ੈ ਸਪਸਟ ਕੀਤੇ ਹਨ ਜੋ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹਨ।......ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਦੁਜੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੂਰੰਥ ਦਾ ਹਰ ਸਿੱਖ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ.......... ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਅਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਬਹੁਤ ਡੂੰਗੀ ਸਾਂਝ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਹਨਾਂ ਗ੍ਰੰਥਾ ਨੂੰ ਰਚਣ ਵਾਲੀ ਜੋਤ ਇਕ ਹੀ ਹੈ............... ।" - ਗਿਆਨੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ, ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ

ਇਹ ਬਚਨ ਹਨ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦੇ ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਗਿਆਨੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ । ਗਿਆਨੀ ਜੀ ਨੂੰ 74ਵਾਂ ਸਵਾਲ ਇਹ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ,

- ਕੀ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂਤ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੈ ਨਾਲ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ?
- ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿੱਚ ਇਹੋ ਜਹੀਆਂ ਕਾਮ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਕਿਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ਹੈ ?
- ਉਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਾਂ ਇਹ ਬਾਣੀ ਉਨਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਕੀ ਉਹ ਅਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਪਰ ਦਿਤੀ ਸਿਖਿਆ 'ਤੇ ਅਮਲ ਕਰਦੇ ਨੇ ? ਭਾਵ ਕੀ ਉਹ ਇਨਾਂ ਕਾਮ ਵਰਧਕ ਗੋਲੀਆਂ ਦਾ ਇਸਤਮਾਲ ਕਰਦੇ ਨੇ ?
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਕੋਲੋਂ ਪੁਛੇ ਗਏ ਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਵਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾਲਤਾ ਕਰ ਲੈਣੀ ਜੀ। ਜੇ ਐਸਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਮਿਲਣਗੇ ਤਾਂ ਉਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸਿੱਧਾ ਸਵਾਲ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛ ਲਵਾਂਗੇ।

******************************************************************************************************************************************************************

 ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ "ਸੰਮਲਿੰਗੀ ਸੈਕਸ" ਅਤੇ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਬਨਾਵਟੀ ਲਿੰਗ ਬਣਾ ਕੇ, ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਦਸਦਾ ਹੈ
-: ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

॥ਸਵੈਯਾ॥ ਆਜੁ ਪਯਾਨ ਕਰੋਂਗੀ ਤਹਾਂ ਸਖੀ ਭੂਖਨ ਬਸਤ੍ਰ ਅਨੂਪ ਬਨਾਉਂ॥... ਤਿਸੀ ਦੋਖ ਮਾਰਯੌ ਤਿਸੇ ਧੰਨਜ ਧੰਨਜ ਜਮਰਾਇ। (ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੰਨਾ 965 , ਚਰਿਤ੍ਰ 109)

ਕਾਲ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਨ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਪਸਰਾ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਰਬਸੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਰਦਾਨਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ..., ਉਹ ਇਕ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਸ ਕੋਲ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਗੇ ਦਾ ਕਿਸਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਭਾਵ ਅਰਥ:

..........॥ਸਵੈਯਾ॥ ਇਸਤਰੀ ਉਸ ਮੋਹਨ (ਮਰਦਾਨੇ ਵੇਸ਼ ਵਿਚ ਉਰਬਸ਼ੀ) ਨੂੰ ਕਹਿਨ ਲਗੀ ਕਿ, ਅਜ ਮੈਂ ਨਵੇਂ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਵਸਤਰ ਆਦਿਕ ਪਾ ਕੇ ਅਨੁਪਮ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਾਂਗੀ। ਅਜ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਨ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਤੁਰ ਪੈਂਦੀ। ਸਾਵਨ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਅਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਮਿਲਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ। ਕਰੋੜਾਂ ਉਪਰਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਅਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨਾਲ ਸੰਜੋਗ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗੀ। ॥ਚੌਪਈ ॥(ਮਰਦ ਦੇ ਵੇਸ਼ ਵਿਚ, ਉਰਬਸੀ ਨੇ ਉਤੱਰ ਦਿਤਾ), ਜਦੋਂ ਦਾ ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤਕ ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ।ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਕਾਮ ਭਾਵਨਾ ਜਾਗ ਗਈ ਹੈ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵੀ ਵਸ਼ (ਕਾਮ ਤੇ) ਹੁਣ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪੈਣ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਵੀਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਨ ਭਾਂਉਦਾ ਭੋਗ ਕਰੀਂ। ਗਲਾਂ ਕਰਦਿਆ ਕਰਿਦਿਆਂ ਰਾਤ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ। ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਬਹੁਤ ਅਧਿਕ ਵਧ ਚੁਕੀ ਸੀ। ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮੋਹਨ (ਮਰਦ ਵੇਸ਼ ਵਿਚ ਉਰਬਸ਼ੀ) ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿਤਾ। ਅਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਉਰਬਸੀ ਨੇ ਕੁੱਝ ਸਿੱਕਿਆਂ (Coins) ਨੂੰ ਇਕ ਥੈਲੀ (ਗੁੱਥੀ) ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ। ਮਰਦ ਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਦੇ ਅਕਾਰ ਦਾ ਇਕ ਲਿੰਗ ਬਣਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ ਮੋਮ ਦੀ ਪਰਤ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਣੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਉਤੇ ਕੱਸ ਲਿਆ। ਉਸ ਲਿੰਗ 'ਤੇ ਉਸਨੇ ਜਹਿਰ ਦਾ ਲੇਪ ਵੀ ਕਰ ਦਿਤਾ। ਸ਼ਿਵ (ਸ਼ੰਕਰ) ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਮੇਰੇ ਇਸ ਅੰਗ ਨਾਲ ਭੋਗ ਕਰੇ ਤੇ ਉਸ ਤੇ ਲਗੇ ਜਹਿਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੱਦ ਤਕ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਵੀ ਉਰਬਸ਼ੀ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਈ। ਕਾਮ ਨਾਲ ਆਤੁਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਉਰਬਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਈ। ਕਾਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਪਈ ਉਹ ਇਸਤਰੀ, ਮਰਦ ਦੇ ਵੇਸ਼ ਵਿਚ ਉਰਬਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਕ ਇਸਤਰੀ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੀ। ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਉਰਬਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਭੋਗ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਦ ਬਹੁਤ ਸੁਖ ਮਣਾਂ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਨਾਵਟੀ ਲਿੰਗ ਤੇ ਲਗਾ ਜਹਿਰ ਚੜ੍ਹਨ ਲਗ ਪਿਆ ।ਜਹਿਰ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਮ ਦੇ ਵਸ ਪੈ ਗਈ : ਭਾਵ ਮਰ ਗਈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਵਾਰੇ ਸਿੱਖੋ ! ਕੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਇਸ "ਬਿਖਿਆ" ਭਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ? ਇਕ ਪਾਸੇ ਤੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਸਿੱਖ ਅਪਣੇ ਉੱਚੇ ਸੁੱਚੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੁੱਚੀ ਮੱਤਿ ਦਾ ਧਾਰਣੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਹ ਵਿਭਚਾਰ ਅਤੇ ਧੋਖੇ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ "ਕੂੜ ਗ੍ਰੰਥ" ? ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਅਤੇ ਕਤਲ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਦਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਨਾਂ ਬੇਸ਼ਰਮ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਂਉਦੀ ਕਿ "ਜੋ ਵਿਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ"। ਜੋ ਸਿਧਾਂਤ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਸ੍ਰੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ"। ਖਾਲਸਾ ਜੀ, ਇਸ "ਕੂੜ ਗ੍ਰੰਥ " ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਨਾਂ ਵੀ ਇਹਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਇਸ "ਬਿਖਿਆ" ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਕੇ  "ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਿੰਦਕ ਅਤੇ ਪੰਥ ਦੋਖੀ" ਬਣ ਚੁਕੇ ਨੇ। ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

https://www.youtube.com/watch?v=prG19WZNtoo

******************************************************************************************************************************************************************
 ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ (ਅੰਮ੍ਰਿਤ) ਬਨਾਮ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ (ਬਿਖਿਆ) (ਭਾਗ-ਪਹਿਲਾ)

(ਇਹ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ" ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਨਾਮ ਦੇਵ ਜੀ ਵਾਲੀ "ਆਦਿ ਭਵਾਨੀ" ਹੈ, ਇਹ ਸਾਡਾ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ" ਜਾਂ "ਕਿਰਪਾਨ" ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਈ?)

 ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਦੀ ਕਦੀ ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਦੇ ਅਗੇ ਸ਼ੀਸ਼ਾ (ਆਈਨਾ) ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਪੁਛਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ, ਦਸ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਇਹ ਕਹੀ ਜਾਵੇ ਕਿ, "ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ"। ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਤੇ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੰਦਾ ਜਾਣਬੁਝ ਕੇ ਬਹਾਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੀ ਬੰਦਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਲਗ ਪਵੇ ਕਿ, “ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਫਲਾਨਾਂ ਹੈ”।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇ ਇਹ ਹੀ ਸੋਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਦੀਮਾਗੀ ਹਾਲਤ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਨੀਮ ਪਾਗਲ ਹੈ । ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ ਹਾਲ ਵੀ ਇਹ ਹੀ ਹੈ । ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ, ਇਸ "ਕਾਲੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ" ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਹੈ , ਲੇਕਿਨ ਇਸ ਨੂੰ ਫੇਰ ਵੀ ਅਸੀ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਕਹੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ । ਐਸਾ ਬੇਵਜਿਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਪੰਥ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਇਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਹੈ। ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ "ਹਿੰਦੂਕਰਣ" ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ "ਦੇਵੀ ਪੂਜਕ" ਬਨਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਡਾ ਹਥਿਆਰ ਹੈ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੀਲੇ, ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ "ਦੂਜਾ ਗੁਰੂ" ਬਣਾਈ ਰਖਣਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗਲ ਸਾਫ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਹੀ ਸਾਡੇ ਇਕੋ ਇਕ “ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ “ਹਨ। ਕੇਵਲ ਤੇ ਕੇਵਲ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਹੀ "ਗੁਰੂਬਾਣੀ" ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ । ਹੋਰ ਹਰ ਬਾਣੀ “ਕੱਚੀ” ਹੈ । ਫੇਰ ਇਹ " ਦੇਵੀ ਪੂਜਾ" ਵਾਲੀ ਕਿਤਾਬ, "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਈ?

ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ" ਕੌਣ ਹੈ? ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਰੋਜ ਅਪਣੀ ਪੰਥਿਕ ਅਰਦਾਸ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸਿਮਰਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਤੂੰ ਧਿਆਂਦੇ ਹਾਂ (ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਲਈ ਧਿਆਏ)। ਇਸ “ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ” ਨੂੰ ਸਿਮਰੇ ਬਗੈਰ ਤੇ ਅਸੀ ਅਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਭਗੌਤੀ ਨੂੰ ਅਸੀ "ਜੀ" ਕਹਿ ਕੇ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਾਂ (ਵਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਭਗੌਤੀ "ਜੀ" ਕੀ ) ਲੇਕਿਨ ਅਪਣੇ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਗੁਰੂ , ਗੁਰੂ ਰਾਮ ਦਾਸ ਜੀ ਨੂੰ "ਰਾਮਦਾਸੈ" (ਹੋਈਂ ਸਹਾਏ) ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਕੋਈ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ । ਕਸੂਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਹੀਂ , ਇਸ "ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ" ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕ ਦੇਵੀ ਪੂਜਕ ਦੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਸੀ ਵੀ "ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦ॥" ਨੂੰ ਭੁਲ ਕੇ "ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੀ ਹਮ ਪਰ ਜਗਮਾਤਾ॥" ਵਰਗੀ ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ ਵਿੱਚ ਡੁਬ ਚੁਕੇ ਹਾਂ।
ਇਥੇ ਵੀ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਉਹ ਹੀ ਹਾਲ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਜਿਕਰ ਅਸੀ ਉਪਰ ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਕਰ ਆਏ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਅਸੀ ਅਸਲਿਯਤ ਨੂੰ, ਸੱਚ ਨੂੰ, ਪਛਾਨਣਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਾਂਉਦੇ । ਸਾਡੀ ਹਾਲਤ ਵੀ ਉਸ ਨੀਮ ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ ਜੋ "ਹਮ ਅਵਗੁਣਿ ਭਰੇ ਏਕੁ ਗੁਣੁ ਨਾਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਛਾਡਿ ਬਿਖੈ ਬਿਖੁ ਖਾਈ ॥ " ਦੇ ਮਹਾਵਾਕ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾਂ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ । ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿੱਚ ਦਰਜ "ਅੰਮ੍ਰਿਤ" ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ" ਅੰਦਰਲੀ "ਬਿਖਿਆ" ਨੂੰ ਹੀ “ਅੰਮ੍ਰਿਤ" ਸਮਝ ਕੇ ਖਾਈ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ।
ਇਸ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ" ਬਾਰੇ ਗਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀ ਉਨਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੀ ਗਲ ਵੀ ਕਰ ਲਇਏ ਜੋ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ" ਨੂੰ “ਅਕਾਲਪੁਰਖ” ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਾਸਾ ਵੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ । ਜੇ ਕੋਈ "ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ" ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਇਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤੇ , ਇਨਾਂ ਨੂੰ ਆਈਨਾਂ ਵਖਾਵੇ , ਤੇ ਇਹ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ" ਨੂੰ ਫੌਰਨ ਹੀ "ਕਿਰਪਾਣ" ਜਾਂ “ਸਿਰੀ ਸਾਹਿਬ” ਕਹਿਨ ਲਗ ਪੈਂਦੇ ਨੇ । ਇਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੁਛੋ ਕੇ ਭਲਿਉ ! , ਕੀ ਇਕ ਕਿਰਪਾਣ ਨੂੰ ਤੁਸੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਤੋਂ ਵੀ ਉਚਾ ਦਰਜਾ ਕਿਵੇ ਦੇ ਦਿਤਾ ? ਤੇ ਉਨਾਂ ਕੋਲਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਹੂੰਦਾ । ਫੇਰ ਉਸ ਕਿਰਪਾਣ ਦੀ ਕੇੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਕਦੋਂ "ਵਾਰ" ਬਣਾਈ ਗਈ ? (ਵਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਭਗੌਤੀ ਜੀ ਕੀ) , ਇਹ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਸ ਪਾਂਦੇ । ਲੇਕਿਨ ਉਸ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਸਾਫ ਸਾਫ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ "ਚੰਡੀ ਕੀ ਵਾਰ", ( ਅਸਲ ਨਾਮ ,"ਵਾਰ ਦੁਰਗਾ ਕੀ" ) ਜਿਸਦੀ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਪੌੜੀ ਹੈ. "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ ਸਿਮਰ ਕੇ ..........." । ਨਾਂ ਤਾਂ ਇਹ "ਕਿਰਪਾਨ" ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ"।
ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ ਤੇ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਦੀ ਇਸ “ਚੰਡੀ ਕੀ ਵਾਰ" (ਜਿਸਦਾ ਮੂਲ ਨਾਮ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਨੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਆਂ ਵਿੱਚ "ਵਾਰ ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਕੀ " ਸੀ ) ਨੂੰ ਹੀ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਸਤਤਿ" ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ । ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਵਾਬ ਦੇਵਾਂਗੇ. ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ । ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿੱਖਾਂ ਕੋਲ ਅਪਣੇ ਸਮਰਥ ਗੁਰੂ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਬਾਣੀ ਹੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਗਲ ਦਾ ਨਿਰਣਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ ਘਸਵੱਟੀ/ਕਸੌਟੀ ਜਾਂ "ਬੇੰਚ ਮਾਰਕ "ਹੂੰਦਾ ਹੈ । ਇਸ ਕਸੌਟੀ ਤੇ ਖਰੀ ਉਤਰਨ ਵਾਲੀ ਗਲ ਨੂੰ ਅਸੀ ਅਪਣਾਂ ਲੈਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਤੇ ਮੇਲ ਨਾਂ ਖਾਂਦੀ ਗਲ ਨੂੰ ਅਸੀ ਨਕਾਰ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ । ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਬਾਣੀ ਦੀ ਕਸੌਟੀ ਤੇ ਇਸ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ" ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਦੀ ਕੋਈ ਜਰੂਰਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿਉਕਿ ਇਨਾਂ ਦੀ “ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ” ਤੇ ਆਪ ਕੂਕ ਕੂਕ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਪ੍ਰਥਿਮ ਭਗੌਤੀ" ਹੀ ਦੁਰਗਾ , ਭਵਾਨੀ, ਭਗੌਤੀ, ਕਾਲੀ , ਕਾਲਕਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਸਬ ਇਕੋ ਹੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ।
ਅਕਸਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੋਰ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਇਹੋ ਕਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ "ਮੈਂ ਚੋਰ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ", ਲੇਕਿਨ ਜਦੋਂ ਕੁਟ ਪੈਣ ਲਗਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਅਪਣਾ ਗੁਨਾਹ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈਦਾ ਹੈ । ਇਹ "ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ" ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪੜਚੋਲ (ਕੁੱਟ) ਦੇ , ਹੀ , ਆਪ ਹੀ ਕਬੂਲ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ" ਹੀ ਮੇਰੀ ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਭਵਾਨੀ ਹੈ ਇਹ ਹੀ ਕਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਹੀ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ “ਇਸ਼ਟ” ਹੈ। ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਲੇਖਕ ਤੇ ਆਪ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੇਵੀ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਤ ਕਰਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਫੇਰ ਵੀ ਅਸੀ ਇਸ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਸਤੱਤ ਕਹੀ ਜਾਈਏ ਤੇ ਕੋਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ -

ਅਥ ਦੇਵੀ ਜੂ ਕੀ ਉਸਤਤ ਕਥਨੰ ॥
ਤੁਹੀ ਅਸਤ੍ਰਣੀ ਆਪ “ਰੂਪਾ” ॥ ਤੁਹੀ “ਅੰਬਕਾ” ਜੰਭ ਹੰਤੀ ਅਨੂਪਾ ॥ ਤੁਹੀ ਅੰਬਕਾ ,ਸੀਤਲਾ ,ਤੋਤਲਾ ਹੈ ॥ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਭੂਮ ਆਕਾਸ਼ ਤੈ ਹੀ ਕੀਆ ਹੈ ॥੪੨੧॥
ਤੁਹੀ ਮੁੰਡ ਮਰਦੀ ਕਪਰਦੀ ਭਵਾਨੀ ॥ ਤੁਹੀ ਕਾਲਕਾ ਲਪਾਜਾ ਰਾਜਧਾਨੀ ॥ ਮਹਾ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ਤੁਹੀ ਈਸ਼੍ਵਰੀ ਹੈ ॥ ਤੁਹੀ ਤੇਜ ਆਕਾਸ਼ ਥੰਭੋ ਮਹੀ ਹੈ ॥੪੨੨॥
ਤੁਹੀ ਰਿਸ਼ਟਣੀ ਪੁਸ਼ਟਣੀ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ॥ ਤੁਹੀ ਮੋਹ ਸੁ ਚਉਦਹੂੰ ਲੋਕ ਛਾਇਆ ॥ ਤੁਹੀ ਸੁੰਭ ਨੈਸੁੰਭ ਹੰਤੀ ਭਵਾਨੀ ॥ ਤੁਹੀ ਚਉਦਹੂੰ ਲੋਗ ਕੀ ਜੋਤਿ ਜਾਨੀ ॥੪੨੩॥
ਤੁਹੀ ਰਿਸ਼ਟਣੀ ਪੁਸ਼ਟਣੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰਣੀ ਹੈ ॥ ਤੁਹੀ ਕਸ਼ਟਣੀ ਹਰਤਣੀ ਅਸਤ੍ਰਣੀ ਹੈ ॥ ਤੁਹੀ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ਤੁਹੀ ਬਾਕ ਬਾਨੀ ॥ ਤੁਹੀ ਜੰਭਰਾ ਅੰਬਕਾ ਰਾਜਧਾਨੀ ॥੪੨੪॥
ਮਹਾ ਭੈਰਵੀ ਭੂਤਨੇਸੁਰੀ ਭਵਾਨੀ ॥ ਭਵੀ ਭਾਵਨੀ ਭਬਯੰ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਪਾਣੀ ॥ ਜਯਾ ਆਜਯਾ ਹਿੰਗੁਲਾ ਪਿੰਗੁਲਾ ਹੈ ॥ ਸ਼ਿਵਾ ਸੀਤਲਾ ਮੰਗਲਾ ਤੋਤਲਾ ਹੈ ॥੪੨੬॥
ਤੁਹੀ ਅੱਛਰਾ ਪੱਛਰਾ ਬੁੱਧ ਬ੍ਰਿੱਧਿਆ ॥ ਤੁਹੀ ਭੈਰਵੀ ਭੂਪਣੀ ਸੁੱਧ ਸਿੱਧਿਆ ॥ ਮਹਾ ਬਾਹਣੀ ਅਸਤ੍ਰਣੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ॥ ਤੁਹੀ ਤੀਰ ਤਰਵਾਰ ਕਾਤੀ ਕਟਾਰੀ ॥੪੨੭॥
ਅਖੋਤੀ ਦਸਮ ਗਰੰਥ : ਪੰਨਾ ੭੩੧ ਪੰ. ੨
ਮੋਹਣੀ ਛੰਦ ॥
ਜੈ ਦੇਵੀ ਭੇਵੀ ਭਾਵਾਣੀ ॥ ਭਉ ਖੰਡੀ ਦੁਰਗਾ ਸਰਬਾਣੀ ॥ ਕੇਸਰੀ ਆਬਾਹੀ ਕਊ ਮਾਰੀ ॥ ਭੈਖੰਡੀ ਭੈਰਵਿ ਉੱਧਾਰੀ ॥੪੫॥
ਅਕਲੰਕਾ ਅੱਤ੍ਰੀ ਛਤ੍ਰਾਣੀ ॥ ਮੋਹਣੀਅੰ ਸਰਬੰ ਲੋਕਾਣੀ ॥ ਰਕਤਾਗੀ ਸਾਗੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ॥ ਪਰਮੇਸ੍ਰੀ ਪਰਮਾ ਪਾਵਿਤ੍ਰੀ ॥੪੬॥ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗਰੰਥ : ਪੰਨਾ ੧੨੮੩ ਪੰ. ੮

ਪਹਿਲਾ "ਕਾਲੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ" ਦਾ ਇਹ ਬਿਆਨ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਫ ਸਾਫ ਇਹ ਇਕਬਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ "ਅੱਥ ਦੇਵੀ ਜੁ ਕੀ ੳਸ਼ਤਤ ਕਥਨੰ" ॥ ਜਾਨੀ ਕਿ "ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੇਵੀ ਜੀ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ"।

ਹਲੀ ਵੀ ਅਸੀ ਕਹੀ ਜਾਈਏ ਕੇ ਇਹ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ” ਦੀ ਉਸਤਤ ਹੈ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨੀਮ ਪਾਗਲ ਹੀ ਤਾਂ ਕਹੇਗਾ ਨਾਂ ? ਇਸ ਸਲੋਕ ਵਿਚ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਿਨੇ ਨਾਮ ਹਨ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਇਏ। 1428 ਪੰਨਿਆ ਵਾਲੀ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਜੇ "ਦੇਵੀ ਦੁਰਗਾ" ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਲਿਖੀਏ ਤੇ ਸੈਕੜੇ ਹੀ ਨਾਮ ਹੋ ਜਾਂਣਗੇ। ਇਸ "ਕਾਲੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ " ਦੇ ਸਿਰਫ ਦੋ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਉਪਰ ਲਿਖੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਨੇ ਨਾਮ ਮਿਲ ਗਏ ਨੇ । ਪੂਰੀ ਦੇਵੀ ਉਸਤਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਕਿਨੇ ਨਾਮ ਹੋਣਗੇ ? ਇਹ ਅੰਦਾਜਾ ਤੁਸੀ ਆਪ ਲਗਾ ਸਕਦੇ ਹੋ । ਖੈਰ, ਇਸ ਗਲ ਨੂੰ ਅਗੇ ਵਧਾਨ ਲਈ ਫਿਲਹਾਲ ਸਾਨੂੰ ਇਨੇ ਕੁ ਨਾਮ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹਨ।

ਰੁਪਾ, ਅੰਬਕਾ, ਸੀਤਲਾ, ਤੋਤਲਾ, ਭਵਾਨੀ, ਕਾਲਕਾ, ਮਾਇਆ, ਜੋਗ ਮਾਇਆ, ਜੰਭਰਾ, ਭੈਰਵੀ , ਸ਼ਿਵਾ, ਕਾਲੀ, ਹਿੰਗੁਲਾ, ਪਿੰਗੁਲਾ ,ਦੁਰਗਾ, ਭੈਰਵੀ, ਭੈਰਵਿ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਪਰਮੇਸ੍ਰੀ, ਪਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਅੱਛਰਾ, ਪੱਛਰਾ, ਮਹਾ ਬਾਹਣੀ, ਅਸਤ੍ਰਣੀ।।


ਅਰਦਾਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ ਜੀ" ਨੂੰ ਸਮਝਨ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪੌੜੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਅਰਥ ਸਮਝਣੇ ਪੈਣਗੇ । ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਥੀ ਸਿਮਰ ਕੇ......ਇਹ "ਚੰਡੀ ਕੀ ਵਾਰ" ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੌੜੀ ਹੈ। ਇਸ ' ਚੰਡੀ ਕੀ ਵਾਰ" ਦੀਆ ਕੁਲ 55 ਪੌੜੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਹੋਏ ਯੁਧ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਇਸ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਆਈ "ਭਗੌਤੀ" ਨੂੰ ਅਸੀ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ ' ਜਾਂ "ਕਿਰਪਾਣ" ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਨ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦੇ ਲੈਦੇ ਹਾਂ।
ਲੇਕਿਨ ਕੌੜਾ ਸੱਚ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਨਹੀਂ, ਇਹ "ਚੰਡੀ", "ਦੁਰਗਾ" ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਚੰਡੀ ਕੀ ਵਾਰ ਦੇ ਅਰਥ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਸ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ ਜੀ" ਦਾ ਸਾਰਾ ਭੇਦ ਖੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਪੂਰੀ ਚੰਡੀ ਦੀ ਵਾਰ ਲਿਖ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅਰਥ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਲੇਖ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਹੇਠ ਦਿਤੇ ਲਿੰਕ ਤੇ ਚੰਡੀ ਕੀ ਵਾਰ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਪੌੜੀਆਂ ਸੁਣ ਲਵੋ , ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਇਕ ਹਜੂਰੀ ਰਾਗੀ ਨੇ ਗਾਇਨ ਕੀਤਾ ਹੈ । ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਮੁੱਖ ਮੁੱਖ ਬੰਦਾਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਅਸੀ ਇਥੇ ਕਰਾਂਗੇ।

ਦਸਮ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ : ਪੰਨਾ ੨੯੭ ਪੰ. ੬ ਮੁਖ ਭਾਗ 5 ਚੰਡੀ ਦੀ ਵਾਰ ੴ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫਤਹ ॥ ਸ੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਜੀ ਸਹਾਇ ॥ ਵਾਰ ਸ੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਜੀ ਕੀ ॥ ਪਾਤਸਾਹੀ ੧੦ ॥ ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ ਸਿਮਰ ਕੇ.............................

ਇਥੋਂ ਤਕ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਖਾਵਾਂ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ" “ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ” ਜਾਂ "ਕਿਰਪਾਣ" ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਇਆ ਸ਼ਬਦ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਪੌੜੀ ਖੰਡਾ ਪ੍ਰਿਥਮੇ................ਕਿਨੀ ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਨ ਪਾਇਆ॥ ਤਕ ਵੀ ਇਹ ਭੁਲੇਖਾ ਪਾਂਉਦੀ ਹੈ ਕੇ ਇਹ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਸਤਤ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਜਿਵੇ ਹੀ ਅਸੀ ਤੀਜੀ ਪੌੜੀ ਤੇ ਅਪੜਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਗੇ ਤੁਰਦੇ ਹਾਂ ਇਸ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ" ਦੇ ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਇਕ ਇਕ ਕਰ ਕੇ ਖੁਲਦੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਕਿ ਇਹ “ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ” ਜਾਂ “ਕਿਰਪਾਣ” ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਪੱਕੀ "ਦੁਰਗਾ" ਦੇਵੀ ਹੈ ਜਿਸ ਅਗੇ ਅਸੀ ਰੋਜ ਅਰਦਾਸ ਕਰੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਕ ਗਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ ਕਿ “ਵਾਰ ਦੁਰਗਾ ਜੀ" ਕੀ ਦਿ ਪਹਿਲੀ ਪੌੜੀ ਵਿਚ “ਭਗੌਤੀ” ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਪਿਛੇ ਉਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਾਲਾਕ ਸੋਚ ਹੈ, ਜਿਨਾਂ ਨੇ “ਵਾਰ ਦੁਰਗਾ ਕੀ” ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ “ਚੰਡੀ ਕੀ ਵਾਰ” ਬਣਾਂ ਦਿਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਕੂੜ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ “ਸ਼੍ਰੀ ਕਾਲ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਤਿ” ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ “ਅਕਾਲ ਉਸਤਤਿ” ਰਖ ਦਿਤਾ। ਇਹ ਤਬਦੀਲੀਆ ਸਮੈਂ ਸਮੈਂ ਤੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆ ਰਹਿਆ ਤਾਂਕਿ ਇਹ ਭੁਲੇਖਾ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਕਿਸ ਨੇ ਅਤੇ ਕਿਉ ਕੀਤੀਆਂ?
ਇਹ ਇਕ ਖੋਜ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਨੀਯਤ ਅਤੇ ਮੰਸ਼ਾ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਹੈ।
ਇਕ ਕਰੇਲਾ ਦੂਜਾ ਨੀਮ ਚੜ੍ਹਿਆ"। ਇਹ ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਿੱਖੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੁਆੜੇ ਪਾ ਚੁਕੀ ਸੀ। ਇਨਾਂ ਪੁਆੜਿਆਂ ਤੇ ਪਰਦਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਈ ਹੋਰ, ਹੇਰਾ ਫੇਰੀਆਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਕੀਤੀਆਂ, ਸਿਰਫ ਪਰਦੇ ਪਾਉਣ ਲਈ। ਇਕ ਝੂਠ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਈ ਹੋਰ ਝੂਠ ਖੜੇ ਕਰ ਦਿਤੇ ਗਏ।
ਮੇਰੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ "ਸ੍ਰੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ" ਨਾਮ ਦੀ ਇਹ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਪਈ ਹੈ । ਇਸ ਨੂੰ ਛਾਪਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਭਾ: ਚਤਰ ਸਿੰਘ ਜੀਵਨ ਸਿੰਘ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ।
ਇਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੰਨੇ 'ਤੇ ਇਹ ਮਜਮੂਨ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੋ ਜੀ (ਇਸ ਪੰਨੇ ਦੀ ਸਕੇਨ ਕਾਪੀ ਇਸ ਲੇਖ ਨਾਲ ਲਗੀ ਹੈ ਜੀ)
ਮਜਮੂਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ-

ਸ਼੍ਰੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ
ਇਨਾਂ ਦੀ ਸੁਧਾਈ।
ਪੁਰਾਤਨ ਲਿਖਤੀ ਛਾਪੇ ਦੇ ਸਰੂਪਾਂ ਤਥਾ 1952 ਬਿਕ੍ਰਮੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਸ਼੍ਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜੀ ਵਿਖੇ "ਸੋਧਕ ਕਮੇਟੀ" ਦੀ ਸੋਧੀ ਹੋਈ ਅਨੁਪਮ ਬੀੜ ਨਾਲ ਪਾਠਾਂਤ੍ਰ ਨਿਰਨਯ ਕਰਕੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਸ ਟਿਪਣੀ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਫ ਜਾਹਿਰ ਹੂੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਦੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜਿਸ ਦਾ ਜੀ ਚਾਹਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੋਧਾਂ ਕਰ ਦਿਤੀਆਂ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਕਡ੍ਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵਾਧੂ ਪਾ ਦਿਤਾ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪੰਨੇ ਵੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ। ਉਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿਏ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਦਸਮ ਦੀ ਬਾਣੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨਹੀਂ ਥਕਦੇ । ਉਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਇਹ ਪੁਛਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕੀ ਸੋਧਿਆਂ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ? ਇਹੋ ਜਹਿਆ "ਸੋਧਕ ਕਮੇਟੀਆ" ਦੀ ਹੀ ਕਾਰਸਤਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ "ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ" ਬਣਾਉਨ ਦੀ ਅਸਫਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਈ ਵਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ । ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੌਪਈ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਦੇ ਨੰਬਰ ਬਦਲ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ ਮੂਲ ਸ੍ਰੋਤ ਤੋ ਉਲਟ "ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10 ਲਿਖ ਦਿਤਾ। ਕਿਸੇ ਨੇ "ਵਾਰ ਦੁਰਗਾ ਕੀ " ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ "ਚੰਡੀ ਕੀ ਵਾਰ" ਰਖ ਦਿਤਾ । ਕਿਸੇ ਨੇ "ਕਾਲ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਤਿ" ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ "ਅਕਾਲ ਉਸਤੱਤ" ਰਖ ਦਿਤਾ। ਲੇਕਿਨ ਇਨਾਂ ਚਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਕਾਮਯਾਬ ਨਾਹੀ ਹੋ ਸਕੇ । ਕਿਉ ਕੇ ਜਹਿਰ ਨੂੰ ਮਿਠਾ ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਸ ਦੇ ਜਾਨ ਲੇਵਾ ਅਵਗੁਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ " ਅੰਮ੍ਰਿਤ" ਵਿਚ ਤਬਦੀਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਹਿਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੀ ਮਾਰੂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹੋ ਜਹੀ ਇਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਮੇਰੇ ਇਕ ਵਿਦਵਾਨ ਮਿਤੱਰ ਜੋ ਜੰਮੂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ , ਉਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸੀ । ਉਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹਲੀ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਉਨਾਂ ਨੇ “ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ” ਅਤੇ "ਮਹਾਕਾਲ" ਨੂੰ “ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਰੱਬ” ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਕੁ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾ ਇਕ ਲੇਖ ਲਿਖਿਆ ਸੀ , ਜਿਸਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ “ਚੰਡੀ ਕੀ ਵਾਰ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪੌੜੀ ਕਿਉ ਨਹੀਂ ? ” ਇਸ ਪੂਰੇ ਲੇਖ ਦਾ ਜਵਾਬ ਇਕ ਲਾਈਨ ਦਾ ਸੀ ਕਿ ਵੀਰ ਜੀਉ “ ਚੰਡੀ ਕੀ ਵਾਰ ਦੀ ਤੀਜੀ ਪੌੜੀ ਕਿਉ ਨਹੀਂ ?” ਚੌਥੀ, ਪੰਜਵੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਖੀਰਲੀ 55 ਵੀ ਪੌੜੀ ਤਕ ਕਿਉ ਨਹੀਂ ? ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪੌੜੀਆ ਹੀ ਤੇ ਇਸ “ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ” ਦੇ ਰੂਪ , ਰੰਗ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੋਲ ਖੋਲਦੀਆਂ ਨੇ, ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਪੌੜੀ ਦੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਨਕਾਬ ਕਰਦੀਆਂ ਨੇ , ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਦੁਰਗਾ" ਨੂੰ "ਭਗਉਤੀ" ਦੇ ਸਹਾਰੇ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਬਨਾਉਣ ਦੀ ਅਸਫਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ? ' ਚੰਡੀ ਕੀ ਵਾਰ” ਦੀਆਂ ਕਈ ਪੌੜੀਆਂ ਆਪ ਸਾਬਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਨੇ ਕਿ ਇਹ “ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ” ਦੀ ਹੀ ਉਸਤਤਿ ਹੈ ਨਾਂ ਕਿ ਕਿਸੇ “ਕਿਰਪਾਣ” ਦੀ ਜਾਂ “ਅਕਾਲਪੁਰਖ” ਦੀ । ਇਸ "ਚੰਡੀ ਕੀ ਵਾਰ " ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਪੰਕਤੀਆਂ ਤੇ ਵੀ ਨਜਰ ਮਾਰੋ ਜੀ।
ਪਉੜੀ ॥ ਇਕ ਦਿਹਾੜੇ ਨਾਵਣ ਆਈ ਦੁਰਗਸਾਹ ॥ ਇੰਦ੍ਰ ਬਿਰਥਾ ਸੁਣਾਈ ਅਪਣੇ ਹਾਲ ਦੀ ॥ ਛੀਨ ਲਈ ਠਕੁਰਾਈ ਸਾਤੇ ਦਾਨਵੀ ॥
ਲੋਕੀ ਤਿਹੀ ਫਿਰਾਈ ਦੋਹੀ ਆਪਣੀ ॥...................
ਦੁਰਗਾ ਬੈਣ ਸੁਣੰਦੀ ਹੱਸੀ ਹੜਹੜਾਇ ॥ ਓਹੀ ਸੀਹੁ ਮੰਗਾਇਆ ਰਾਕਸ ਭੱਖਣਾ ॥
ਚਿੰਤਾ ਕਰਹੁ ਨ ਕਾਈ ਦੇਵਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ॥ ਰੋਹ ਹੋਈ ਮਹਾ ਮਾਈ ਰਾਕਸਿ ਮਾਰਣੇ
॥੫॥.....................
ਦੁਰਗਾ ਦਾਨੋ ਡਹੇ ਰਣ ਨਾਦ ਵੱਜਨ ਖੇਤੁ ਭੀਹਾਵਲੇ ॥ ਗਦਾ ਤ੍ਰਿਸੂਲਾਂ ਬਰਛੀਆਂ ਤੀਰ ਵੱਗਨ ਖਰੇ ਉਤਾਵਲੇ॥
ਲਈ ਭਗਉਤੀ ਦੁਰਗਸਾਹਿ ਵਰਜਾਗਣਿ ਭਾਰੀ ॥ ਪੇਜ 324 (ਇਥੇ ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ "ਬਗਉਤੀ" ਵੀ ਸਾਫ ਸਾਫ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ)

ਦੋ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤਿਨ ਵਾਰ “ਦੁਰਗਾ”, ਦੁਰਗਾ” ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਫੇਰ ਵੀ ਅਸੀ ਕਹੀ ਜਾਈਏ ਇਹ ਤਾਂ ਅਕਾਲਪੁਰਖ” ਜਾਂ 'ਕਿਰਪਾਣ” ਹੈ । ਸਾਡਾ ਹਾਲ ਵੀ ਉਸ ਨੀਮ ਪਾਗਲ ਵਾਲਾ ਹੀ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ , ਜੋ ਆਈਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹਠੈ ਕਿ "ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ।"

ਇਥੇ ਇਕ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਜਰੂਰੀ ਗਲ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ “ਪ੍ਰਿਥਮ” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ, “ਪਹਿਲੇ” ਲਾਂਉਦੇ ਨੇ ਜੋ “ਭਗਉਤੀ” ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੌੜੀ ਵਿੱਚ ਜੁੜਿਆਂ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਗਲਤ ਹੈ। ਸਾਧਾਰਣ ਅਰਥ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ “ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗਉਤੀ ਸਿਮਰ ਕੇ“ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਲਾਉਦੇ ਨੇ ਕਿ “ਪਹਿਲੇ ਭਗੌਤੀ ਨੂੰ ਸਿਮਰ ਕੇ”। ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਗਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। “ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗਉਤੀ” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਆਦਿ ਭਵਾਨੀ”। ਪ੍ਰਿਥਮ= ਆਦਿ । ਭਗਉਤੀ=ਭਵਾਨੀ। ਭਾਵ “ ਸਭਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਕਾਯਨਾਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀ” ਇਹ ਭਵਾਨੀ ਜਾਂ ਭਗੌਤੀ ਹੀ ਹੈ । ਇਹ ਆਦਿ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ।
ਵੀਰੋ ਜਾਗੋ ! ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤਕ ਅਸੀਂ ਸੌਂ ਲਿਆ ਹੈ । “ਬਿਖਿਆ” ਨੂੰ “ਅੰਮ੍ਰਿਤ” ਸਮਝ ਸਮਝ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀ ਲਿਆ ਹੈ । ਇਸ “ ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ" ਦੀ ਉਸਤੱਤ ” ਵਾਲੀ ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੱਥੇ ਟੇਕ ਲਏ ਨੇ ।
ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦਾ ਤਾਂ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਆਦੇਸ਼ ਹੈ ਕਿ -
ਆਸਰਬ ਘਟਾ ਕਰਤ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ ॥ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਕਾਰਣ ਕਰਤਾਰ ॥ ਅੰਕ 290
ਆਦਿ ਜੁਗਾਦੀ ਹੁਣਿ ਹੋਵਤ ਨਾਨਕ ਏਕੈ ਸੋਇ ॥੧॥ ਅੰਕ 254
ਓਅੰਕਾਰ ਆਦਿ ਮੈ ਜਾਨਾ ॥ ਲਿਖਿ ਅਰੁ ਮੇਟੈ ਤਾਹਿ ਨ ਮਾਨਾ ॥ਅੰਕ 340
ਤੂੰ ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਅਪਰੰਪਰੁ ਕਰਤਾ ਜੀ ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥ ਅੰਕ 348
ਓਹੁ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦੀ ਜੁਗਹ ਜੁਗੁ ਪੂਰਾ ਪਰਮੇਸਰੁ ॥੩॥ ਅੰਕ 397
ਆਦਿ ਜੁਗਾਦੀ ਹੈ ਭੀ ਹੋਸੀ ਅਵਰੁ ਝੂਠਾ ਸਭੁ ਮਾਨੋ ॥ ਅੰਕ 437
ਤੂੰ ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਅਪਰੰਪਰੁ ਕਰਤਾ ਤੇਰਾ ਪਾਰੁ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ਜੀਉ ॥ ਅੰਕ 448
ਆਦਿ ਅੰਤੇ ਮਧਿ ਪੂਰਨ ਸਰਬਤ੍ਰ ਘਟਿ ਘਟਿ ਆਹੀ ॥ ਅੰਕ 548
ਆਦਿ ਅੰਤਿ ਦਇਆਲ ਪੂਰਨ ਤਿਸੁ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਕੋਇ ॥ ਅੰਕ 675
ਇਥੇ "ਪ੍ਰਿਥਮ" ਦਾ ਭਾਵ "ਆਦਿ" ਨਾਲ ਹੈ, "ਪਹਿਲੇ" ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ । "ਆਦਿ" ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਵਿੱਚ ਸਭਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਇਆ । ਉਸ "ਆਦਿ" ਦਾ ਕੋਈ ਅਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਉਸ "ਆਦਿ" ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾਂ ਕੀਤੀ,ਉਹ ਨਿਰੰਕਾਰ ਪ੍ਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਖਾਲਸਾ ਜੀ ! ਇਹੋ ਜਹੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਉਹ "ਭਗਉਤੀ" (ਭਵਾਨੀ) ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਿਥਮ (ਆਦਿ) ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ? ਇਹ ਤਾਂ ਹੰਸਦੀ ਹੈ, ਯੁਧ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਨਿਸੁੰਭ ਅਤੇ ਸੰਭ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਇਹ "ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ " ਤੇ ਉਸ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ , ਉਸ ਭਗਉਤੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਭਵਾਨੀ ਨੂੰ ਹੀ ਆਦਿ (ਪ੍ਰਿਥਮ) ਦਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿਤ ਉਸਤੱਤ ਕਰਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ "ਆਦਿ" ਜਾਂ "ਪ੍ਰਿਥਮ" ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ । ਭਗਤ ਨਾਮ ਦੇਵ ਜੀ ਤੇ ਇਸ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ" (ਆਦਿ ਭਵਾਨੀ) ਨੂੰ ਹੀ ਹਲੂਣਾਂ ਦੇ ਕੇ ਪੁਛ ਰਹੇ ਨੇ।
ਤੂ ਕਹੀਅਤ ਹੀ ਆਦਿ ਭਵਾਨੀ ॥ ਮੁਕਤਿ ਕੀ ਬਰੀਆ ਕਹਾ ਛਪਾਨੀ ॥੪॥ ਅੰਕ 874

ਖਾਲਸਾ ਜੀ ! ਅਸੀ ਇਸ ਭਗਉਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਥਮ (ਆਦਿ) ਮੰਣਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕਿਉ ਸਿਮਰੀਏ ਇਸਨੂੰ ? ਇਹ ਤਾਂ ਉਹੀ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਅੰਕ 874 ਵਾਲੀ , ਭਗਤ ਨਾਮ ਦੇਵ ਦੀ "ਆਦਿ ਭਵਾਨੀ" ਹੈ, ਜੋ ਅਪਣੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵੇਲੇ ਕਿਤੇ ਛੁਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਨੇ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ " ਆਦਿ ਜੁਗਾਦੀ ਹੈ ਭੀ ਹੋਸੀ ਅਵਰੁ ਝੂਠਾ ਸਭੁ ਮਾਨੋ ॥" ਦਾ ਸਬਕ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ , ਫੇਰ ਅਸੀ ਇਸ "ਵਾਰ ਦੁਰਗਾ ਕੀ" ਦੀ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ" ਕਿਵੇਂ ਮਣ ਲਇਏ?

************************************************************************************************************************************************

ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ (ਅੰਮ੍ਰਿਤ) ਬਨਾਮ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ (ਬਿਖਿਆ) (ਭਾਗ-ਦੂਜਾ)
- ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

(ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ  ਆਪ ਹੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਕੇ "ਮਹਾਕਾਲ" ਅਤੇ "ਕਾਲਕਾ" ਦੇਵੀ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾਂ ਕੀਤੀ ਹੈ ,ਫੇਰ ਇਨਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨੂੰ  "ਕਾਲਕਾ"  ਅਤੇ
"ਮਹਾਕਾਲ" ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਬਨਣ ਤੋਂ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕੇਗਾ?)

ਤਹ ਹਮ ਅਧਿਕ ਤਪਸਿਆ ਸਾਧੀ ॥ ਮਹਾਕਾਲ ਕਾਲਿਕਾ ਅਰਾਧੀ ॥੨॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗਰੰਥ  : ਪੰਨਾ ੧੩੨ ਪੰ. ੪

 ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀ ਉਸ ਕਾਲਕਾ (ਕਾਲੀ) ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰ ਆਏ ਹਾਂ,  ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਗਉਤੀ, ਭਵਾਨੀ, ਕਾਲਕਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਅਦਿਕ  ਅਨੇਕਾਂ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ (ਸ਼ਕਰ) ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਪਤਨੀ "ਸ਼ਿਵਾ" ਦੇ ਹੀ  "ਪ੍ਰਯਾਏ ਵਾਚੀ"  ਸ਼ਬਦ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁਤਾਬਿਕ ਇਸ ਦੇ  ਰੂਪ ਵੀ ਕਈ ਹਨ।  ਪਿਛਲੇ ਲੇਖਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਇਆ ਸੀ ਕਿ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਦਾ ਲਿਖਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਦੇ ਕਈ ਅਵਤਾਰਾਂ ਭੈਰਉ, ਕਾਲ , ਮਹਾਕਾਲ ਆਦਿਕ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਰਾਧਨਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ "ਅਘੌਰੀ" ਜਾਂ "ਤਾਂਤ੍ਰਿਕ" ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਮਣਦੇ ਨੇ। ਕਾਲਕਾ ਦਾ ਅਰਧ ਨਾਰੀਸ਼ਵਰ (ਅੱਧੀ ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਰੀਰ ਹੈ) ਰੂਪ ਹੈ "ਮਹਾਕਾਲ"।ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਇਨੀ ਹੈਰਾਨਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਉਹ ਕੁਝ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਂ ਸੋਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਲਾ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਹੋ ਜਹੇ  "ਮਹਾਕਾਲ" ਅਤੇ "ਕਲਾਕਾ" ਜਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਕੇ ਕੀ ਲੈਣਾ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਅੱਧਾ ਸ਼ਰੀਰ ਪੁਰਖ ਦਾ ਤੇ ਅੱਧਾ ਸ਼ਰੀਰ ਇਸਤਰੀ ਦਾ???

ਇਹੋ ਜੇਹਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ? "ਨਰ ਨਾਂ ਜਨਾਨਾ, ਵਲੈਤੀ ਕਾਰਖਾਨਾਂ"। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਇਸੇ "ਮਹਾਕਾਲ" ਨਾਮ, ਦੇ "ਪੁਆੜੇ" ਦਾ ਜਿਕਰ ਇਸ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਕਰਾਂਗੇ ਜੋ ਲਗਭਗ ਇਸ ਸਾਰੀ "ਕਾਲੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ" ਦਾ "ਇਸ਼ਟ" ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ (ਮਹਾਕਾਲ ਰਖਵਾਰ ਹਮਾਰੋ) ਬਣ ਚੁਕਾ ਹੈ।

ਅਕਾਲ ਉਸਤਤਿ ਨਾਮ ਦੀ ਭੁਲੇਖਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਇਕ ਰਚਨਾਂ ਵੀ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਭੁਲੇਖਾ ਪਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ"  ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਜਰਾ ਇਨਾਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਲ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰੋ,  ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਇਹ ਅਖਰ ਸਿਧਾਂਤਕ ਹਨ?

ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਦਰਜ "ੳਸ਼ਤਤਿ ਸ਼ੈਲੀ" ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ?

ਅਕਾਲ ਉਸਤਤ
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ਉਤਾਰ ਖਾਸੇ ਦਸਖਤ ਕਾ ॥ ਪਾਤਿਸਾਹੀ ੧੦॥
ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਕੀ ਰਛਾ ਹਮਨੈ ॥
ਸਰਬ ਲੋਹ ਦੀ ਰਛਿਆ ਹਮਨੈ ॥
ਸਰਬ ਕਾਲ ਜੀ ਦੀ ਰਛਿਆ ਹਮਨੈ ॥
ਆਗੈ ਲਿਖਾਰੀ ਕੇ ਦਸਤਖਤ ॥    ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗਰੰਥ : ਪੰਨਾ ੩੩ ਪੰ. ੨

ਪੂਰੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ "ਸਰਬਲੋਹ" " ਸਰਬਕਾਲ" ਅਤੇ "ਮਹਾਕਾਲ", "ਮਹਾਲੋਹ", "ਅਸਿ ਧੁਜ", ਅਤੇ "ਖੜਗਕੇਤੁ"  ਕਹਿ ਕੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸੰਬੋਧਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਇਆ । ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ "ਅਕਾਲ ਉਸਤਤ" ਤਾਂ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ" ਦੀ ਹੀ ਉਸਤਿਤ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਸਰਬਕਾਲ, ਸਰਬਲੋਹ ਅਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਦੀ ਇਸ ਉਸਤਤਿ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਸਤਤ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ , ਕਿਸੇ  ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜੋ  "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਕੀ ਰਛਾ ਹਮਨੈ ॥"  ਲਾਈਨ ਜੋੜੀ ਹੈ,  ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਾਰੀ ਇਕ ਵਾਰ  ਫੇਰ ਟਪਲਾ ਖਾ ਗਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਲਿਖਾਰੀ "ਕਾਲ ਦੀ ਉਸਤਤਿ" ਨੂੰ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਦੀ ਉਸਤਤਿ"  ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਫਲ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਕ ਕਹਾਵਤ ਹੈ ਕਿ ਕਾਤਿਲ ਭਾਵੇ ਕਿਨਾਂ ਵੀ ਸਿਯਾਣਾਂ ਕਿਉ ਨਾਂ ਹੋਵੇ,  ਉਹ ਇਕ ਨਾਂ ਇਕ ਸਬੂਤ ਜਾਂ ਸੁਰਾਗ ਅਜਿਹਾ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ,  ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਪਕੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ,  ਇਸ ਰਚਨਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸ਼ੈਲੀ ਨਾਲ ਅਪਣੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸ਼ੈਲੀ ਮਿਲਾ  ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਉਪਰਲੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ "ਸਰਬ ਲੋਹ ਦੀ ਰਛਿਆ ਹਮਨੈ ॥ ਸਰਬ ਕਾਲ ਜੀ ਦੀ ਰਛਿਆ ਹਮਨੈ ॥ ਇਹ ਤਾਂ ਇਸ ਰਚਨਾਂ  ਦੀ "ਉਰਿਜਨਲ ਸਕ੍ਰਿਪਟ" ਹੈ , ਵਿੱਚ "ਰਛਿਆ" ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਿਆ ਗਇਆ ਹੈ । ਲੇਕਿਨ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਕੀ ਰਛਾ ਹਮਨੈ ॥ ਵਿੱਚ "ਰਛਿਆ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਉਹ "ਰਛਾ" ਹੀ ਲਿਖ ਗਇਆ ਹੈ। ਅਤੇ "ਦੀ"  ਥਾਂਵੇ "ਕੀ" ਲਿਖ ਗਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਇਹ ਸ਼ਕ ਪੁਖਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ  ਕਿ "ਮਹਾਕਾਲ" ਦੀ ਉਸਤਤ ਨੂੰ, "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਦੀ ਉਸਤਤ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਹ ਲਾਈਨ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਕੀ ਰਛਾ ਹਮਨੈ ॥" ਬਾਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੋੜੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਝੂਠ ਉਤੇ ਪਰਦੇ ਪਾਉਣ ਲਈ ਵੀ ਕਈ ਹੋਰ, ਹੇਰਾ ਫੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਧਾਂ ਸਮੈਂ ਸਮੈਂ ਤੇ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿਆ ਨੇ। ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਜਿਕਰ ਵੀ ਅਸੀ , ਇਸ ਲੇਖ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਕਰ ਆਏ ਹਾਂ।

ਚਲੋ ਜੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੀ ਇਸ ਦਲੀਲ ਨੂੰ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਮੰਨ ਵੀ ਲਿਆ ਜਾਵੇ,  ਕਿ "ਅਕਾਲ ਉਸਤਤ" ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਹੀ ਉਸਤਤਿ ਹੈ,  ਤੇ ਫੇਰ ਉਹ ਉਸ ਰਚਨਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿਨਗੇ ?

ਜੋ ਠੀਕ "ਅਕਾਲ ਉਸਤਤ" ਤੋ ਬਾਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੂੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਹੈ "ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ" । ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ ਇਹ "ਮਹਾਕਾਲ" ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਗੁਰੂ,  ਤੇ "ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ" ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੀ ਇਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ-

ਤ੍ਰਿਭੰਗੀ ਛੰਦ ॥
ਸ੍ਰੀ ਕਾਲ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ॥
ਉਹ ਤੇ "ਅਕਾਲ ਉਸਤਤਿ" ਸੀ। ਹੁਣ ਕਹਿ ਦਿਉ ਕਿ ਇਹ " ਕਾਲ" ਵੀ  ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਹੀ ਹੈ। ਚਲੋ ਹੋਰ ਅਗੇ ਵਧੋ ਤੇ ਆ ਵੇਖੋ:
ਇਹ "ਬੱਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ"  ਦਾ ਇਕ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਦ ਹਰ ਵਾਰ ਕਹਿਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਕਾਲ ਜੀ ਕੀ ਹੀ ਉਸਤਤਿ " ਹੈ।

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਸ੍ਰੀ ਕਾਲ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ਪ੍ਰਿਥਮ ਧਿਆਏ ਸੰਪੂਰਨ ਸੁਭ ਮਸਤੁ ॥੧॥ ਅਫਜੂ ॥
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਸੁਭ ਬੰਸ ਬਰਨਨੰ ਨਾਮ ਦੁਤੀਆ ਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਮਸਤੁ ਸੁਭ ਮਸਤੁ ॥੨॥ ਅਫਜੂ ॥੧੩੭॥
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਲਵੀ ਕੁਸ਼ੀ ਜੁੱਧ ਬਰਨਨੰ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਤੀਆ ਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਮਸਤ ਸੁਭ ਮਸਤੁ॥੩॥ਅਫਜੂ ॥੧੮੯॥
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਬੇਦ ਪਾਠ ਭੇਟ ਰਾਜ ਚਤੁਰਥ ਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਮਸਤੁ ਸੁਭ ਮਸਤੁ ॥੪॥ਅਫਜੂ॥੧੯੯॥

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਰ ਵਾਰ ਇਹ ਹੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਗਲ ਦੀ ਪ੍ਰੌੜਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ " ਕਾਲ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਤਿ" ਹੈ,ਨਾਂ ਕੇ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਉਸਤਤਿ" ਹੈ। ਚਲੋ ਹੋਰ ਅਗਾਂਹ ਤੁਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਵੇਖ ਲੈੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ "ਮਹਾਕਾਲ" ਜੇ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ" ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਨਿਰੰਕਾਰ ਹੈ ਕਿ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੇਹ ਧਾਰੀ।

ਲਉ ਜੀ !  ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਤੇ ਦੇਹ ਧਾਰੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ।

ਮੂੰਡ ਕੀ ਮਾਲ ਦਿਸਾਨ ਕੇ ਅੰਬਰ ਬਾਮ ਕਰਯੋ ਗਲ ਮੈ ਅਸਿ ਭਾਰੌ॥ਲੋਚਨ ਲਾਲ ਕਰਾਲ ਦਿਪੈ ਦੋਊ ਭਾਲ ਬਿਰਾਜਤ ਹੈ ਅਨਿਯਾਰੌ॥
ਛੁਟੇ ਹੈ ਬਾਲ ਮਹਾ ਬਿਕਰਾਲ ਬਿਸਾਲ ਲਸੈ ਰਦ ਪੰਤਿ ਜ਼ਯਾਰੋ॥ ਛਾਡਤ ਜਵਾਲ ਲਏ ਕਰ ਬਿਯਾਲ ਸੁ ਕਾਲ ਸਦਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ ਤਿਹਾਰੋ॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੰਨਾ 810

ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ! ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਗੁਰੂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਦਾ ਪੂਰਾ ਰੂਪ ਵੀ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੈ । ਉਸ ਦੇ ਖਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇਕ ਭਾਰੀ ਤਲਵਾਰ ਹੈ। (ਲਗਦਾ ਹੈ "Left Hander" ਹੈ)

ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਖਾਂ ਲਾਲ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ  ਭਖ ਰਹਿਆਂ ਨੇ।(ਭੰਗ ਤੇ ਅਫੀਮ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਦੀ  ਹੋਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੀ ਇਹ ਹੈ )। ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਖਿਲਰੇ ਹੋਏ ਨੇ। ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਬੜੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂਹ ਵਿਚੋਂ ਅਗ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਹੈ। (ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ ਰੱਬ  ਨਾਂ ਹੋ ਗਇਆ,  "ਡ੍ਰੇਗਨ" ਹੋ ਗਇਆ)

ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਫਸੋਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ,  ਕਿ ਜੋ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਨਹੀਂ ਹਨ ਉਹ ਤਾਂ ਭੇਡ ਚਾਲ ਚਲਣ ,ਲੇਕਿਨ ਸਾਡੇ ਕੁਝ ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ ਇਹੋ ਜਹੇ ਹਨ ਜੋ ਮਹਾਕਾਲ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਰੱਬ ਬਨਾਉਣ ਲਈ ਤਰਲੋ ਮੱਛੀ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ। ਇਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ" ਦੇ ਇੱਸੇ ਇਸ਼ਟ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਇਕ ਵਿਦਵਾਨ ਮਿਤੱਰ ਦਾ ਫੋਨ ਆ ਗਇਆ ਕਿ " ਤੁਹਾਡਾ ਲੇਖ ਹੀ ਗਲਤ ਹੈ।  ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਤੇ "ਮਹਾ ਕਾਲ " ਵੱਖ ਵੱਖ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਤੁਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ "ਮਹਾਕਾਲ" ਕਿਉ ਲਿੱਖ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇ ਨਿਮਾਣਾਂ ਬਣਕੇ ਅਪਣੇ ਉਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਧ ਕੇ "ਮਹਾ ਕਾਲ" ਕਰ ਦਿਤਾ । ਲੇਕਿਨ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਇਹ ਵਿਦਵਾਨ ਵੀਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਭੁਲ ਗਏ ਕਿ ਲੜੀਵਾਰ ਲਿਖਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਬੀੜਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ "ਮਹਾਕਾਲ" ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਛੇਦ ਕਰਕੇ  "ਮਹਾ ਕਾਲ" ਕਿਵੇਂ ਕਰਣ ਗੇ ? ਚਲੋ ਅਗੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ "ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ" ਦਾ ਇਹ ਦੇਹਧਾਰੀ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਖਾਂਦਾ ਕੀ ਹੈ?

ਇਹ ਛਲ ਸੋ ਸਿਮਰਹ ਛਲਾ ਪਾਹਨ ਦਏ ਬਹਾਇ ॥ ਮਹਾਕਾਲ ਕੋ ਸਿਖਯ ਕਰ ਮਦਿਰਾ ਭਾਂਗ ਪਿਵਾਇ॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੰਨਾ 1210

ਲਉ ਜੀ ਇਨਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ ਰੱਬ ਤੇ "ਡ੍ਰਗੇਟਿਕ" ਹੈ। ਇਹ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਭੰਗ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਾਉਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਵੀਰੋ ! ਤੁਸੀ ਸਿੱਖ ਹੋ ਤੇ ਸਿੱਖ ਹੀ ਬਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ।  ਇਸ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਪੂਜ ਪੂਜ ਕੇ ਅਪਣੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਨਾਂ ਬਣੋ। ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ,  ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਤੇ ਇਹੋ ਜਹੇ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ "ਭਰਮ ਅਤੇ ਡਰ" ਵਿੱਚ ਫੱਸੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਨੇ ਕਿ ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਇਕ ਕਰਤਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਜੱਪ। ਉਸ ਕਰਤਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਅਧਿਆਤਿਮਕ ਜੀਵਨ ਚਲਦਾ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ "ਮਹਾਕਾਲ" ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ।

ਰਾਮਕਲੀ ਮਹਲਾ 5॥
ਜਪਿ ਗੋਬਿੰਦੁ ਗੋਪਾਲ ਲਾਲ॥ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਸਿਮਰਿ ਤੂ ਜੀਵਹਿ, ਫਿਰ ਨ ਖਾਈ ਮਹਾ ਕਾਲ॥ਰਹਾਉ॥ ਅੰਕ 885

ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ ਰੱਬ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੈ ਭੰਗ ਤੇ ਅਫੀਮ ਦਾ ਨਸ਼ੇਬਾਜ ਹੈ। ਮਨੁਖਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਨੰਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ ਇਸ "ਮਹਾਕਾਲ" ਨੂੰ ਮਨਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਅਘੌਰੀ ਅਤੇ ਤਾਂਤਰਿਕ ਵੀ ਭੰਗ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਆਦੀ ਨੇ। ਉਹ ਵੀ ਮਨੁਖਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨੰਗੇ ਹੀ ਰਹੀੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੀਡੀਓ 'ਚ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਵੀਰੋ! ਇਹ ਕੰਮ ਉਨਾਂ "ਅਘੌਰੀਆਂ" ਅਤੇ "ਤਾਂਤ੍ਰਿਕਾਂ" ਲਈ ਛੱਡ ਦਿਉ ਜਿਨਾਂ ਦਾ ਰੱਬ "ਮਹਾਕਾਲ" ਹੈ। ਸਾਡਾ ਤੇ ਮਾਲਿਕ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ , ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਅਪਣੇ ਮਾਲਿਕ ਬਾਰੇ ਇਹ ਦਸਿਆ ਹੈ- ਹਮਰਾ ਠਾਕੁਰੁ ਸਭ ਤੇ ਊਚਾ ਰੈਣਿ ਦਿਨਸੁ ਤਿਸੁ ਗਾਵਉ ਰੇ॥ ਖਿਨ ਮਹਿ ਥਾਪਿ ਉਥਾਪਨਹਾਰਾ ਤਿਸ ਤੇ ਤੁਝਹਿ ਡਰਾਵਉ ਰੇ॥1॥ਰਹਾਉ॥ ਜਬ ਦੇਖਉ ਪ੍ਰਭੁ ਅਪੁਨਾ ਸੁਆਮੀ ਤਉ ਅਵਰਹਿ ਚੀਤਿ ਨ ਪਾਵਉ ਰੇ॥ ਨਾਨਕੁ ਦਾਸੁ ਪ੍ਰਭਿ ਆਪਿ ਪਹਿਰਾਇਆ ਭ੍ਰਮੁ ਭਉ ਮੇਟਿ ਲਿਖਾਵਉ ਰੇ॥ ਅੰਕ 404

ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਿਆਰਿਆ ਸਿੱਖਾ ! ਇਕ ਸਿੱਖ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵੀ "ਕਾਲਕਾ" ਅਤੇ "ਮਹਾਕਾਲ" ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਨਾਂ ਬਣ। ਐਸੇ ਠਾਕੁਰ ਦੇ ਲੜ ਲਗ , ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ,  ਉਸਦੇ ਬਣਾਏ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿਚ , ਚਲ। ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।   ਇਹੋ ਜਹੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ,  ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਲਪਨਿਕ ਦੇਵਤੇ ਕੋਲੋਂ ਤੈਨੂੰ  ਡਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ  ਉਸ "ਇਕ" ਦੇ ਲੜ ਜਾਵੇਂਗਾ ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਸੰਘ ਸਹਾਈ ਹੋਵੇਗਾ, ਫੇਰ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਣਾਂ ਪਵੇਗਾ। ਇਹੋ ਜਹੇ "ਮਹਾਕਾਲਾਂ" ਅਤੇ "ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆ" ਦਾ ਭ੍ਰਮ ਭਉ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪ ਮਿਟਾ ਦਿਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਸ ੴ ਦੇ ਲੜ ਲਗ ਕੇ ਅਪਣਾਂ ਜੀਵਨ ਉੱਚਾ ਕਰ ਲੈ।

******************************************************************************************************************************************************************

 ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ (ਅੰਮ੍ਰਿਤ) ਬਨਾਮ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ (ਬਿਖਿਆ) (ਭਾਗ-ਤੀਜਾ)
- ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

(ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ ਅਤੇ ਬੀਬੀ ਭਾਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਲੀ ਪਲਰੀ "ਸਿੱਖੀ", ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ ਅੱਤ ਨੀਵੇਂ ਦਰਜੇ ਦਾ ਵਿਖਾਉਣ ਵਾਲੀ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਨੂੰ ਪੰਥ ਕਿਵੇ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?)

 ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਜਿਸ ਕਿਤਾਬ ਦਾ 'ਇਸ਼ਟ' ਹੀ ਇਕ "ਇਸਤ੍ਰੀ" (ਕਾਲਕਾ ) ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਿਤਾਬ ਹੀ ਇਕ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਸਮਾਜ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਪ੍ਰਾਣੀ ਐਲਾਨ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਾਂ ਭੈਣ ਤੇ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਵਰਗਾ ਪਿਤਾ, "ਕੌਰ" ਦੀ ਪਦਵੀ ਦੇ ਕੇ ਨਿਵਾਜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਪਣੀ ਉਸ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਿਵੇ ਬੇਇਜੱਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਨਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਨਾਉਣ ਵਾਲਾ "ਕਰਤਾਰ" ਵੀ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਚੰਚਲਾਨ ਕੇ ਚਰਿਤ ਅਪਾਰਾ ॥ ਚਕ੍ਰਿਤ ਰਹਾ ਕਰਿ ਕਰਿ ਕਰਤਾਰਾ ॥੧੮॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ,ਪੇਜ 1351
ਇਨ ਇਸਤ੍ਰਿਨ ਕੇ ਚਰਿਤ ਅਪਾਰਾ ॥ ਸਜਿ ਪਛੁਤਾਨ੍ਯੋ ਇਨ ਕਰਤਾਰਾ ॥੨੫॥
ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰ ਕਿਨਹੂੰ ਨਹਿ ਜਾਨਾ ॥ ਬਿਧਨਾ ਸਿਰਜਿ ਬਹੁਰਿ ਪਛੁਤਾਨਾ ॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ, ਪੇਜ 1278

ਕਸੂਰ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨਮਤੀਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਪਣੀ ਦੇਵੀ "ਕਾਲੀ" ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਵਾਲੀ ਇਹ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਲਿੱਖ ਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਮੜ੍ਹ ਦਿਤੀ ਹੈ। ਕਸੂਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦਾ ਹੈ ਜੋ "ਇਸਤ੍ਰੀ" ਨੂੰ ਅੱਗ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ "ਅਗਨੀ ਪਰੀਖਿਆ" ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਰਦ ਦੀ ਚਿਤਾ ਨਾਲ "ਸਤੀ" ਕਰਕੇ ਸਾੜਦੇ ਰਹੇ। ਪਤੀ ਦੇ ਅਕਾਲ ਚਲਾਣਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਮੁੰਨ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਵਿਧਵਾ" ਦੀ ਸਾਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਾਕੇ, ਘਰ ਦੀ ਚਾਰ ਦਿਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਡੱਕ ਦੇਂਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਖਜੁਰਾਹੋ ਤੇ ਕੋਣਾਂਰਕ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵ ਦਾਸੀਆਂ ਬਣਾ ਕੇ ਵਰਤਦੇ ਰਹੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਕਾਮ ਖੇਡ" ਦਾ ਇਕ ਸਾਧਨ ਬਣਾਂਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਡੌਣਾ ਬਣਾ ਕੇ ਪੰਜ ਪੰਜ ਬੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਹਾਂਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਬਾਰੇ ਅਪਣੇ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਇਹੋ ਜਹੇ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖਦੇ ਰਹੇ।

ਢੋਲ, ਗਵਾਰ, ਸ਼ੂਦਰ ਪਸ਼ੂ ਔਰ ਨਾਰੀ। ਯੇਹ ਸਭ ਤਾੜਨ ਕੇ ਅਧਿਕਾਰੀ।

ਕੀ ਇਹ ਹੀ ਹੈ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਇਕ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਥਾਂ ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੰਦਾ ਕਹਿਨ ਤੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਵੀ ਕਹਿ ਉਠਦੇ ਹਨ-

ਭੰਡਿ ਜੰਮੀਐ ਭੰਡਿ ਨਿੰਮੀਐ ਭੰਡਿ ਮੰਗਣੁ ਵੀਆਹੁ ॥ ਭੰਡਹੁ ਹੋਵੈ ਦੋਸਤੀ ਭੰਡਹੁ ਚਲੈ ਰਾਹੁ ॥
ਭੰਡੁ ਮੁਆ ਭੰਡੁ ਭਾਲੀਐ ਭੰਡਿ ਹੋਵੈ ਬੰਧਾਨੁ ॥ ਸੋ ਕਿਉ ਮੰਦਾ ਆਖੀਐ ਜਿਤੁ ਜੰਮਹਿ ਰਾਜਾਨ ॥
ਭੰਡਹੁ ਹੀ ਭੰਡੁ ਊਪਜੈ ਭੰਡੈ ਬਾਝੁ ਨ ਕੋਇ ॥ ਨਾਨਕ ਭੰਡੈ ਬਾਹਰਾ ਏਕੋ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥ ਅੰਕ 473

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਿਖੇ ਇਸ "ਕੂੜ ਗ੍ਰੰਥ" ਤੋਂ ਹੋਰ ਉੱਮੀਦ ਵੀ ਕੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਐਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਇਕ ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ (ਇਸਤ੍ਰੀ) ਦਾ ਉਪਾਸਕ, ਇਕ ਇਸਤ੍ਰੀ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਇਸ ਵਲ ਵੀ ਮਾਰੋ ਜੀ।

ਸਿਵ ਘਰ ਤਜਿ ਕਾਨਨਹਿ ਸਿਧਾਯੋ ॥ ਤਊ ਤਰੁਨਿ ਕੋ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਯੋ ॥੧੬॥
ਭਲੀ ਕਹੀ ਤੁਹਿ ਤਾਹਿ ਬਖਾਨੀ ॥ ਤ੍ਰਿਯ ਚਰਿਤ੍ਰ ਗਤਿ ਕਿਨੂੰ ਨ ਜਾਨੀ ॥
ਤਿਹ ਕੋ ਭਵਨ ਸੁਤਾ ਕੇ ਰਾਖਾ ॥ ਭੇਦ ਨ ਮੂਲ ਨ੍ਰਿਪਤਿ ਤਨ ਭਾਖਾ ॥੨੩॥
ਤ੍ਰਿਯ ਕੋ ਚਰਿਤ ਨ ਬਿਧਨਾ ਜਾਨੈ ॥ ਮਹਾ ਰੁਦ੍ਰ ਭੀ ਕਛੁ ਨ ਪਛਾਨੈ ॥
ਇਨ ਕੀ ਬਾਤ ਏਕ ਹੀ ਪਾਈ ॥ ਜਿਨ ਇਸਤ੍ਰੀ ਜਗਦੀਸ ਬਨਾਈ ॥੧੧॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ, ਪੇਜ 1296
ਇਹ ਚਰਿਤ੍ਰ ਤਿਹ ਚੰਚਲਾ ਪਿਯਹਿ ਦਯੋ ਪਹੁਚਾਇ ॥ ਭੇਦ ਅਭੇਦ ਤ੍ਰਿਯਾਨ ਕੇ ਸਕਿਯੋ ਨ ਕੋਈ ਪਾਇ ॥੧੫॥
ਤਰੁਨਿਨ ਕਰ ਹਿਯਰੋ ਨਹਿ ਦੀਜੈ ॥ ਤਿਨ ਕੋ ਚੋਰਿ ਸਦਾ ਚਿਤ ਲੀਜੈ ॥
ਅਤਭੁਤ ਚਰਿਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਯਾਨ ਕੌ ਸਕਤ ਨ ਕੋਊ ਚੀਨ ॥੩੧॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ, ਪੇਜ 1027
ਇੰਦ੍ਰ ਬਿਸਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਿਵ ਹੋਈ ॥ ਤ੍ਰਿਯ ਚਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਬਚਤ ਨ ਕੋਈ ॥੧੧॥
ਚੰਚਲਾਨ ਕੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਕੋ ਸਕਤ ਨ ਕੋਊ ਪਾਇ ॥ ਚੰਦ੍ਰ ਸੂਰ ਸੁਰ ਅਸੁਰ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮ ਬਿਸਨ ਸੁਰ ਰਾਇ ॥੪੯॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੇਜ 848

ਸਾਰੀ ਕਿਤਾਬ ਹੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਬਾਰੇ ਇਹੋ ਜਹੇ ਵੀਚਾਰ ਰਖਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਉਹ "ਪੁਰਸ਼ ਪ੍ਰਧਾਨ" ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਹਿਦਾਇਤ ਵੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਦੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰਨਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਡਰ ਕੇ ਰਹਿਣਾ।

ਤ੍ਰਿਯ ਕੋ ਕਛੁ ਬਿਸ੍ਵਾਸ ਨ ਕਰਿਯੈ ॥ ਤ੍ਰਿਯ ਚਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਜਿਯ ਅਤਿ ਡਰਿਯੈ ॥੨੦॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੇਜ 1170

ਇਕ ਪਾਸੇ ਅਸੀਂ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਹਰ ਸਮਾਜ, ਹਰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਹ "ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ" ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਨੀਵੇਂ ਤੋ ਨੀਵਾਂ ਦਰਜਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹਲੀ ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ ਦੇ "ਚਰਿਤ੍ਰਯੋ ਪਾਖਿਯਾਨ" ਨਾਮ ਦੇ ਗੰਦ ਅਤੇ ਨੰਗੇਜ਼ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ 579 ਪੰਨੇ ਇਸ "ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਪੋਥੀ" ਨੂੰ ਇਕ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਂਦੇ ਨੇ। ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀ ਇਸ "ਕਾਮ ਕਵਿਤਾ" ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਰਬੰਸ ਦਾਨੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ। ਇਸ "ਕਾਮ ਕਵਿਤਾ" ਦੇ 405 "ਤ੍ਰਿਯਾ ਤਰਿਤ੍ਰਾਂ" ਵਿਚ, ਇਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੋਠੇ ਦੀ ਵੇਸਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ। ਮੈਂ ਅਪਣੀਆ ਮਾਵਾਂ, ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਧੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਪੁਰਜੋਰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਕ "ਔਰਤ" ਦਾ ਦਰਜਾ ਸਿੱਖੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਕੌਰ" (ਇਕ ਰਾਜ ਕੁਮਾਰੀ) ਦਾ ਦਰਜਾ ਦੇ ਕੇ ਨਿਵਾਜਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ ਅਗੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਉਸ ਗੁਰੂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਨਾ ਕਰੋ। ਜੇ ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆ, ਭੈਣਾਂ ਨੇ ਵਕਤ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਦਾ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਦਿਨ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਅਨਮਤ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸਿੱਖੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ "ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੁੱਤੀ" ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣ ਲਗੇਗਾ।

************************************************************************************************************************************************ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ (ਅੰਮ੍ਰਿਤ) ਬਨਾਮ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ (ਬਿਖਿਆ) (ਭਾਗ-ਚੌਥਾ)
- ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

(ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ  ਬਹੁਤੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ "ਕਵੀ ਸਯਾਮ" ਹੈ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨਹੀਂ। ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਲਾ ਚੈਲੇਂਜ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ,  "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਦੀ "ਸਯਾਮ ਬਾਣੀ")
ਪਿਛਲੇ ਇਕ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦਾਸ ਨੇ ਇਕ ਉਦਾਹਰਣ ਦਿਤੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਇਨਾਂ ਵਖਾ ਕੇ ਇਹ ਪੁਛਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਇਹ ਕੌਨ ਹੈ? ਤੋ ਉਹ ਬੰਦਾ ਕਹੀ ਜਾਵੇ ਕੇ ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਫਲਾਣਾਂ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਹੇ ਬੰਦੇ ਨੁੰ ਕੋਈ ਨੀਮ ਪਾਗਲ ਹੀ ਕਹੇਗਾ, ਕੋਈ ਸਿਆਣਾਂ ਤਾਂ ਕਹੇਗਾ ਨਹੀਂ। ਇਹੋ ਹੀ ਹਾਲ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਬ" ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਕਹਿਨ ਵਾਲਿਆ ਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਨਾਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ ਅਪਣੀ ਹਰ ਰਚਨਾਂ ਦੇ ਥੱਲੇ ਅਪਣਾ ਨਾਮ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਮੈਂ ਲਿਖੀ ਹੈ  ਤੇ, ਉਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ  ਕੀ  ਅਖਵਾਉਣਗੇ,  ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਕਹੀ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ?
ਆਉ ਉਸ ਵਿਚਾਰੇ  "ਸਯਾਮ ਕਵੀ"  ਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਵੇਖੀਏ, ਕਿ ਉਹ ਸੰਗ ਪਾੜ ਪਾੜ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਮੈਂ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀ ਉਸ ਗਰੀਬ ਦੀ ਗਲ ਸੁਨਣ, ਮੰਨਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਸਵਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ ਕੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਹੀ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਸਮਝਦੇ ਨੇ ਜਾ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਅਖਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵੇਲੇ ਇਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮੋਤੀਆਂ ਬਿੰਦ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਨਾਂ ਨੂੰ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਲਿਖਿਆ ਨਜਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਕਿਸ ਬਾਣੀ ਦਾ ਲੇਖਕ "ਕਵੀ ਸਯਾਮ"  ਹੈ ਇਹ ਵੀ ਸਾਫ ਪਤਾ ਲਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।  ਇਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਦਰਜ "ਚੌਬੀਸ ਅਵਤਾਰ" ਵਲ ਨਜਰ ਮਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਦੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ-
ਚੌਪਈ ॥
ਅਬ ਚਉਬੀਸ ਉਚਰੋਂ ਅਵਤਾਰਾ ॥ ਜਿਹ ਬਿਧ ਤਿਨ ਕਾ ਲਖਾ ਅਖਾਰਾ ॥
ਸੁਨੀਅਹੁ ਸੰਤ ਸਭੈ ਚਿਤ ਲਾਈ ॥ "ਬਰਨਤ ਸਯਾਮ" ਜਥਾ ਮਤ ਭਾਈ ॥੧॥
ਇਸ ਨੂੰ ਦਸਮ ਬਾਣੀ ਕਹਿਨ ਵਾਲਿਆ ਕੋਲੋ ਪੁਛੋ ਕੇ ਕੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਨਾਮ "ਸਯਾਮ" ਸੀ। ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਸ ਗਲ ਦੀ ਪ੍ਰੌੜਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰਚਨਾਂ ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਦੀ ਲਿਖੀ ਹੈ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ। ਹਲੀ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਆਉ ਅਗੇ  ਚਲਦੇ ਹਾਂ-

ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਜੀ ਸਹਾਇ ॥
ਤੋਟਕ ਛੰਦ ॥
ਮਿਲਿ ਦੇਵ ਅਦੇਵਨ ਸਿੰਧੁ ਮਥਿਯੋ ॥ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਵਿਤਨ ਮਧਿ ਕਥਿਯੋ ॥
ਤਬ ਰਤਨ ਚਤੁਰਦਸ ਯੋਂ ਨਿਕਸੇ ॥ ਅਸਿਤਾ ਨਿਸਿ ਮੋ ਸਸਿ ਸੇ ਬਿਗਸੇ ॥੧॥

ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੰਦਰ ਨੂੰ ਰਿੜਕਿਆ। "ਕਬਿ ਸਯਾਮ"  ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚ ਇਹ ਦਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਥਨ ਤੋ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਚੌਦਹ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ (ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਕੇ)
ਜਿਵੇ ਅੰਧੇਰੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਸਭ ਨਾਮ ਜਥਾ ਮਤਿ "ਸਯਾਮ" ਧਰੋ ॥ ਘਟ ਜਾਨ ਕਵੀ ਜਿਨਿ ਨਿੰਦ ਕਰੋ ॥੮॥
"ਕਵੀ  ਸਯਾਮ" ਨੇ ਅਪਣੀ ਮਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਲਏ ਨੇ॥ ਜੇ ਕਿਝ ਨਾਮ ਘਟ ਰਹਿ ਗਏ ਹੋਣ ਤੇ "ਸਯਾਮ ਕਵੀ" ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਣਾ।

ਧੁ ਕੀਟਭ ਕੇ ਬਧ ਨਮਿਤ ਜਾ ਦਿਨ ਜਗਤ ਮੁਰਾਰਿ ॥
ਸੁ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਤਾਕੋ ਕਹੈ ਚੌਦਸਵੋ ਅਵਤਾਰ ॥੪॥
ਜਿਸ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਇਹ ਧਿਆ ਕਰ ਲਇਆ ਕਿ ਮਧੂ ਅਤੇ ਕੈਤਭ ਦਾ ਵੱਧ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ "ਸਯਾਮ ਕਵੀ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਚੌਦ੍ਹਵਾਂ ਅਵਤਾਰ ਮਨ ਲਿਆ ਗਇਆ।

ਸੁ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਇਹ ਬਿਧਿ ਕਹਿਯੋ ਰਘੁਬਰ ਜੁੱਧ ਪ੍ਰਸੰਗ ॥੩੨੩॥
"ਕਬਿ ਸਯਾਮ"  ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਅਧਾਇ ਵਿਚ ਰਘੁਬਰ (ਰਾਮ ਚੰਦਰ) ਦੇ ਯੁਧ ਦਾ ਵਰਨਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਅਉਰ ਹਵਾਇ ਚਲੀ ਨਭਕੋ ਉਪਮਾ ਤਿਹਕੀ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ"  ਸੁਨਾਏ ॥ ਦੋਖਹਿ ਕਉਤਕ ਦੇਵ ਸਭੈ ਤਿਹ ਤੇ ਮਨੋ ਕਾਗਦ ਕੋਟ ਪਠਾਏ ॥੩੩॥
ਅਕਾਸ਼ ਵਲ ਇਹੋ ਜਹੀ ਹਵਾ ਚਲੀ ਜਿਸ ਦਾ ਵਰਨਣ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ"  ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੌਤਕ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਜ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਗਜ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹੋਣ।

ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਵੀਰੋ! ਇਨਾਂ ਬੇ ਫਜੂਲ ਦੀਆਂ ਚੋਬੀਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆ ਲਿਖਨ ਦਾ ਮੇਰੇ ਸਤਗੁਰੂ ਕੋਲ ਨਾਂ ਤੇ ਐਨਾ ਵੇਲ੍ਹ ਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾਂ  ਕੋਈ ਲੋੜ ਹੀ ਸੀ। ਇਨਾਂ ਚੌਬੀਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਂ ਸੁਨਣ ਅਤੇ ਸਮਝਣ ਦੀ ਇਕ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ ਪਈ ਹੈ। ਇਹ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਦੀ ਲਿਖੀ ਕਵਿਤਾ ਇਕ ਗੁਰਸਿੱਖ ਨੂੰ ਕੀ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਨਾਂ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਕਈ ਪੰਨੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਅਗੇ ਕਵੀ ਸਯਾਮ ਵਚਾਰਾ ਸੰਘ ਪਾੜ ਪਾੜ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਲੇਕਿਨ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ ਬੇੜਾ ਤਰ ਜਾਵੇ!  ਉਹ ਕਹੀ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ ਕਿ ਇਹ ਗੁਰੂ ਰਚਿਤ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਫੈਸਲਾ ਆਪ ਨੇ ਕਰਨਾਂ ਹੈ, ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਅਸੀਂ ਵਖਾਉਣਾ ਹੈ। ਆਉ ਹੋਰ ਵੇਖੋ ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਕਹਿੰਦਾ ਥੱਕ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਲਿਖਦੇ ਲਿਖਦੇ ਥੱਕ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਥੱਕ ਜਾਵੋਗੇ ਕਿ ਇਹ ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੇ। ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ ਕਿ ਇਹ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਹੀ ਹੈ ।

ਤਾ ਛਬਿ ਕੀ ਉਪਮਾ ਅਤਿ ਹੀ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ"  ਕਹੀ ਮੁਖ ਤੇ ਫੁਨਿ ਐਸੇ ॥ ਭੂਮਿ ਦੁਖੀ ਮਨ ਮੈ ਅਤਿ ਹੀ ਜਨੁ ਪਾਲਤ ਹੈ ਰਿਪ ਦ੍ਵੈ ਤਨ ਜੈਸੇ ॥ ੧੦੩॥
ਫਿਰ ਬੈਠ ਬਰੇਤਨ ਮੱਧਿ ਮਨੋ ਹਰਿ ਸੋ ਵਹ ਤਾਲ ਬਜਾਵਤ ਹੈ ॥  "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੈ ਤਿਨਕੀ ਉਪਮਾ ਗੀਤ ਭਲੇ ਮੁਖ ਗਾਵਤ ਹੈ ॥੧੧੯॥
"ਕਬਿ ਸਯਾਮ"  ਲਖੀ ਤਿਨਕੀ ਉਪਮਾ ਮਨੋ ਮੱਧਿ ਅਨੰਤ ਅਪਾਰਨ ਸੋਂ ॥ ਬਲ ਜਾਤ ਸਭੈ ਮੁਨ ਦੇਖਨ ਕੌ ਕਰਿਕੈ ਬਹੁ ਜੋਗ ਹਜਾਰਨ ਸੋਂ ॥੧੨੨॥
ਬਾਕੀ ਬਚਯੋ ਅਪਨੇ ਕਰਿ ਲੈਕਰ ਬਾਨਰ ਕੇ ਮੁਖ ਭੀਤਰਿ ਪਾਵੈ ॥  "ਕਬਿ ਸਯਾਮ"  ਤਿਹ ਕੀ ਉਪਮਾ ਇਹ ਕੈ ਬਿਪ ਗੋਪਨ ਕਾਨ੍ਹ ਖਿਝਾਵੈ ॥੧੨੩॥
"ਸਯਾਮ ਕਹੀ" ਉਪਮਾ ਤਿਹ ਕੀ ਅਪਨੇ ਮਨ ਮੈ ਫੁਨਿ ਜੋ ਪਹਿਚਾਨੀ ॥ ਰੰਗਨ ਕੇ ਪਟ ਲੈ ਤਨ ਪੈ ਜੁ ਮਨੋ ਇਹ ਕੀ ਹੁਇਬੇ ਪਟਰਾਨੀ ॥੧੯੬॥
ਕਹੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਤਿਨ ਕਾਮ ਕਰਯੋ ਦੁਖੁ ਕਰਿ ਤਾਕੋ ਫੁਨ ਫੈਲ ਰਹਯੋ ਦਸੋ ਦਿਸ ਨਾਵਰਾ ॥ ਦਿਸਟਿ ਬਚਾਇ ਸਾਥ ਦਾਤਨ ਚਬਾਇ ਸੋ ਤੋ ਗਯੋ ਹੈ ਪਚਾਇ ਜੈਸੇ ਖੇਲੇ ਸਾਂਗ ਬਾਵਰਾ ॥੨੨੪॥
ਜੈਤਸਿਰੀ ਅਰੁ ਮਾਲਸਿਰੀ ਅਉ ਪਰਜ ਸੁ ਰਾਗ ਸਿਰੀ ਠਟ ਪਾਵੈ ॥ "ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਹਰਿ ਜੀ ਰਿਝ ਕੈ ਮੁਰਲੀ ਸੰਗ ਕੋਟਕ ਰਾਗ ਬਜਾਵੈ ॥੨੩੧॥
"ਸਯਾਮ ਕਿਧੋ" ਉਪਮਾ ਤਿਹ ਕੀ ਮਨ ਮੱਧਿ ਬਿਚਾਰੁ ਕਬਿੱਤੁ ਸੁ ਜੋਰੋ ॥ ਮੈਨ ਉਠਯੋ ਜਗਿ ਕੈ ਤਿਨ ਕੈ ਤਨ ਲੇਤ ਹੈ ਪੇਚ ਮਨੋ ਅਹਿ ਤੋਰੋ ॥੨੩੩॥
ਕੈ ਕਿ ਪੜੀ ਸਿਤ ਬਾਨ ਹੁ ਤੇ ਕਿ ਕਿਧੋ ਚਤੁਰਾਨਨ ਆਪ ਬਨਾਈ ॥ "ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਉਪਮਾ ਤਿਹਕੀ ਇਹ ਤੇ ਹਰਿ ਓਠਨ ਸਾਥ ਲਗਾਈ ॥੨੩੪॥
ਸੁਤ ਨੰਦ ਬਜਾਵਤ ਹੈ ਮੁਰਲੀ ਉਪਮਾ ਤਿਹ ਕੀ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਗਨੋ ॥ ਤਿਹ ਕੀ ਧੁਨਿ ਕੋ ਸੁਨਿ ਮੋਹਿ ਰਹੇ ਮੁਨ ਰੀਝਤ ਹੈ ਸੁ ਜਨੋਰੁ ਕਨੋ ॥
"ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਤਿਨ ਕੇ ਮੁਖ ਕੌ ਪਿਖਿ ਜੋਤਿ ਕਲਾ ਸਸਿ ਕੀ ਫੁਨਿ ਹਾਰੀ ॥ਨ੍ਹਾਵਤ ਹੈ ਜਮੁਨਾ ਜਲ ਮੈ ਜਨੁ ਫੂਲ ਰਹੀ ਗ੍ਰਿਹ ਮੈ ਫੁਲਵਾਰੀ ॥੨੪੧॥
ਮੁਖਿ ਤੇ ਉਚਰੈ ਇਹ ਭਾਂਤਿ ਸਭੈ ਇਤਨੋ ਸੁਖ ਨਾ ਹਰਿ ਧਉਲਨ ਕੋ ॥ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਬਿਰਾਜਤ ਹੈ ਅਤਿ ਹੀ ਕਿ ਬਨਯੋ ਸਰ ਸੁੰਦਰ ਕਉਲਨ ਕੋ ॥੨੪੨॥
ਰਸ ਹੀ ਕੀ ਬਾਤੈ ਰਸ ਰੀਤ ਹੀ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਹੂੰ ਮੈ ਕਹੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਸਾਥ ਕਾਨ੍ਹ ਜੂ ਕੇ ਖਰੀਆ ॥ ਮਦਨ ਕੇ ਹਾਰਨ ਬਨਾਇਬੇ ਕੇ ਕਾਜ ਮਾਨੋ ਹਿਤ ਕੈ ਪਰੋਵਤ ਹੈ ਮੋਤਨ ਕੀ ਲਰੀਆ ॥੨੭੦॥
ਕਾਨ੍ਹ ਲਗਯੋ ਕਹਨੇ ਤਿਨ ਸੌ ਹਸਿ ਕੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਸਹਾਇਕ ਧੈਨਨ ॥ ਮੋਹਿ ਲਯੋ ਸਭਹੀ ਮਨੁ ਮੋਰੌ ਸੁ ਭਉਹ ਨਚਾਇ ਤੁਮੈ ਸੰਗ ਸੈਨਨ ॥੨੭੩॥
ਦੈਤਨ ਕੀ ਮ੍ਰਿਤ ਸਾਧ ਸੇਵਕ ਕੀ ਬਰਤਾ ਤੂੰ ਕਹੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਆਦਿ ਅੰਤਹੂੰ ਕੀ ਕਰਤਾ ॥ ਦੀਜੈ ਬਰਦਾਨ ਮੋਹਿ ਕਰਤ ਬਿਨੰਤੀ ਤੋਹਿ ਕਾਨ੍ਹ ਕਰ ਦੀਜੈ ਦੋਖ ਦਾਰਦ ਕੀ ਹਰਤਾ ॥
"ਸਯਾਮ ਭਏ"  ਭਗਵਾਨ ਇਨੈ ਬਸ ਦੈਤਨ ਕੇ ਜਿਹ ਤੇ ਦਲ ਹਾਰੇ ॥ ਖੇਲ ਦਿਖਾਵਤ ਹੈ ਜਗ ਕੌ ਦਿਨ ਥੋਰਨ ਮੈ ਅਬ ਕੰਸ ਪਛਾਰੇ ॥੨੯੪॥
ਪ੍ਰਾਤ ਭਯੋ ਚੁਹਲਾਤ ਚਿਰੀ ਜਲਜਾਤ ਖਿਰੇ ਬਨ ਗਾਇ ਛਿਰਾਨੀ ॥ ਗੋਪ ਜਗੇ ਪਤਿ ਗੋਪ ਜਗਯੋ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਜਗੀ ਅਰੁ ਗੋਪਨ ਰਾਨੀ ॥
ਧਾਇ ਸਭੈ ਹਰਿ ਕੇ ਮਿਲਬੇ ਕਹੁ ਬਿੱਪਨ ਕੀ ਪਤਨੀ ਬਡਭਾਗਨ ॥ ਚੰਦ੍ਰਮੁਖੀ ਮ੍ਰਿਗ ਸੇ ਦ੍ਰਿਗਨੀ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਚਲੀ ਹਰਿ ਕੇ ਪਗ ਲਾਗਨ ॥
"ਸਯਾਮ ਕਹੈ"  ਤਿਨ ਕੌ ਬਿਰਹਾਗਨਿ ਯੌ ਭਰਕੀ ਜਿਮੁ ਤੇਲ ਸੋ ਧੂਈ ॥ ਜਿਉ ਟੁਕਰਾ ਪਿਖ ਚੁੰਮਕ ਡੋਲਤ ਬੀਚ ਮਨੋ ਜਲ ਲੋਹ ਕੀ ਸੂਈ ॥੩੧੯॥
ਫੁਨ ਖੀਰ ਦਹੀ ਅਰੁ ਦੂਧ ਕੇ ਸਾਥ ਬਰੇ ਬਹੁ ਅਉਰ ਨ ਜਾਤ ਗਨੇ ॥ ਇਹ ਖਾਇ ਚਲਯੋ ਭਗਵਾਨ ਗ੍ਰਿਹੰ "ਕਹੁ ਸਯਾਮ ਕਬੀਸੁਰ" ਭਾਵ ਭਨੇ ॥੩੨੯॥
ਪਾਥਰ ਪੈ ਜਲ ਪੈ ਨਗ ਪੈ ਤਰ ਪੈ ਧਰ ਪੈ ਅਰ ਅਉਰ ਨਰੀ ਹੈ ॥ ਦੇਵਨ ਪੈ ਅਰੁ ਦੈਤਨ ਪੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੈ ਅਉ ਮੁਰਾਰ ਹਰੀ ਹੈ ॥
ਕਉਤਕ ਏਕ ਬਿਚਾਰ ਜਦੁੱਪਤਿ ਸੂਰਤ ਏਕ ਧਰੀ ਗਿਰਬਾ ਕੀ ॥ ਸ੍ਰਿੰਗ ਬਨਾਇ ਧਰੀ ਨਗ ਕੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੈ ਜਹ ਗਮਯ ਨ ਕਾ ਕੀ ॥
ਨ ਚਲੀ ਤਿਨਕੀ ਕਿਛੁ ਗੋਪਨ ਪੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੈ ਗਜ ਜਾਹਿ ਰਥਾ ॥ਮੁਖਿ ਨਯਾਇ ਖਿਸਾਇ ਚਲਯੋ ਗ੍ਰਿਹ ਪੈ ਇਹ ਬੀਚ ਚਲੀ ਜਗ ਕੇ ਸੁ ਕਥਾ ॥੩੬੮॥
ਨੰਦ ਕੋ ਨੰਦ ਬਡੋ ਸੁਖਕੰਦ ਰਿਪੁਅਰਿ ਸੁਰੰਦ ਸਬੁੱਧਿ ਬਿਸਾਰਦ ॥ ਆਨਨ ਚੰਦ ਪ੍ਰਭਾ ਕਹੁ ਮੰਦ ਕਹੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਜਪੈ ਜਿਹ ਨਾਰਦ ॥
ਅਤ ਤਾ ਛਬਿ ਕੇ ਜਸ ਉਚ ਮਹਾ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਿਧੋ ਇਹ ਭਾਤ ਭਣੇ ॥ਜਿਮੁ ਬੀਰ ਬਡੋ ਕਰ ਸਿੱਪਰ ਲੈ ਕਛੁ ਕੈ ਨ ਗਨੈ ਪੁਨਿ ਤੀਰ ਘਣੇ ॥੩੮੩॥
ਸਭ ਲੋਗ ਕਹੈ ਫੁਨ ਥਾਪਤ ਯਾ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੈ ਭਗਵਾਨ ਬਡੈ ॥ ਤਿਹ ਮੋ ਛਲਹੀ ਛਿਨ ਮੈ ਇਹ ਤੇ ਜਿਨ ਕੇ ਮਨ ਮੈ ਜਰਰਾ ਕੁ ਜਡੈ ॥੩੮੪॥
ਫੁਨ ਤਾ ਛਬਿ ਕੀ ਅਤਿ ਹੀ ਉਪਮਾ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਿਧੋ ਇਹ ਭਾਂਤ ਭਨੀ ॥ਪਛੁਤਾਇ ਗਯੋ ਪਤ ਲੋਕਨ ਕੋ ਜਿਮ ਲੂਟ ਲਏ ਅਹਿ ਸੀਸ ਮਨੀ ॥ ੩੮੮॥
ਜਾਹਿ ਨ ਜਾਨਤ ਭੇਦ ਮੁਨੀ ਮਨਿ ਭਾ ਇਹ ਜਾਪਨ ਕੋ ਇਹ ਜਾਪੀ ॥ ਰਾਜ ਦਯੋ ਇਨਹੀਂ ਬਲ ਕੋ ਇਨਹੀਂ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਧਰਾ ਸਭ ਥਾਪੀ ॥
ਜਬ ਕਾਨ੍ਹ ਸਤੱਕ੍ਰਿਤ ਕੀ ਉਪਮਾ ਤਬ ਕਾਮ ਸੁ ਧੈਨ ਗਊ ਚਲਿ ਆਈ ॥ਆਇ ਕਰੀ ਉਪਮਾ ਹਰਿ ਕੀ ਬਹੁ ਭਾਂਤਨ ਸੌ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਬਡਾਈ ॥
ਭਿਲਰਾ ਡਰ ਨੈਨ ਕੇ ਸੈਨਨ ਕੋ ਸਭ ਗੋਪਨ ਕੋ ਮਨ ਚੋਰ ਲੀਯਾ ॥ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੈ ਭਗਵਾਨ ਕਿਧੋ ਰਸ ਕਾਰਨ ਕੋ ਠਗ ਬੇਸ ਕੀਯਾ ॥੪੪੪॥


ਉਏ ਭਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ ! ਇਨੀ ਵਾਰ ਜੇ ਕੋਈ "ਵਾਹਿਗੁਰੂ" ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਲਵੇ ਤੇ ਉਹ ਤਰ ਜਾਵੇ, ਜਿਨੀ ਵਾਰ ਇਹ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਦਾ ਨਾਮ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾ" ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਲੈੰਦੇ ਨੇ।  ਇਨਾਂ ਬੰਦ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ "ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ" ਨੂੰ ਇਨੀ ਵਾਰ ਲਿਖਿਆ ਨਾਮ ਨਜਰ ਕਿਉ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ?   ਹਲੀ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਚਾਰ , ਪੰਜ ਸੌ ਪੰਨਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਲਿਖਦਿਆਂ ਲਿਖਦਿਆਂ ਮੇਰੀ ਧੌਣ ਆਕੜ ਗਈ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ਵੀ ਅਪਣੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦਸ ਕੇ ਰਹਾਂ ਗਾ ਕਿ ਇਸ ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ ਦਾ 80% ਹਿੱਸਾ  ਉਸ ਸਿਯਾਮ ਕਵੀ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਤਕ ਮੈਂ ਥੱਕ ਨਾਂ ਜਾਵਾਂ, ਇਸ ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਲਿਖੀ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਹੀ ਇਸ ਗਲ ਦੀ ਪ੍ਰੋੜਤਾ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਮੈਂ ਬੜੀ ਮੇਹਨਤ ਨਾਲ ਅਪਣੇ  ਲਈ ਲਿਖੀ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਧਰਮ ਤੇ ਕਾਬਿਜ ਮੀਣੇ, ਮਸੰਦ ਤੇ ਮਹੰਤਾ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਥੇ ਮੜ੍ਹ ਦਿਤਾ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਰਚਨਾਂ ਹੈ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਹੀਂ।

ਹਰਿ ਕੋ ਪੁਨ ਸੁੱਧ ਸੁ ਆਨਨ ਪੇਖਿ ਕਿਧੌ ਤਿਨ ਕੀ ਠਗ ਡੀਠ ਲਗੀ ॥ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਭਯੋ ਪਿਖ ਕੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਮਨੋ ਮ੍ਰਿਗ ਦੇਖ ਮ੍ਰਿਗੀ ॥੪੪੯॥
ਕਾਨ੍ਹ ਕੋ ਰੂਪ ਨਿਹਾਰ ਸਭੈ ਗੁਪੀਆ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਭਈ ਇਕ ਰੰਙਾ ॥ ਹੋਇ ਗਈ ਤਨ ਮੈ ਸਭ ਹੀ ਇਕ ਰੰਗ ਮਨੋ ਸਭ ਛੋਡ ਕੈ ਸੰਙਾ ॥੪੫੧॥
ਸੋਹਤ ਹੈ ਸਭ ਗੋਪਿਨ ਕੇ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਦ੍ਰਿਗ ਅੰਜਨ ਆਂਜੇ ॥ ਕਉਲਣ ਕੀ ਜਨੁ ਸੁੱਧਿ ਪ੍ਰਭਾ ਸਰ ਸੁੰਦਰ ਸਾਣ ਕੇ ਊਪਰਿ ਮਾਂਜੇ ॥
ਠਗਨੀਸ਼੍ਵਰ ਹ੍ਵੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ"  ਕਹੈ ਇਨ ਅੰਤਰ ਕੀ ਸਭ ਮੱਤ ਲੁਟੀ ॥ ਮ੍ਰਿਗਨੀ ਸਮ ਹ੍ਵੈ ਚਲਤਯੋ ਇਨ ਕੇ ਮਗ ਲਾਜ ਕੀ ਬੇਲ ਤਰਾਕ ਟੁਟੀ ॥੪੫੮॥
ਹਸਿ ਬਾਤ ਕਰੈ ਹਰਿ ਸੌ ਗੁਪੀਆ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ"  ਕਹੈ ਜਿਨ ਭਾਗ ਬਡੇ ॥ ਮੋਹਿ ਸਭੈ ਪ੍ਰਗਟਯੋ ਇਨ ਕੋ ਪਿਖ ਕੈ ਹਰਿ ਪਾਪਨ ਜਾਲ ਲਡੇ ॥
ਆਜ ਭਯੋ ਝੜ ਹੈ ਜਮਨਾ ਤਟ ਖੇਲਨ ਕੀ ਅਬ ਘਾਤ ਬਣੀ ॥ ਤਜ ਕੈ ਡਰੁ ਖੇਲ ਕਰੈ ਹਮ ਸੋ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ"  ਕਹਯੋ ਹਸਿ ਕਾਨ੍ਹ ਅਣੀ ॥
ਹਸਿ ਕੈ ਸੁ ਕਹੀ ਬਤੀਆ ਤਿਨ ਸੋ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੈ ਹਰਿ ਜੋ ਰਸ ਰਾਤੋ ॥ਨੈਨ ਮ੍ਰਿਗੀਪਤਿ ਸੇ ਹਿਤ ਕੇ ਇਮ ਚਾਲ ਚਲੈ ਜਿਮ ਗੱਈਯਰ ਮਾਤੋ ॥
ਸੋ ਤਿਹ ਕੀ ਤਿਹੁ ਲੋਗਨ ਮੱਧ ਕਹੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ"  ਚਲੈ ਜੈਸੇ ਗਾਥਾ ॥ ਸੋ ਬ੍ਰਿਜ ਭੂਮ ਬਿਖੈ ਰਸ ਕੇ ਹਿਤ ਖੇਲਤ ਹੈ ਫੁਨ ਗੋਪਨ ਸਾਥਾ ॥ ੪੬੪॥
ਜਿਹ ਕੀ ਜਗ ਬੀਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਲਾ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੈ ਕਛੁ ਨਾਹਿ ਛਪੀ ॥ਤਿਹ ਸੰਗ ਕਰੈ ਰਸ ਕੀ ਚਰਚਾ ਜਿਨਹੂ ਤਿਰੀਯਾ ਫੁਨ ਚੰਡ ਜਪੀ ॥੪੬੭॥
ਹਰਿ ਜੀ ਕਰਿ ਖੇਲ ਕਿਧੌ ਇਨ ਸੋ ਜਨੁ ਕਾਮ ਜਰੀ ਇਹ ਕੀ ਨ ਜਰੀ ॥"ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੈ ਪਿਖਵੋ ਤੁਮ ਕੌਤਕ ਕਾਨ ਹਰਯੋ ਕਿ ਹਰੀ ਸੁ ਹਰੀ ॥੪੭੨॥
ਸਾਮੁਹਿ ਧਾਇ ਚਲੀ ਹਰਿ ਕੇ ਉਪਮਾ ਤਿਹਕੀ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੀ ਹੈ ॥ ਮਾਨਹੁ ਪੇਖ ਸਮਸਨ ਕੇ ਮੁਖ ਧਾਇ ਚਲੀ ਮਿਲਿ ਜੂਥ ਅਹੀ ਹੈ ॥੪੭੬॥
ਗੋਪਿਨ ਕੀ ਜਬ ਯੌ ਗਤ ਭੀ ਤਬ ਤਾ ਛਬਿ ਕੋ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੱਯਾ ॥ ਜਿਉ ਸੰਗ ਮੀਨਨ ਕੇ ਲਰ ਕੈ ਤਿਨ ਤਯਾਗ ਸਭੋ ਮਨੋ ਬਾਰਧ ਰੱਯਾ ॥੪੮੦॥
ਚੰਪਕ ਮਉਲਸਿਰੀ ਬਟ ਤਾਲ ਲਵੰਗ ਲਤਾ ਕਚਨਾਰ ਸੁਹਾਈ ॥ ਬਾਰ ਝਰੈ ਝਰਨਾ ਗਿਰ ਤੇ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਅਤਿ ਹੀ ਸੁਖਦਾਈ ॥੪੮੩॥
ਜਾਹਿ ਭਭੀਛਨ ਲੰਕ ਦਈ ਅਰੁ ਦੈਤਨ ਕੇ ਕੁਪਿ ਕੈ ਗਨ ਮਾਰੇ ॥ ਪੈ ਤਿਨਹੂ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਸਭ ਸਾਧਨ ਰਾਖ ਅਸਾਧ ਸੰਘਾਰੇ ॥
ਕਾਨ੍ਹ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਭੈ ਕਰਕੇ ਗ੍ਵਾਰਨ ਫੇਰ ਲਗੀ ਗੁਨ ਗਾਵਨ ॥ ਤਾਲ ਬਜਾਇ ਬਜਾ ਮੁਰਲੀ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਅਤਿ ਹੀ ਕਰਿ ਭਾਵਨ ॥
ਕੈ ਕੇਹੂੰ ਤੰਤ੍ਰ ਕੇ ਸਾਧ ਕਿਧੋ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੈ ਅਤਿ ਹੀ ਕਰਿ ਧਾਧੋ ॥ ਚੋਰ ਲਯੋ ਮਨੁ ਗ੍ਵਾਰਨ ਕੋ ਛਿਨ ਭੀਤਰ ਦੀਨ ਦਯਾਨਿਧਿ ਮਾਧੋ ॥੫੦੭॥
ਗੋਪਿਨ ਸਾਥ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਿ ਕੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹਯੋ ਮੁਸਲੀਧਰ ਭੱਈਯੈ ॥ ਜਾ ਸੰਗ ਹੇਤ ਮਹਾ ਕਰੀਯੈ ਬਿਨ ਦਾਮਨ ਤਾਹੀ ਕੇ ਹਾਥ ਬਿਕੱਈਯੈ ॥੫੧੬॥
ਗਾਵਤ ਏਕ ਬਜਾਵਤ ਤਾਲ ਸਭੈ ਬ੍ਰਿਜ ਨਾਰ ਮਹਾ ਹਿਤ ਸੌ ॥ ਭਗਵਾਨ ਕੋ ਮਾਨ ਕਹਯੋ ਤਬ ਹੀ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਅਤਿ ਹੀ ਚਿਤ ਸੌ ॥
ਜੋ ਰਿਪ ਪੈ ਮਗ ਜਾਤ ਚਲਯੋ ਸੁਨ ਕੈ ਉਪਮਾ ਚਲਿ ਦੇਖਤ ਓਊ ॥ "ਅਉਰ ਕੀ ਬਾਤ ਕਹਾ "ਕਹੀਯੋ ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਸੁਰਾਦਿਕ ਰੀਝਤ ਸੋਊ ॥੫੧੯॥
ਚਾਂਦਨੀ ਸੁੰਦਰ ਰਾਤ ਬਿਖੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੈ ਸੁ ਬਿਖੈ ਰੁਤ ਸਾਵਨ ॥ਗ੍ਵਾਰਨੀਯਾ ਤਜਿ ਕੈ ਪੁਰ ਕੋ ਮਿਲਿ ਖੇਲਿ ਕਰੈ ਰਸ ਨੀਕਨਿ ਠਾਵਨ ॥੫੨੨॥
ਦਰ ਠਉਰ ਬਿਖੈ " ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ " ਮਿਲਿ ਗ੍ਵਾਰਨ ਖੇਲ ਕਰਯੋ ਹੈ ॥ ਮਾਨਹੁ ਆਪਹੁ ਹੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੁਰ ਮੰਡਲ ਸੁੱਧਿ ਬਨਾਇ ਧਰਯੋ ਹੈ ॥
ਇਤ ਤੇ ਨੰਦਲਾਲ ਸਖਾ ਲੀਏ ਸੰਗ ਉਤੈ ਫੁਨ ਗ੍ਵਾਰਨ ਜੂਥ ਸਬੈ ॥ ਬਹਸਾ ਬਹਸੀ ਤਹ ਹੋਨ ਲਗੀ ਰਸ ਬਾਤਨ ਸੋ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਤਬੈ ॥
ਰਸ ਕੀ ਚਰਚਾ ਤਿਨ ਸੋ ਭਗਵਾਨ ਕਰੀ ਹਿਤ ਸੋਨ ਕਛੂ ਕਮ ਕੈ ॥ ਇਹ ਭਾਂਤਿ ਕਹਯੋ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਤੁਮਰੇ ਮਹਿ ਖੇਲ ਬਨਿਓ ਹਮ ਕੈ ॥
ਖੇਲਤ ਗ੍ਵਾਰਨ ਮਧ ਸੋਊ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕੇ ਹੈ  ਹਰਿ ਜੂ ਛਬਿ ਵਾਰੋ ॥ ਖੇਲਤ ਹੈ ਸੋਊ ਮੈਨ ਭਰੀ ਇਨਹੂੰ ਪਰ ਮਾਨਹੁ ਚੇਟਕ ਡਾਰੋ ॥
ਖੇਲਤ ਗ੍ਵਾਰਨ ਮਧ ਸੋਊ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕੇ ਹੈ ਹਰਿ ਜੂ ਛਬਿ ਵਾਰੋ ॥ ਖੇਲਤ ਹੈ ਸੋਊ ਮੈਨ ਭਰੀ ਇਨਹੂੰ ਪਰ ਮਾਨਹੁ ਚੇਟਕ ਡਾਰੋ ॥

ਮੇਰੇ ਵੀਰੋ! ਹਲੀ ਤੇ ਇਹ ਅਧੀ ਕਿਤਾਬ ਹੀ ਮੁੱਕੀ ਹੈ ਅਧੀ ਬਾਕੀ ਹੈ। "ਕਬਿ ਸਯਾਮ",  "ਕਬਿ ਸਯਾਮ"  ਲਿਖ ਲਿਖ ਕੇ ਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ  ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦਿਮਾਗ ਥੱਕ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਇਨਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨੂੰ "ਸਯਾਮ ਕਵੀ" ਦਾ ਨਾਮ ਇਕ ਵਾਰ ਵੀ ਨਝਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ? ਚਲੋ ਅਗੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ। ਇਥੇ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਦਾ ਨਾਮ ਜੋ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਇਹ ਪੂਰੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ, ਦੋਹਰੇ, ਚੌਪਈ, ਅਤੇ ਬੰਦਾਂ ਦੀ ਇਕ ਲਾਈਨ ਹੈ। ਪੂਰਾ ਗ੍ਰੰਥ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਥੇ ਉਸ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸਿਰਫ ਇਕ ਇਕ ਲਾਈਨ ਪਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਦਾ ਨਾਮ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਰਸ ਕਾਰਨ ਕੋ ਭਗਵਾਨ ਤਹਾ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੈ ਰਸ ਖੇਲ ਕਰਯੋ ॥ ਮਨ ਯੌ ਉਪਜੀ ਉਪਮਾ ਹਰਿ ਜੂ ਇਨ ਪੈ ਜਨ ਚੇਟਕ ਮੰਤ੍ਰ ਡਰਯੋ ॥
ਸੰਗ ਗ੍ਵਾਰਨ ਕਾਨ੍ਹ ਕਹੀ ਹਸਿ ਕੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਅਧ ਰਾਤ ਸਮੈ ॥ ਹਮਹੂੰ ਤੁਮਹੂੰ ਤਜਿ ਕੈ ਸਭ ਖੇਲ ਸਭੈ ਮਿਲ ਕੈ ਹਮ ਧਾਮ ਰਮੈ ॥
ਰਾਸ ਕਥਾ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਸੁਨ ਕੈ ਬ੍ਰਿਖ ਭਾਨ ਸੁਤਾ ਸੋਊ ਧਾਈ ॥ ਜਾ ਮੁਖ ਸੁੱਧ ਨਿਸਾਪਤਿ ਸੋ ਜਿਹ ਕੇ ਤਨ ਕੰਚਨ ਸੀ ਛਬਿ ਛਾਈ ॥
ਮੋਤਿਨ ਹਾਰ ਗਰੇ ਡਾਰ ਰੁਚ ਸੋ ਸੁਧਾਰ ਕਾਨ੍ਹ ਜੂ ਪੈ ਚਲੀ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਰਸ ਕੇ ਲਈ ॥ ਸੇ ਤੈ ਸਾਜ ਸਾਜ ਚਲੀ ਸਾਵਰੇ ਕੀ ਪ੍ਰੀਤ ਕਾਜ ਚਾਂਦਨੀ ਮੈ ਰਾਧਾ ਮਾਨੋ ਚਾਂਦਨੀ ਸੀ ਹ੍ਵੈ ਗਈ ॥੫੩੮॥
ਹਰਿ ਕੇ ਪਗ ਭੇਟਨ ਕਾਜ ਚਲੀ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਸੰਗ ਰਾਧੇ ਅਲੀ ॥ ਜਨੁ ਜੋਤ ਤਰੀਯਨ ਗ੍ਵਾਰਨ ਤੇ ਇਹ ਚੰਦ ਕੀ ਚਾਂਦਨੀ ਬਾਲ ਭਲੀ ॥੫੩੯॥
ਰਾਸ ਮੈ ਖੈਲਨ ਕਾਜ ਚਲੀ ਸਜਿ ਸਾਜ ਸਭੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਨਟੀ ਹੈ ॥ ਸੁੰਦਰ ਗ੍ਵਾਰਨ ਕੈ ਘਨ ਮੈ ਮਨੋ ਰਾਧਕਾ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾ ਪ੍ਰਗਟੀ ਹੈ ॥੫੪੦॥
ਕਾਨ੍ਹ ਕੇ ਪੂਜਨ ਪਾਇ ਚਲੀ ਬ੍ਰਿਖਭਾਨ ਸੁਤਾ ਸਭ ਸਾਜ ਸਜੈ ॥ ਜਿਹ ਕੋ ਪਿਖ ਕੈ ਮਨ ਮੋਹਿ ਰਹੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਦੁਤਿ ਸੀਸ ਰਜੈ ॥
ਹਸਿ ਬਾਤ ਕਹੀ ਸੰਗ ਗੋਪਿਨ ਕੇ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਬ੍ਰਿਖਭਾਨ ਜਈ ॥ ਮਨੋ ਆਪ ਹੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੁ ਰਚੀ ਰੁਚ ਸੋ ਇਹ ਰੂਪ ਅਨੂਪ ਮਈ ॥
ਫੁਨ ਊਚ ਪ੍ਰਭਾ ਅਤਿ ਹੀ ਤਿਨ ਕੀ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਬਿਚਾਰ ਕਹੀ ਚਿਤ ਤੇ ॥ ਉਤ ਤੇ ਘਨਸਯਾਮ ਬਿਰਾਜਤ ਹੈ ਹਰਿ ਰਾਧਿਕਾ ਬਿੱਦੁਲਤਾ ਇਤ ਤੇ ॥੫੪੬॥
ਤਾਕੀ ਪ੍ਰਭਾ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਉਪਜੀ ਹੈ ਜੋਊ ਅਪਨੇ ਮਨੂਆ ਸੋ ॥ ਗ੍ਵਾਰਨ ਜੋਤ ਤਰੱਈਯਨ ਕੀ ਛਪਗੀ ਦੁਤ ਰਾਧਿਕਾ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾ ਸੋ ॥੫੪੮॥
ਰਾਸਹਿ ਕੀ ਰਚਨਾ ਭਗਵਾਨ "ਕਹੈ ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਬਚਿਤ੍ਰ ਕਰੀ ਹੈ ॥ ਰਾਜਤ ਹੈਂ ਤਰਏ ਜਮੁਨਾ ਅਤਿ ਹੀ ਤਹ ਚਾਂਦਨੀ ਚੰਦ ਕਰੀ ਹੈ ॥
ਭੂਖਨ ਅੰਗ ਸਭੈ ਸਜਿ ਸੁੰਦਰ ਆਂਖਨ ਭੀਤਰ ਕਾਜਰ ਦੀਨੋ ॥ ਤਾਹੀ ਸੁ ਤੇ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਭਗਵਾਨ ਕੋ ਚਿੱਤ ਚੁਰਾਇ ਕੈ ਲੀਨੋ ॥੫੫੭॥
ਚੰਦ ਕੀ ਚਾਂਦਨੀ ਮੈ 'ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਜਬੈ " ਹਰਿ ਖੇਲਨਿ ਰਾਸ ਲਗਯੋ ਹੈ ॥ ਰਾਧੇ ਕੋ ਆਨਨ ਸੁੰਦਰ ਪੇਖਿ ਕੈ ਚਾਂਦ ਸੋ ਤਾਹੀ ਕੇ ਬੀਚ ਪਗਯੋ ਹੈ॥
ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਇਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੁੱਝ ਪੰਨੇ ਥੱਲ ਕੇ ਅੱਗੇ ਟੱਪਣ ਹਾਂ ਹਲੀ ਤੇ ਅੱਧੀ ਕਿਤਾਬ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਅੱਕ ਕੇ ਥੱਕ ਕੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਲਗਭਗ ਸੌ ਪੰਨੇ ਥੁਲ ਦਿਤੇ ਨੇ ਕੇ ਅਗੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ। ਫੇਰ ਆ ਗਇਆ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ"
..........................................................................................................................................................................
ਤਾ ਛਬਿ ਕੀ ਉਪਮਾ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੈ ਮਨ ਮੈ ਸੁ ਬਿਚਾਰ ਉਚਾਰੇ ॥ ਮਾਨਹੁ ਇੰਦ੍ਰ ਕੇ ਆਗਮ ਤੇ ਡਰ ਭੂ ਧਰ ਕੈ ਧਰ ਪੰਖ ਪਧਾਰੇ ॥੧੧੧੨॥
ਯੌ ਸੁਨਕੈ ਤਿਨਕੇ ਮੁਖ ਤੇ ਗਜਿ ਸਿੰਘ ਬਲੀ ਅਤ ਕੋਪ ਭਰਯੋ ॥ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਨਿਹਾਰ ਕੈ ਰਾਮ ਕੀ ਓਰ ਧਵਾਇ ਤਹਾਂ ਰਥੁ ਜਇ ਪਰਯੋ ॥
ਜਾਹੁ ਕਹਾਂ ਬਲਭਦ੍ਰ ਅਬੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੈ ਇਹ ਭਾਂਤ ਉਚਾਰਯੋ ॥ ਸੋ ਬਰ ਕੈ ਕਰ ਕੋ ਤਨ ਕੋ ਜਦੁਬੀਰ ਕੇ ਭ੍ਰਾਤ ਕੇ ਊਪਰਿ ਡਾਰਯੋ ॥੧੧੨੨॥

ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਦੀਆ ਰਚਨਾਵਾਂ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਹਿਆ, ਸੌ  ਡੇੜ ਸੌ ਪੰਨਾ ਹੋਰ ਅਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ
...........................................................................................................................................................................
ਬ੍ਰਿਜਭੂਖਨ ਚਕ੍ਰ ਸੰਭਾਰਤ ਹੀ ਤਬ ਹੀ ਦਲੁ ਬੈਰਨ ਕੋ ਧਸਿ ਕੈ ॥ ਬਿਨ ਪ੍ਰਾਨ ਕੀਏ ਬਲਵਾਨ ਘਨੇ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਭਨੈ" ਸੁ ਕਛੂ ਹਸਿ ਕੈ ॥
ਸ਼ੱਤ੍ਰ ਬਿਦਾਰ ਹਨਿਓ ਜਬ ਹੀ ਤਬ ਹੀ ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਿਜਭੂਖਨ ਕੋਪ ਭਰਯੋ ਹੈ ॥ "ਸਯਾਮ ਭਨੈ" ਤਜਿ ਕੈ ਸਭ ਸ਼ੰਕ ਨਿਸ਼ੰਕ ਹੁਇ ਬੈਰਨ ਮਾਝ ਪਰਯੋ ਹੈ ॥
ਮਾਨ ਭਰੇ ਅਸ ਪਾਨ ਧਰੇ ਚਹੂੰ ਓਰਨ ਤੇ ਬਹੁਰੋ ਅਰ ਆਏ ॥ ਸ੍ਰੀ ਜਦੁਬੀਰ ਕੇ ਜਿਤੇ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਇਤ ਤੇ ਤੇਊ ਧਾਏ ॥

ਸੌ ਕੂ ਪੰਨੇ ਹੋਰ ਥੱਲ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ.......................................................................................................................................
ਫਿਰ ਅਉਰ ਹਨੇ ਬਲਵੰਡ ਘਨੇ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਚਿਤ ਮੈ ਚਰਿ ਕੈ ॥ ਫਿਰ ਆਇ ਭਿਰਯੋ ਰੁਕਮੀ ਸੰਗ ਯੌ ਤੁਹਿ ਮਾਰਤ ਹਉ ਮੁਖ ਤੇ ਕਹਿ ਕੈ ॥੨੧੭੧॥
ਧਾਵਤ ਭਯੋ ਰੁਕਮੀ ਪੈ ਹਲੀ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ " ਚਿਤ ਰੋਸ ਬਢੈ ਕੈ ॥ ਰੋਮ ਖਰੇ ਕਰਿ ਕੈ ਅਪਨੇ ਪੁਨ ਅਉਰ ਪ੍ਰਚੰਡ ਗਦਾ ਕਰਿ ਲੈ ਕੈ ॥
ਤਉ ਹੀ ਸੰਭਾਰ ਗਦਾ ਅਪਨੀ ਅਰੁ ਚਿੱਤ ਬਿਖੈ ਅਤਿ ਰੋਸ ਬਢਾਯੋ ॥ "ਸਯਾਮ ਭਨੈ" ਤਿਹ ਬੀਰ ਤਬੈ ਸੁ ਗਦਾ ਕੋ ਗਦਾ ਸੰਗਿ ਘਾਇ ਬਚਾਯੋ ॥੨੧੭੫॥
"ਸਯਾਮ ਭਨੈ" ਅਰਿ ਕੋ ਜਬ ਹੀ ਇਹ ਆਵਤ ਘਾਇ ਕੋ ਬੀਚ ਨਿਵਾਰਯੋ ॥ਤਉ ਬਲਭਦ੍ਰ ਮਹਾਂ ਰਿਸ ਠਾਨ ਸੁ ਅਉਰ ਗਦਾ ਹੂ ਕੋ ਘਾਉ ਪ੍ਰਹਾਰਯੋ ॥

ਹਦ ਹੋ ਗਈ ! ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਦੀਆ ਰਚਨਾਵਾਂ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਹਿਆ।  ਸੌ ਕੁ ਪੰਨੇ ਹੋਰ ਥੁੱਲ ਕੇ ਅਗੇ ਟਪ ਜਾਂਦੇ ਹਾ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕਈ ਦਿਨ ਇਹ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੀ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਿਆ ਲਗ ਜਾਂਣਗੇ।
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ਜਾ ਭਟ ਆਹਵ ਮੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ " ਭਗਵਾਨ ਸੇ ਜੁੱਧੁ ਮਚਾਯੋ ॥ ਤਾ ਹੀ ਕੌ ਏਕ ਹੀ ਬਾਨ ਸੋ ਸਯਾਮ ਧਰਾ ਪਰ ਕੈ ਬਿਨ ਪ੍ਰਾਨ ਗਿਰਾਯੋ ॥
ਜੋ ਧਨੁ ਬਾਨ ਸੰਭਾਰ ਬਲੀ ਕੋਊ ਅਉ ਇਹਕੇ ਰਿਸ ਊਪਰ ਆਯੋ ॥ ਸੋ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਭਨੇ ਅਪਨੈ ਗ੍ਰਹਿ ਕਉ ਫਿਰ ਜੀਵਤ ਜਾਨ ਨ ਪਾਯੋ ॥੨੨੧੬॥
ਅਉਰ ਹਨੇ ਬਲਵੰਡ ਘਨੇ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਭਨੈ" ਅਤਿ ਪਉਰਖ ਕੈ ਕੈ ॥ ਛੋਰਿ ਦਯੋ ਤਿਹ ਭੂਪਤ ਕਉ ਰਨ ਮੈ ਤਿਹ ਕੀ ਸੁ ਭੁਜਾ ਫੁਨ ਦ੍ਵੈ ਕੈ ॥੨੨੨੫॥
ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਿਜਨਾਇਕ ਪੈ ਤਬ ਹੀ 'ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" ਚਲਿ ਦੇਵਕੀ ਆਈ ॥ਚਉਦਹ ਲੋਕਨ ਕੇ ਕਰਤਾ ਤੁਮ ਸੱਤਿ ਇਹੈ ਮਨ ਮੈ ਠਹਰਾਈ ॥

ਮੇਰੇ ਸੁਹਿਰਦ ਵੀਰੋ! ਇਸ ਪੂਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਲਗਭਗ 80 ਫੀ ਸਦੀ ਰਚਨਾਵਾਂ, ਇਸ ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਦੀਆਂ ਹੀ ਲਿਖੀਆ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਪੂਰੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਅਪਣੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਵੀ, ਥਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਅਪਣਾ ਨਾਮ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚ ਅਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਸਯਾਮ ਨੇ ਲਗਭਗ 380  ਤੋਂ ਵੱਧ  ਵਾਰ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ  "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਹੇ, ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਭਨੈ"  ਅਦਿਕ ਲਿਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਗਲ ਦੀ ਪ੍ਰੌੜਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਈ ਨੇ। ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਦੇਣ ਦੇ ਕੁਝ ਕਾਰਣ ਹਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣ ਇਹ ਹੈ, ਕਿ ਲਗਭਗ ਹਰ ਤਿਨ ਪੰਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਦ "ਸਯਾਮ ਕਵੀ" ਦਾ ਨਾਮ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਚਨਾਵਾਂ ਕੂਕ ਕੂਕ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿ ਰਹਿਆ ਨੇ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਲਿਖਾਰੀ "ਸਯਾਮ ਕਵੀ" ਹੈ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਜੋ ਲੋਕ  ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਉਨਾਂ  ਨੇ ਜਾਂ ਤੇ ਇਹ  ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹੀ ਹੀ ਨਹੀਂ,  ਜਾਂ ਉਹ ਇਕ ਸਾਜਿਸ਼ ਦੇ ਤਹਿਤ ਇਸ "ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ" ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਦੇਵੀ ਪੂਜਕ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਅਵਤਾਰਵਾਦ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ "ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ" ਵਿੱਚ ਜਜਬ ਕਰ ਲੈਣਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਕਾਮ ਪ੍ਰੇਰਕ, ਨਸ਼ੇ ਪ੍ਰੇਰਕ ਅਤੇ ਵਿਭਚਾਰ ਦੀ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਡੋਬ ਦੇਣਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਅੱਜ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦਾ ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਵੀ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦੀ ਰਚਨਾਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕ ਸਿੱਧਾ ਸਵਾਲ ਹੈ ਕਿ, ਜਿਸ ਕਵੀ ਸਯਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਮੂਰਖ ਬੰਦੇ ਨੂੰ 380 ਵਾਰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੀ ਕੌਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਫੈਸਲੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਅਖਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਕੌਮ ਦੇ ਆਗੂ ਨੂੰ "ਕਵੀ ਸਯਾਮ" ਦਾ ਨਾਮ ਇਕ ਵਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਿਆ? ਉਨਾਂ ਟਕਸਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਹੰਗ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਦੇ ਬਹੁਤ ਵਡੇ ਉਪਾਸਕ ਹਨ, ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ "ਸਯਾਮ ਕਵੀ" ਦਾ ਨਾਮ ਕਿਉ ਨਜਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ? ਉਨਾਂ ਕੋਲ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਫੇਰ ਵੀ ਉਹ ਇਸ "ਸਯਾਮ ਬਾਣੀ" ਨੂੰ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਕਹਿ ਕੇ ਕੌਮ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਬਣਾਈ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ। ਕੌਮ ਦੇ ਇਨਾਂ ਅਖੌਤੀ ਆਗੂਆਂ ਕੋਲੋ ਅਸੀ ਜਵਾਬ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਕਿ ਇਸ ਕੂੜ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਕਹਿਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ। ਕੀ ਇਹ ਰਚਨਾਵਾਂ ਜਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਦਾ ਨਾਮ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਦੀਆਂ ਨਹੀਂ? ਜੇ  ਇਹ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀਆ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੇ ਤੇ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ  ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਪੰਨੇ ਤੇ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਕਰਕੇ ਆਂਉਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਨਹੀਂ ਤੇ ਰੱਬ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਇਨਾਂ "ਕੂੜ ਰਚਨਾਵਾਂ" ਨੂੰ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਜ ਆਉ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਨਾਂ ਕਰੋ।

******************************************************************************************************************************************************************

 ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ (ਅੰਮ੍ਰਿਤ) ਬਨਾਮ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ (ਬਿਖਿਆ) (ਭਾਗ-ਪੰਜਵਾਂ)
- ਇੰਦਰ ਜੀਤ ਸਿਘ, ਕਾਨਪੁਰ

(ਅੱਥ ਬਚਿੱਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗੰਥ ਲਿਖਯਤੇ॥ ਤ੍ਰਿਭੰਗੀ ਛੰਦ ॥ ਸ੍ਰੀ ਕਾਲ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ॥ ਤਹ ਹਮ ਅਧਿਕ ਤਪੱਸਿਆ ਸਾਧੀ ॥ ਮਹਾਕਾਲ ਕਾਲਿਕਾ ਅਰਾਧੀ ॥੨॥)

"ਬਚਿੱਤ੍ਰ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ "ਅਜੀਬੋ ਗਰੀਬ"। "ਨਾਟਕ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ "ਸਵਾਂਗ", ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਘਟਨਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਉਤਾਰਨਾਂ। ਇਕ "ਅਜੀਬੋ ਗਰੀਬ ਸਵਾਂਗ"। "ਅਜੀਬੋ ਗਰੀਬ"  ਮਾਨੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤਵਿਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਜੋ ਗਲ ਵਾਸਤਵਿਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ  ਵੇਖਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਜਾ ਤੇ ਉਹ "ਕਾਲਪਨਿਕ" ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ "ਮਿੱਥ" ਅਖਵਾਂਉਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨਾਮ ਦੀ  ਕਿਤਾਬ ਹੀ ਇਹੋ ਜਹੇ "ਅਜੀਬੋ ਗਰੀਬ ਸਵਾਂਗਾਂ "  ਨਾਲ ਭਰੀ ਪਈ ਹੈ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਨਾਮ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਇਸੇ ਰਚਨਾਂ "ਬਚਿੱਤ੍ਰ ਨਾਟਕ" ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ "ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ" ਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ"  ਇਨੀ ਹੀ  ਕੁਲ 34 ਪੰਨਿਆ ਦੀ ਸੀ।

ਇਸ ਤੋਂ  ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ "ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ",  ਫਿਰ "ਸ਼੍ਰੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ",  ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ " ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ"  ਬਣ ਗਈ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ  ਵਿੱਚ ਸਮੈ ਸਮੈ ਤੇ ਗੁਪ ਚੁਪ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਈ ਸੋਧਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਵੈਬਸਾਈਟ www.sgpc.net 'ਤੇ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਯਾਦਾ ਦੇ ਅੰਗ੍ਰੇਜੀ ਅਡੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ , ਕੀਰਤਨ ਸਿਰਲੇਖ ਵਿੱਚ ਚੁਪ ਚਾਪ ਇਕ ਸੋਧ 1997 ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿਤੀ ਗਈ ਹੈ,  ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਬਾਣੀਆ ਦਾ ਕੀਰਤਨ" ਜੋੜ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ਹੈ, (ਪ੍ਰਿੰਟ ਹੋਈ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਯਾਦਾ ਤੋਂ ਇਹ ਉਲਟ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵੀਰ ਇਹ ਸਾਈਟ ਖੋਲ ਕੇ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।) ਜੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੌਮ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਵੇਸਲੀ ਰਹੀ ਤੇ ਉਸ ਤੇ "ਪੁਰਾਤਨ ਮਰਿਯਾਦਾ" ਦੀ ਮੁਹਰ ਲਗ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹੋ ਜਹੇ ਅਵੇਸਲੇ ਪਣ ਦਾ ਹੀ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਪੂਰੀ "ਅਜੀਬੋ ਗਰੀਬ ਸਵਾਂਗਾਂ" ਵਾਲੀ ਕਿਤਾਬ ਹੈ  "ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ"।

ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ "ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ" ਜੋ ਇਸ "ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ" ਦੇ ਪੰਨਾ ਨੰ 39 ਤੋ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 73 ਨੰ ਪੰਨੇ ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਨਾਂ 34 ਪੰਨਿਆ ਵਿਚ ਗੁਰਮਤਿ ਦਾ ਮਖੋਲ ਉਡਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਕਵੀ "ਕਾਲ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਤਿ" ਤੋਂ  ਇਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।  ਸਿੱਖ ਗੁਰੂਆਂ  ਨੂੰ ਲਵ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਅੰਸ਼ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ, ਇਕ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ".....ਜਿਨੈ ਬੇਦ ਪਠਿਯੰ ਸੁ ਬੇਦੀ ਕਹਾਏ।"  ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ  "ਅਖੌਤੀ ਆਤਮ ਕਥਾ"  ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ "ਕਾਲਕਾ ਦੇਵੀ" ਦਾ ਉਪਾਸਕ ਸਾਬਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ , "ਤਹ ਹਮ ਅਧਿਕ ਤਪੱਸਿਆ ਸਾਧੀ ॥ ਮਹਾਕਾਲ ਕਾਲਿਕਾ ਅਰਾਧੀ ॥੨॥"  ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ ਜੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦੁਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ "ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ" ਵਰਗੇ ਹਿੰਦੂ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸਨਾਨ ਵੀ ਕਰਾਂਉਦਾ ਹੇ, ਤੇ ਇਨਾਂ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫਲ ਹੀ ਉਹ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਣਾਂ ਦਸਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਘਸਵੱਟੀ ਤੇ ਇਸ "ਅਜੀਬੋ ਗਰੀਬ ਸਵਾਂਗ" ਨੂੰ ਜਾਂਚ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ,  ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਕੇਵਲ ਘਾਂਣ ਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ਅਥ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਯਤੇ ॥
ਤ੍ਵਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ਸ੍ਰੀ ਮੁਖਵਾਕ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ੧੦॥
ਦੋਹਰਾ ॥ ਨਮਸਕਾਰ ਸ੍ਰੀ ਖੜਗ ਕੋ ਕਰੋਂ ਸੁ ਹਿਤੁ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥ ਪੂਰਨ ਕਰੋਂ ਗਰੰਥ ਇਹੁ ਤੁਮ ਮੁਹਿ
ਕਰਹੁ ਸਹਾਇ ॥੧॥

ਤ੍ਰਿਭੰਗੀ ਛੰਦ ॥ ਸ੍ਰੀ ਕਾਲ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ॥
ਖਗ ਖੰਡ ਬਿਹੰਡੰ ਖਲ ਦਲ ਖੰਡੰ ਅਤਿ ਰਣ ਮੰਡੰ ਬਰ ਬੰਡੰ ॥ 
ਭੁਜ ਦੰਡ ਅਖੰਡੰ ਤੇਜ ਪ੍ਰਚੰਡੰ ਜੋਤਿ ਅਮੰਡੰ ਭਾਨ ਪ੍ਰਭੰ ॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ 39

ਰਾਗੀ ਸਿੰਘ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਪੜ ਕੇ ਤਬਲੇ ਤੇ ਬੇਸੁਰੀ ਥਾਪ ਮਾਰਦੇ ਨੇ ਤੇ ਸਿੱਖ ਵੀ ਵੀਰ ਰਸ ਵਿਚ ਝੂਮ ਝੂਮ ਕੇ ਅਪਣੇ ਬੋਝੇ ਖਾਲੀ ਕਰੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਇਨਾਂ ਭੋਲਿਆ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇਨਾਂ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਪੜ੍ਹ ਕੀ ਰਹੇ ਨੇ, ਤੇ ਸੁਣ ਕੀ ਰਹੇ ਨੇ ? ਤਬਲੇ ਦੀ ਥਾਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਐਨਾਂ ਖੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ,  ਕਿ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਕੇ ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪ ਕਾਲ/ਮਹਾਕਾਲ ਦੀ ਉਸਤਿਤ ਕਰੀ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ,  ਕਿਉ ਕੇ ਇਹ ਰਾਗੀ ਸਿੰਘ ਇਸ (ਅਪ) ਸ਼ਬਦ ਦੀਆਂ ਇਹ ਲਾਈਨਾਂ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਨੇ ਲੇਕਿਨ ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਲਾਈਂਨਾਂ ਛੁਪਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ:

"ਤ੍ਰਿਭੰਗੀ ਛੰਦ ॥ ਸ੍ਰੀ ਕਾਲ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ॥"
ਸੁਖ ਸੰਤਾ ਕਰਣੰ ਦੁਰਮਤਿ ਦਰਣੰ ਕਿਲਬਿਖ ਹਰਣੰ ਅਸਿ ਸਰਣੰ ॥ 
ਜੈ ਜੈ ਜਗ ਕਾਰਣ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਉਬਾਰਣ ਮਮ ਪ੍ਰਤਿਪਾਰਣ ਜੈ ਤੇਗੰ ॥੨॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ 39

ਪਿਛੇ ਪਿਛੇ ਸਾਰੀਆ ਸੰਗਤਾਂ ਵੀਰ ਰਸ ਵਿੱਚ ਲਬਰੇਜ ਹੋ ਕੇ "ਜੈ ਤੇਗੰ , ਜੈ ਤੇਗੰ"  ਪੜ੍ਹਦੀਆ ਜਾਂਦੀਆ ਨੇ। ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਵੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੂੰਦੇ ਨੇ ਕੇ ਐਤਕੀ ਤੇ ਰਾਗੀ ਜੱਥੇ ਨੇ ਕਮਾਲ ਕਰ ਦਿਤਾ।  ਲੇਕਿਨ ਉਨਾਂ ਵਿਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ  ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ,  ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹ,  ਸੁਨ ਰਹੇ ਨੇ ਉਹ ਉਸ "ਸੰਕਰ" ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ "ਮਹਾਕਾਲ" ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਹੈ, ਕਿਉ ਕਿ ਰਾਗੀ ਸਿੰਘ ਇਹ ਲਾਈਨ ਵੀ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਜੋ ਇਨਾਂ ਲਾਈਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਦੀ ਹੈ-

ਭੁਜੰਗ ਪ੍ਰਯਾਤ ਛੰਦ ॥
ਸਦਾ ਏਕ ਜੋਤਯੰ ਅਜੂਨੀ ਸਰੂਪੰ ॥ ਮਹਾ ਦੇਵ ਦੇਵੰ ਮਹਾ ਭੂਪ ਭੂਪੰ ॥

ਇਨਾਂ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ "ਸ਼ੰਕਰ" ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਹਿਆ ਗਇਆ ਹੈ। ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਹੀ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ" ਕਹਿਣ ਲਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਭਾਵੇ ਉਹ "ਭਗਉਤੀ" ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇ ਉਹ "ਮਹਾਕਾਲ" ਹੋਵੇ ਤੇ ਭਾਵੇ ਉਹ "ਕਾਲ" ਹੀ ਕਿਉ ਨਾਂ ਹੋਵੇ। ਫੈਸਲਾ ਆਪ ਨੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ , ਆਪ ਕਰਨਾਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਵੀ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ "ਕਾਲ ਉਸਤਤਿ"  ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ  ਤੇ ਉਹ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ"  ਕਿਵੇਂਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ "ਮਹਾਦੇਵ "ਕਿਥੋਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਚਲੋ ਜੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਇਨਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਮੰਨ ਲਈਏ, ਕਿ ਇਹ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਹੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ "ਕਾਲ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਤਿ"  ਵਿਚ ਉਹ ਅਪਣੇ ਰੱਬ  ਨੂੰ "ਮਹਾ ਕਾਮੀ" ਅਤੇ "ਮਹਾ ਭੋਗੀ" ਵੀ ਦਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਮਹਾ ਦੇਵ ਦੇਵੰ ਮਹਾ ਜੋਗ ਜੋਗੰ ॥ ਮਹਾ ਕਾਮ ਕਾਮੰ ਮਹਾ ਭੋਗ ਭੋਗੰ ॥੧੦॥ ਪੇਜ 40

ਇਕ ਪਾਸੇ ਤੇ ਉਹ ਭੁਲੇਖਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਉਹ ਜਿਸ ਅਗੇ ਉਸਤਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਕੋਈ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਨਾਂ ਅਕਾਰ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਅਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਅਲੇਖੰ ਅਭੇਖੰ ਅਭੂਤੰ ਅਦ੍ਵੈਖੰ ॥ ਨ ਰਾਗੰ ਨ ਰੰਗੰ ਨ ਰੂਪੰ ਨ ਰੇਖੰ ॥ ਪੇਜ 40

ਲੇਕਿਨ ਅਗਲੀ ਹੀ ਤੁਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਭੁਲੇਖਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਦਾ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਹਥ ਵਿਚ "ਡਮਰੂ" ਹੈ ਜੋ ਡਮਾ ਡੱਮ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟ ਰੰਗ ਦੀ ਛਤਰੀ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਠਹਾਕੇ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਹਸਦਾ ਹੈ । ਉਹ ਸੰਖ ਵਜਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਅਵਾਜ ਕਡ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇੰਜ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਲੈ ਕਾਲ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਅਗ ਜਲ ਰਹੀ ਹੈ।

ਡਮਾਡੰਮ ਡਉਰੂ ਸਿਤਾਸੇਤ ਛਤ੍ਰੰ ॥ ਹਾਹਾ ਹੂਹੂ ਹਾਸੰ ਝਮਾਝੱਮ ਅਤ੍ਰੰ ॥
ਮਹਾ ਘੋਰ ਸਬਦੰ ਬਜੇ ਸੰਖ ਐਸੰ ॥ ਪ੍ਰਲੈ ਕਾਲ ਕੇ ਕਾਲ ਕੀ ਜ੍ਵਾਲ ਜੈਸੇ ॥੧੯॥
ਏਨਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੇ ਇਸ "ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ  ਰੱਬ" ਦੀਆ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਤੇ ਬਹੁਤ ਲੰਮੀਆ ਦਾੜ੍ਹਾ ਵੀ ਨੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹਜਾਰਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਬਾ ਚਬਾ ਕੇ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਖੱਬੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾਣ ਵੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਕਰੰ ਬਾਮ ਚਾਪਿਯੰ ਕ੍ਰਿਪਾਣੰ ਕਰਾਲੰ ॥ ਮਹਾ ਤੇਜ ਤੇਜੰ ਬਿਰਾਜੈ ਬਿਸਾਲੰ ॥
ਮਹਾਂ ਦਾੜ੍ਹ ਦਾਤ੍ਹੰ ਸੁ ਸੋਹੰ ਅਪਾਰੰ ॥ ਜਿਨੈ ਚਰਬੀਯੰ ਜੀਵ ਜੱਗਯਾੰ ਹਜਾਰੰ ॥੧੮॥

ਮੇਰੇ ਭੋਲਿਉ ਵੀਰੋ! ਇਹ ਕੁਫਰ ਨਾਂ ਪੜ੍ਹੋ ਤੇ ਨਾਂ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਨਿਰੋਲ "ਕਾਲ" ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਹੈ, ਜੋ ਅਨਮਤ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਅਨੁਸਾਰ "ਮੌਤ ਦਾ ਦੇਵਤਾ" ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ "ਮਹਾਕਾਲ" ਵੀ ਕਹਿਆ ਗਇਆ ਹੈ। ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪ ਮਨਿਆ ਗਇਆ ਹੈ। ਇਸ "ਮਹਾਕਾਲ" ਦਾ ਜਿਕਰ ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁਕਾ ਹੈ। ਵੀਰੋ, ਸਾਡਾ ਕਰਤਾਰ ਤੇ ਨਿਰੰਕਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਪਾਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆ ਲੰਮੀਆਂ ਅਤੇ ਤੇਜ ਦਾੜ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆ ਨੇ?  ਕੀ ਸਾਡਾ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਡਮਰੂ ਵੀ ਵਜਾਂਉਦਾ ਹੈ? (ਡਮਰੂ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵਤਾ ਹੀ ਵਜਾਉਦਾ ਹੈ) । ਦਹਾੜ ਦਹਾੜ ਕੇ ਹਸਦਾ ਵੀ ਹੈ ? ਇਹੋ ਜਹੇ (ਅਪ) ਸ਼ਬਦ ਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬੇਮੁਖ ਨਾਂ ਹੋਵੋ! ਪੰਥ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਜਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਨੋ, ਜਿਨਾਂ ਨੇ ਇਹ "ਕਾਲ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਤਿ" ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲੱਦ ਦਿਤੀ ਹੈ । ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ "ਕਾਲ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਿ"  ਕਰਦਿਆ ਇਸ ਕਵੀ ਦੇ "ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ" ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਸ੍ਰੀ ਕਾਲ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ਪ੍ਰਿਥਮ ਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨੰ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੧॥
ਹੁਣ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਇਸ ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ ਦੇ ਲਿਖਾਰੀ ਦੀ "ਆਤਮ ਕਥਾ" (AUTO BIOGRAPHY) ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਾਰੀ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਅਜੀਬੋ ਗਰੀਬ ਤਮਾਸ਼ਾ (ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ) ਕਰ  ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਟਕ ਦੀਆਂ ਤੁਸੀਂ ਗਲਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਉ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ, ਕਿ ਜਿਨੀ ਕੁ ਬਕਵਾਸ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਗਰੰਥ ਵਿੱਚ ਲਿਖ ਦਿਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਤੇ ਇਹ ਕਹੀੰਦੀ ਹੈ ਕੇ ਇਸ ਸ੍ਰਸਟੀ ਦੀ ਸਿਰਜਨਾਂ ਕਦੋ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਇਸ ਦੀ ਥਿਤ ਵਾਰ ਅਤੇ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਜਨ ਵਾਲਾ "ਕਰਤਾਰ" ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।

ਕਵਣੁ ਸੁ ਵੇਲਾ ਵਖਤੁ ਕਵਣੁ ਕਵਣ ਥਿਤਿ ਕਵਣੁ ਵਾਰੁ ॥ ਕਵਣਿ ਸਿ ਰੁਤੀ ਮਾਹੁ ਕਵਣੁ ਜਿਤੁ ਹੋਆ ਆਕਾਰੁ ॥
ਵੇਲ ਨ ਪਾਈਆ ਪੰਡਤੀ ਜਿ ਹੋਵੈ ਲੇਖੁ ਪੁਰਾਣੁ ॥ ਵਖਤੁ ਨ ਪਾਇਓ ਕਾਦੀਆ ਜਿ ਲਿਖਨਿ ਲੇਖੁ ਕੁਰਾਣੁ ॥
ਥਿਤਿ ਵਾਰੁ ਨਾ ਜੋਗੀ ਜਾਣੈ ਰੁਤਿ ਮਾਹੁ ਨਾ ਕੋਈ ॥ ਜਾ ਕਰਤਾ ਸਿਰਠੀ ਕਉ ਸਾਜੇ ਆਪੇ ਜਾਣੈ ਸੋਈ ॥ ਅੰਕ 4

ਲੇਕਿਨ ਇਨਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ  (ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ) ਤੇ ਉਸ ਕਰਤਾਰ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਸਿਆਣਾਂ ਹੈ। ਆਹ ਵੇਖੋ ਉਹ ਦਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ੍ਰਸ਼ਟੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸ੍ਰਸਟੀ ਨੂੰ ਬਨਾਉਣ ਵਾਲਾ "ਕਰਤਾਰ" ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਸਟੀ ਨੂੰ ਬਨਾਉਣ ਵਾਲਾ "ਕਾਲ" ਹੈ।

ਚੌਪਈ ॥
ਪ੍ਰਿਥਮ ਕਾਲ ਜਬ ਕਰਾ ਪਸਾਰਾ ॥ ਓਅੰਕਾਰ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਉਪਾਰਾ ॥ ਕਾਲਸੈਣ ਪ੍ਰਥਮੈ ਭਇਓ ਭੂਪਾ ॥ ਅਧਿਕ ਅਤੁਲ ਬਲਿ ਰੂਪ ਅਨੂਪਾ ॥੧੦॥
ਕਾਲਕੇਤ ਦੂਸਰ ਭੂਅ ਭਯੋ ॥ ਕ੍ਰੂਰ ਬਰਸ ਤੀਸਰ ਜਗ ਠਯੋ ॥ ਕਾਲਧੁਜ ਚਤੁਰਥ ਨ੍ਰਿਪ ਸੋਹੈ ॥ ਜਿਹ ਤੇ ਭਇਓ ਜਗਤ ਸਭ ਕੋ ਹੈ ॥੧੧॥
ਸਹਸਰਾਛ ਜਾ ਕੇ ਸੁਭ ਸੋਹੈ ॥ ਸਹਸ ਪਾਦ ਜਾ ਕੇ ਤਨਿ ਮੋਹੈ॥ ਸੇਖਨਾਗ ਪਰ ਸੋਇਬੋ ਕਰੈ ॥ ਜਗ ਤਿਹ ਸੇਖ ਸਾਇ ਉਚਰੈ ॥੧੨॥
ਏਕ ਸ੍ਰਵਣ ਤੇ ਮੈਲ ਨਿਕਾਰਾ ॥ ਤਾ ਤੇ ਮਧੁ ਕੀਟਭ ਤਨ ਧਾਰਾ ॥ਦੁਤੀਯ ਕਾਨ ਤੇ ਮੈਲੁ ਨਿਕਾਰੀ ॥ ਤਾ ਤੇ ਭਈ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ॥੧੩॥
ਤਿਨ ਕੋ ਕਾਲ ਬਹੁਰਿ ਬਧ ਕਰਾ ॥ ਤਿਨ ਕੋ ਮੇਦ ਸਮੁੰਦ ਮੋ ਪਰਾ ॥ਚਿਕਨ ਤਾਸ ਜਲ ਪਰ ਤਿਰ ਰਹੀ ॥ ਮੇਧਾ ਨਾਮ ਤਬਹਿ ਤੇ ਕਹੀ ॥੧੪॥

 ਤੁਹਾਡਾ ਬੇੜਾ ਤਰ ਜਾਏ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਸੁਮਤਿ ਬਖਸ਼ੇ ! ਇਹੋ ਜਹੀਆਂ ਫਜੂਲ ਦੀਆਂ ਯਬਲੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਕਹਿਨ ਵਾਲਿਉ ! ਕਾਸ਼ ਕਦੀ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਦੇ ਕੁਝ ਪੰਨੇ ਖੋਲ ਕੇ ਵੇਖ ਲਏ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਕੌਮ ਤੇ ਇਹ ਕਾਲੇ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਸਨ ਆਉਣੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਕਾਲ" ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸਿਰਜਨਾਂ ਕੀਤੀ ਤੇ ੴ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਸ੍ਰਸਟੀ ਬਣਵਾਈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ "ਕਾਲ ਸੈਨ" ਹੋਇਆ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦੁਜਾ ਰਾਜਾ ਇਸ ਸ੍ਰਸ਼ਟੀ ਦਾ "ਕਾਲਕੇਤ" ਹੋਇਆ। "ਕ੍ਰੂਰ ਬਰਸ" ਤੀਜਾ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚੌਥਾ ਰਾਜਾ "ਕਾਲਧੁਜ" ਹੋਇਆ।

ਫਿਟੇ ਮੂੰਹ ਤੁਹਾਡਾ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਸਟੀ ਬਣ ਗਈ ਰਾਜੇ ਸਾਰੇ ਹਿੰਦੂ ਹੀ ਬਣੇ। ਕੋਈ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ, ਕੋਈ ਰੂਸ ਦਾ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ,  ਕੋਈ ਜਰਮਨੀ ਦਾ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਅਪਣੀ ਹੀ ਜਾਤਿ ਅਤੇ ਕੌਮ ਦੇ ਮੱਲ ਲਏ ਤੁਸੀਂ। ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਬਹੁਤ ਚਾਲਾਕ ਹੋ ਤੁਸੀਂ। ਖੈਰ, ਅਗੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ "ਕਾਲਧੁਜ" ਦੀਆ ਇਕ ਹਜਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਇਕ ਹਜਾਰ ਪੈਰ ਸਨ । (ਵਾਹ ਭਈ,  ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਕੇ "ਕੇਟਰਪਿਲਰ" ਸੀ।)  ਉਸ ਵਚਾਰੇ ਦੇ ਵੀ ਸੌ ਹੀ ਪੈਰ ਹੂਦੇ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਇਕ ਹਜਾਰ ਪੈਰ ਸਨ। ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ, ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਅਸੀਂ   ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੇਲ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਇਹ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਤੇ ਸੌਂਦਾ ਸੀ,  ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ "ਸੇਖ ਸਾਈ " ਪਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ "ਕਾਲ" ਨੇ ਅਪਣੇ ਇਕ ਕੰਨ ਵਿਚੋਂ ਮੈਲ ਕਡ੍ਹੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਜੀਵ ਜੰਤੂ ਬਣਾਂ ਦਿਤੇ।  ਦੂਜੇ ਕੰਨ ਦੀ ਮੈਲ ਕਡ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰ੍ਹਮਾਂਡ ਬਣਾਂ ਦਿਤਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ "ਕਾਲ" ਨੇ ਇਨਾਂ ਜੀਵ ਜੰਤੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਕੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿਤਾ। (ਬੜੀ ਕਮਾਈ ਸਾੜੀ , ਇਹੋ ਜਹੇ "ਕਾਲ" ਨੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਏ ਹੀ ਕਿਉ ਜੇ, ਉਨਾਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜੂ ਸੁਟਣਾਂ ਸੀ)

ਖਾਲਸਾ ਜੀ, ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਬੇੜਾ ਡੋਬ  ਦਿਤਾ ਹੈ,   ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੇ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ "ਆਤਮ ਕਥਾ " ਕਹੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਤਾਂ ਸਿੱਖ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਪਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਜੇ। ਹਲੀ ਵੀ ਵਕਤ ਹੈ, ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦਾ "ਬਾਈਕਾਟ" ਕਰ ਦਿਉ ! ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋਣ ਤੋ ਕੋਈ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ ਜੇ।

--- ਚਲਦਾ (ਇਸੇ ਪੰਜਵੇਂ ਭਾਗ ਦਾ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਾ ਅਗਲੀ ਵਾਰ)
************************************************************************************************************************************************ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ (ਅੰਮ੍ਰਿਤ) ਬਨਾਮ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ (ਬਿਖਿਆ) - (ਭਾਗ ਛੇਵਾਂ)
- ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

(ਅੱਥ ਬਚਿੱਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗੰਥ ਲਿਖਯਤੇ॥ ਨਮੋ ਬਾਣ ਪਾਣੰ ॥ ਨਮੋ ਨਿਰਭਯਾਣੰ ॥ ਨਮੋ ਦੇਵ ਦੇਵੰ ॥ ਭਵਾਣੰ ਭਵੇਅੰ ॥੮੬॥ ਨਮੋ ਉਗ੍ਰ ਦਾੜੰ ॥ ਮਹਾ ਗ੍ਰਿਸਟ ਗਾੜੰ ॥੮੯॥ ਨਮੋ ਤੀਰ ਤੋਪੰ ॥ ਜਿਨੈ ਸਤ੍ਰੁ ਘੋਪੰ ॥)

ਇਸ ਲੇਖ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਅਸੀ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਅਪਣੀ "ਆਤਮ ਕਥਾ" ਲਿਖਨ ਵਾਲਾ "ਬਚਿੱਤ੍ਰ ਨਾਟਕ" ਦਾ ਕਵੀ,  ਜਿਨੀਆ ਕੁ ਜਬਲੀਆ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰੀਆ , ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ "ਕਾਲ" ਹੀ "ਆਦਿ" ਹੈ ਤੇ "ਕਾਲ" ਹੀ "ਜੁਗਾਦਿ" ਹੈ ਤੇ "ਕਾਲ" ਹੀ "ਅਕਾਲ"  ਹੈ । 

"ਕਾਲ ਹੀ" ਪਾਇ  ਭਯੋ ਭਗਵਾਨ ਸੁ ਜਾਗਤ ਯਾ ਜਗ ਜਾ ਕੀ ਕਲਾ ਹੈ ॥"ਕਾਲ ਹੀ" ਪਾਇ ਭਯੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਿਵ "ਕਾਲ ਹੀ" ਪਾਇ  ਭਯੋ ਜੁਗੀਆ ਹੈ ॥
"ਕਾਲ ਹੀ"  ਪਾਇ ਸੁਰਾਸੁਰ ਗੰਧ੍ਰਬ ਜੱਛ ਭੁਜੰਗ ਦਿਸਾ ਬਿਦਿਸਾ ਹੈ ॥ਔਰ ਸੁਕਾਲ ਸਭੈ ਬਸ "ਕਾਲ" ਕੇ ਏਕ  ਹੀ "ਕਾਲ ਅਕਾਲ ਸਦਾ ਹੈ"  ॥੮੪॥ਪੰਨਾ 44

ਲੇਕਿਨ  ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ,  ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਰਗਾ ਦੇਹਧਾਰੀ ਵੀ ਸਾਬਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਅਪਣੇ ਇਕ ਕੰਨ ਵਿਚੋ ਮੈਲ ਕਡ੍ਹੀ ਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੀਵ ਜੰਤੂ ਬਣਾ ਦਿਤੇ।  ਦੂਜੇ ਕੰਨ ਦੀ ਮੈਲ ਕਡ੍ਹ ਕੇ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਬਣਾਂ ਦਿਤਾ। ਇਹ ਉਸਨੇ ਨਹੀ ਦਸਿਆ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਕੰਨ ਵਿਚੋ ਜੋ ਮੈਲ ਉਸਨੇ ਕਡ੍ਹੀ, ਤੇ ਜੀਵ ਜੰਤੂ ਬਣਾਂ ਦਿਤੇ, ਕੀ ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ ਰਹੇ? ਕਿਉ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਤੇ ਬਾਦ ਵਿੱਚ,  ਦੂਜੇ ਕੰਨ ਦੀ ਮੇਲ ਕਡ੍ਹ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ( ਕਿਨਾਂ ਗੰਦਾ ਸੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ "ਕਾਲ"। ਇਨੀ ਮੈਲ ਉਸ ਨੇ ਕੰਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਕੀ ਸ਼ਰੀਰ ਤੇ ਸੱਪ ਅਤੇ ਕੋਵ੍ਹ ਕਿੱਲੀਆਂ ਤੁਰਦੀਆਂ ਹੋਣੀਆਂ ਨੇ। ਹਾਂ ਗਲ ਤਾਂ ਸਹੀ ਹੈ ! ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਲੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਤੇ ਅਸੀ ਅਕਸਰ ਹੀ ਵੇਖਦੇ  ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਬਨਣ ਦਾ ਇਹ "ਫੰਡਾ"  ਜੇ  ਵਿਗਿਆਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗ ਜਾਵੇ , ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਤੇ ਰਿਸਰਚ ਕਰ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਂਣਗੇ।)  ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ ! ਇਹ ਹੀ ਹੈ ਤੁਹਾਡਾ "ਰੱਬ" ? ਇਹ ਤਾਂ ਪੱਕਾ ਸਾਬਿਤ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ ਕੇ , ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀ  ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ "ਰੱਬ" ਬਨਾਣਾਂ ਚਾਂਉਦੇ ਹੋ, ਉਹ "ਕਾਲ" ਨਿਰੰਕਾਰ ਨਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮੂਰਖ ਹਨ । ਕਿਉਕਿ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ  "ਅਕਲਾਪੁਰਖ"  ਦੇਹਧਾਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਖਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾਣ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਹੈ। ਜਦੋ ਉਹ ਚਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾ ਵਿਚ ਪਏ ਘੂੰਗਰੂ , ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਂਗ  ਅਵਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ ।   ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਹੱਥ ਨੇ ।  ਉਸ ਦੇ ਲੰਮੇ ਵਾਲ ਹਨ  ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾਂ ਜੂੜਾ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਰੂਪ "ਯਮਰਾਜ"  ਨੂ ਵੀ ਲਜਿੱਤ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।  ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ "ਗਦਾ"  ਨਾਮ ਦਾ ਸ਼ਸ਼ਤਰ ਵੀ ਹੈ । ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਲਾਲ ਹੈ ॥  ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਰਗੜ (ਕਚੀਚੀਆਂ) ਬਹੁਤ ਡਰਾਵਨੀ ਹੈ । (ਇਹ ਰੱਬ ਹੈ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ ਹੈ) । ਉਹ ਸੰਖ ਵਜਾਉਦਾ ਹੈ,  ਤੇ ਸਮੰਦਰ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਨਹੀ ਤੁਹਾਡਾ "ਸ਼੍ਰੀ ਦਸਮ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ" ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ।

ਚਮਕਹਿ ਕ੍ਰਿਪਾਣੰ ॥ ਅਭੂਤੰ ਭਯਾਣੰ ॥ ਧੁਨੰ ਨੇਵਰਾਣੰ ॥ ਘੁਰੰ ਘੁੰਘਰਾਣੰ ॥੩੧॥
ਚਤੁਰ ਬਾਂਹ ਚਾਰੰ ॥ ਨਿਜੂਟੰ ਸੁਧਾਰੰ ॥ਗਦਾ ਪਾਸ ਸੋਹੰ ॥ ਜਮੰ ਮਾਨ ਮੋਹੰ ॥੩੨॥
ਸੁਭੰ ਜੀਭ ਜੁਆਲੰ ॥ ਸੁ ਦਾੜ੍ਹਾ ਕਰਾਲੰ ॥ ਬਜੀ ਬੰਬ ਸੰਖੰ ॥ ਉਠੇ ਨਾਦ ਬੰਖੰ ॥੩੩॥ ਪੇਜ 41

"ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ" ਦੇ ਲਿਖਾਰੀ ਦੀ "ਲੇਖਨ ਸ਼ੈਲੀ" ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਲਿਖੀ "ਜਾਪ" ਰਚਨਾਂ ਨਾਲ ਹੂ ਬ ਹੂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੋਵੇ ਰਚਨਾਵਾਂ ਇਕੋ ਲਿਖਾਰੀ ਦੀਆਂ ਹੀ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆ ਨੇ । ਜਰਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ ਤੇ ਇਨਾਂ ਤੁਕਾ ਦਾ ਅਰਥ ਕੀ ਹੈ ?  ਇਹ ਵੀ ਧਿਆਨ ਲਾਲ ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਕਵੀ ਕਿਸ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕੌਣ ਹੇ ? ਜੇ ਇਹ "ਕਾਲ" ਦਾ ਉਪਾਸਕ ਹੈ ਤੇ ਉਹ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕਿਵੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ?  "ਨਿਰੰਕਾਰ ਕਰਤਾਰ " ਨੂੰ ਮਨਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਭ ਲਿਖ ਹੀ ਨਹੀ ਸਕਦਾ।
ਰਸਾਵਲ ਛੰਦ ॥
ਨਮੋ ਬਾਣ ਪਾਣੰ ॥ ਨਮੋ ਨਿਰਭਯਾਣੰ ॥ ਨਮੋ ਦੇਵ ਦੇਵੰ ॥ ਭਵਾਣੰ ਭਵੇਅੰ ॥੮੬॥
ਰਸਾਵਲ ਛੰਦ ॥ ਨਮੋ ਚੱਕ੍ਰ ਪਾਣੰ ॥ ਅਭੂਤੰ ਭਯਾਣੰ ॥ नमो चक्र पाणं ॥ अभूतं भयाणं ॥
ਨਮੋ ਉਗ੍ਰ ਦਾੜੰ ॥ ਮਹਾ ਗ੍ਰਿਸਟ ਗਾੜੰ ॥੮੯॥ ਨਮੋ ਭੀਰ ਤੋਪੰ ॥ ਜਿਨੈ ਸਤ੍ਰੁ ਘੋਪੰ ॥
ਜਿਤੇ ਸਸਤ੍ਰ ਨਾਮੰ ॥ ਨਮਸਕਾਰ ਤਾਮੰ ॥ ਜਿਤੇ ਅਸਤ੍ਰ ਭੇਯੰ ॥ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਯੰ ॥੯੧॥ ਪੇਜ 45

ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ , ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਬਾਣ (ਤੀਰ) ਹੈ।  ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ,ਜੋ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀ॥ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ , ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਤ ਚਕ੍ਰ ਹੈ ॥ ਮੈ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,  ਜਿਸਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਦਾੜ੍ਹਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਦਾੜ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਮੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਵਡੀਆਂ ਹਨ॥ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,  ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਅਤੇ ਤੋਪ ਹੈ॥ (ਜਦੋ ਦੁਨੀਆ ਬਣੀ ਸੀ ਕਾਲ ਕੋਲ ਉਸ ਵੇਲੇ "ਤੋਪ" ਕਿਥੋਂ ਆ ਗਈ, ਝੂਠਾ ਕਿਧਰੇ ਦਾ ! ) ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ॥ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ।

ਇਹ ਕਵੀ ਉਸ "ਕਾਲ" ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਦੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਅਤੇ ਤੋਪ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ । ਉਹ ਮੋਟੀਆਂ ਡਾੜ੍ਹਾ ਵਾਲ ਦੇਹਧਾਰੀ ਹੈ। (ਲਗਦਾ ਹੈ ਇਹ ਕਵੀ ਇਸ "ਕਾਲ" ਦੀਆਂ ਦਾੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਸ ਦੀਆਂ ਦਾੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ) । ਮੇਰੇ ਵੀਰੋ !  ਸਾਡੇ ਸਤਕਾਰਤ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ , ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਸਾਨੂੰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਕਰਤਾਰ ਬਾਰੇ ਕੀ  ਇਹੋ ਕੁਝ ਦਸਿਆ ਹੈ ? ਇਹ ਪੂਰੀ "ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ" ਅਪਣੇ "ਈਸਟ", ਕਾਲ, ਮਹਾਕਾਲ ਅਤੇ ਕਾਲਕਾ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਥਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਵਰਨਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਫੇਰ ਵੀ ਅਸੀ ਉਸ "ਕਾਲ" ਨੂੰ  "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਕਹੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ । ਇਸ ਕਾਲ ਦੇ ਉਪਾਸਕ ਦੀ ਲਿਖੀ ਰਚਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਕਹੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਤਾਂ ਬਚਨ ਹਨ-

ਤੂੰ ਏਕੋ ਨਿਹਚਲੁ ਅਗਮ ਅਪਾਰਾ ਗੁਰਮਤੀ ਬੂਝ ਬੁਝਾਵਣਿਆ ॥੧॥
ਹਉ ਵਾਰੀ ਜੀਉ ਵਾਰੀ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਵਣਿਆ ॥.
ਤਿਸੁ ਰੂਪੁ ਨ ਰੇਖਿਆ ਵਰਨੁ ਨ ਕੋਈ ਗੁਰਮਤੀ ਆਪਿ ਬੁਝਾਵਣਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ਅੰਕ 120
ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਸਿੱਖ ਤੇ ਅਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਸਿਧਾ ਸਵਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ,  ਤੇ ਪੁਛਦਾ ਹੈ , ਕਿ ਮੇਰੇ ਅਰਾਧ (ਈਸਟ) ਦਾ ਕੀ ਰੂਪ ਹੈ ? ਕੇਢ੍ਹਾ ਜੋਗ ਕਰ ਕੇ ਅਪਣੀ ਕਾਇਆ ਨੂੰ ਕੰਟ੍ਰੋਲ ਵਿੱਚ ਕਰਾਂ ? ਉਸਦੇ  ਕੇੜ੍ਹੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਗਾਵਾਂ ? ਉਸ ਪਾਰਬ੍ਰ੍ਹਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕੀ ਬੋਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂ ?  ਉਸ ਦੀ  ਪੂਜਾ ਮੈਂ ਕੈਸੀ ਕਰਾਂ ? ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪੀ ਭਵਜਲ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾਰ ਕਰਾਂ ? ਕੈਸਾ ਤਪ ਕਰਾਂ ਕੇ ਮੈਂ ਤੱਪੀ ਬਣ ਸਕਾਂ ? ਉਸਦਾ  ਕੇੜ੍ਹਾ ਨਾਮ ਲਵਾਂ ਕੇ ਮੈ ਅਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਸਕਾਂ ?

ਗਉੜੀ ਮ, ੫ ॥
ਕਵਨ ਰੂਪੁ ਤੇਰਾ ਆਰਾਧਉ ॥ ਕਵਨ ਜੋਗ ਕਾਇਆ ਲੇ ਸਾਧਉ ॥੧॥
ਕਵਨ ਗੁਨੁ ਜੋ ਤੁਝੁ ਲੈ ਗਾਵਉ ॥ ਕਵਨ ਬੋਲ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਰੀਝਾਵਉ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
ਕਵਨ ਸੁ ਪੂਜਾ ਤੇਰੀ ਕਰਉ ॥ ਕਵਨ ਸੁ ਬਿਧਿ ਜਿਤੁ ਭਵਜਲ ਤਰਉ ॥੨॥
ਕਵਨ ਤਪੁ ਜਿਤੁ ਤਪੀਆ ਹੋਇ ॥ਕਵਨੁ ਸੁ ਨਾਮੁ ਹਉਮੈ ਮਲੁ ਖੋਇ ॥੩॥ ਅੰਕ 187

ਅਗਲੀਆ ਹੀ ਤੁਕਾਂ ਵਿੱਚ   ਉਹ ਸਮਰਥ ਗੁਰੂ ਅਪਣੇ ਸਿੱਖ   ਦੇ  ਸਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਅਪਣੇ ਅੰਦਰ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਪਾਰਬ੍ਰ੍ਹਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ। ਅਪਣੇ ਮੰਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਧਿਆਨ ਰਖਨਾਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਘਾਲਣਾਂ (ਜਪ ਅਤੇ ਤਪ) ਹੈ। ਜਿਸ ਸਿੱਖ ਤੇ , ਉਹ ਪੂਰਾ ਗੁਰੂ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਦੇਵੇ , ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਕਰਤਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗੁਣ ਪੂਜਾ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਨਾਨਕ ਸਗਲ ਘਾਲ ॥
ਜਿਸੁ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਦਇਆਲ ॥੪॥ ਅੰਕ 187
ਵੀਰੋ ! ਐਸੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਲੱੜ ਲਗੋ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲਾ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀਆਂ  ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭਰਮਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਮੰਨ ਨੂੰ ਸੀਤਲ ਅਤੇ ਹਰਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀ ਇਸ "ਅੰਮ੍ਰਿਤ" ਨੂੰ ਛਡ ਕੇ,  ਕੇੜ੍ਹੇ ਲੱਮੀਆਂ ਦਾੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ , ਡਮਰੂ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ "ਕਾਲ" ਦੇ ਮਗਰ ਭੱਜੀ ਜਾ ਰਹੇ  ਹਾਂ। ਇਕ ਪਾਸੇ "ਅੰਮ੍ਰਿਤ" ਦਾ ਉਹ ਸੋਮਾਂ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੀਤਿਆ,  ਸਾਡਾ ਮਨ ਤਨ ਸੀਤਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਹ ਬਿਖਿਆ ਦਾ ਨਾਲਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਗਦਿਆ ਹੀ ਉਹ ਬਦਬੂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।

ਖੈਰ !   ਛੱਡੋ ਇਸ "ਕਾਲ" ਮਹਾਕਾਲ ਅਤੇ ਕਾਲਕਾ ਦਾ ਜਿਕਰ । ਜੇ ਅਸੀ ਇਸ "ਕਾਲ" ਦਾ ਹੀ ਜਿਕਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਇਥੇ ਹੀ ਅਟਕ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਇਸ "ਬਚਿਤੱ ਨਾਟਕ" ਦੇ ਕਵੀ ਦੀਆ ਇਕ ਦੋ ਗਲਾਂ ਕਰਕੇ ਅਗੇ ਵਧਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਵੀਰ ਇਸ ਰਚਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਉਨਾਂ ਵਾਸਤੇ ਇਸ "ਚਚਿਤੱਰ ਨਾਟਕ " ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਫੈਸਲਾ ਆਪ ਕਰ ਲਵੋ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ,  ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਕਿਵੇਂ ਚਲ ਸਕਦੇ ਹਨ ?, ਮੁਸਲਮਾਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਇਕ ਧਾਰਮਿਕ ਰਸਮ ਹੈ "ਸੁੰਨਤਿ" । ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੁਸਲਿਮ ਬੱਚੇ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਕੁਝ ਮਾਸ ਕੱਟ ਦਿਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ "ਖਤਨਾਂ" ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ । ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਇਹ ਕਵੀ ਕਿੱਨੀ ਅਸ਼ਲੀਲ ਅਤੇ ਫੂਹੜ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਡਿਸਕ੍ਰਾਈਬ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ?
 ਸਾਚੁ ਕਹੈ ਸੁਨਿ ਲੈ ਚਿਤਿ ਦੈ ਬਿਨੁ ਦੀਨ ਦਆਲ ਕੀ ਸਾਮ ਸਿਧਾਏ॥
ਪ੍ਰੀਤ ਕਰੇ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਯਤ ਹੈ ਕਿਰਪਾਲ ਨ ਭੀਜਤ "ਲਾਂਡ" ਕਟਾਏ ॥ਪੇਜ 46

ਇੱਸੇ "ਸੁਨਤ" ਦੀ ਗਲ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ , ਲੇਕਿਨ ਉਥੇ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਕਿਨੀ ਸ਼ਾਲੀਨ ਅਤੇ ਸੁਹਿਰਦ ਹੈ।
ਮਿਹਰ ਮਸੀਤਿ ਸਿਦਕੁ ਮੁਸਲਾ ਹਕੁ ਹਲਾਲੁ ਕੁਰਾਣੁ ॥ ਸਰਮ ਸੁੰਨਤਿ ਸੀਲੁ ਰੋਜਾ ਹੋਹੁ ਮੁਸਲਮਾਣੁ ॥ ਅੰਕ 140
ਸੁੰਨਤਿ ਕੀਏ ਤੁਰਕੁ ਜੇ ਹੋਇਗਾ ਅਉਰਤ ਕਾ ਕਿਆ ਕਰੀਐ ॥ ਅੰਕ 477

ਕੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਇਸ "ਸੁੰਨਤਿ" ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਅਨਜਾਨ ਸਨ,  ਜੋ ਇਹੋ ਜਹੇ ਅਭਦੱਰ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ? ਇਕ, ਪਾਸੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਬਾਰੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਫੁਰਮਾਂਦੇ ਹਨ  ਕਿ-
ਮਿਠ ਬੋਲੜਾ ਜੀ  ਹਰਿ ਸਜਣੁ ਸੁਆਮੀ ਮੋਰਾ ॥ ਹਉ ਸੰਮਲਿ ਥਕੀ ਜੀ ਓਹੁ ਕਦੇ ਨ ਬੋਲੈ ਕਉਰਾ ॥
ਕਉੜਾ ਬੋਲਿ ਨ ਜਾਨੈ ਪੂਰਨ ਭਗਵਾਨੈ ਅਉਗਣੁ ਕੋ ਨ ਚਿਤਾਰੇ ॥ ਪਤਿਤ ਪਾਵਨੁ ਹਰਿ ਬਿਰਦੁ ਸਦਾਏ ਇਕੁ ਤਿਲੁ ਨਹੀ ਭੰਨੈ ਘਾਲੇ ॥ ਅੰਕ 784
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਦਇਆ ਕਰੇ  ਹਰਿ ਹੀਰੁ ॥੪॥੨੧॥ ਅੰਕ 22
ਨਿਰਭਉ ਸਦਾ ਦਇਆਲੁ ਹੈ ਸਭਨਾ ਕਰਦਾ ਸਾਰ ॥ ਅੰਕ 27
ਰਾਖਿ ਲੇਹੁ ਪ੍ਰਭੁ ਕਰਣਹਾਰ ਜੀਅ ਜੰਤ ਕਰਿ ਦਇਆ ॥ ਬਿਨੁ ਪ੍ਰਭ ਕੋਇ ਨ ਰਖਨਹਾਰੁ ਮਹਾ ਬਿਕਟ ਜਮ ਭਇਆ ॥ ਅੰਕ 47
ਮਿਹਰਵਾਨ ਕਿਰਪਾਲ ਦਇਆਲਾ ਸਗਲੇ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਅਘਾਏ ਜੀਉ ॥੩॥

ਸੱਚਾ ਗੁਰੂ ਤੇ ਮਿਠ ਬੋਲੜਾ ਹੈ।  ਹਰ ਜੀਵ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਹ ਕਵੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਦਇਆਲੂ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਉਲਟ ਉਨਾਂ ਦੀ ਛਵੀ ਨੂੰ ਕਿਨੀ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਵਾਲਾ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।  ਦਇਆ ਦਾ ਪੂੰਜ ਉਹ ਗੁਰੂ ਅਪਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਕ ਤੋਲਾ ਸੋਨਾਂ ਲਾਂਉਦਾ ਸੀ, ਕਿ ਕੋਈ ਫਟੱਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਹ ਸੋਨਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦਵਾ ਦਾਰੂ ਦੇ ਕਮ ਆ ਸਕੇ । ਜੇ ਉਹ ਅਕਾਲ ਚਲਾਣਾਂ ਕਰ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਸਕੇ।  ਉਸ ਦਇਆਲੂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ  ਇਹ ਕਵੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕ੍ਰੂਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਦਰਸਾ ਕੇ ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਚੌਪਈ ॥
ਬਹੁਤ ਦਿਵਸ ਇਹ ਭਾਂਤਿ ਬਿਤਾਏ ॥ ਸੰਤ ਉਬਾਰਿ ਦੁਸਟ ਸਭ ਘਾਏ ॥
ਟਾਂਗ ਟਾਂਗ ਕਰਿ ਹਨੇ ਨਿਦਾਨਾ ॥ ਕੂਕਰ ਜਿਮਿ ਤਿਨ ਤਜੇ ਪਰਾਨਾ ॥੩੮॥ ਪੇਜ 62
ਬਹੁਤ ਦਿਨ ਅਸੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾ ਬਿਤਾਏ॥ ਫੇਰ ਅਸੀ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦੁਸਟਾਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕੀਤਾ॥ ਇਨਾਂ ਦੁਸਟਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਠਾ ਟੰਗ ਦਿਤਾ ॥ਇਨਾਂ ਨੇ ਕੁਤਿਆ ਵਾਂਗ (ਤੜਫ ਤੜਫ) ਕੇ ਅਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਅਗੇ॥  ਇਹ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਅਪਮਾਨ ?
ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮਕਾਂਡ ਸਾਰੇ ਹੀ ਪਾਖੰਡ ਹਨ।
ਮਲੁ ਹਉਮੈ ਧੋਤੀ ਕਿਵੈ ਨ ਉਤਰੈ ਜੇ ਸਉ ਤੀਰਥ ਨਾਇ ॥ ਅੰਕ 39
ਤੀਰਥ ਨਾਤਾ ਕਿਆ ਕਰੇ ਮਨ ਮਹਿ ਮੈਲੁ ਗੁਮਾਨੁ ॥ ਅੰਕ 61
ਹੋਮ ਜਗ ਤੀਰਥ ਕੀਏ ਬਿਚਿ ਹਉਮੈ ਬਧੇ ਬਿਕਾਰ ॥ ਅੰਕ 214
ਬਹੁ ਤੀਰਥ ਭਵਿਆ ॥ ਤੇਤੋ ਲਵਿਆ ॥ ਬਹੁ ਭੇਖ ਕੀਆ ਦੇਹੀ ਦੁਖੁ ਦੀਆ ॥ ਅੰਕ 467
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਹ "ਬਚਿਤਰ ਨਾਟਕ",  ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਮਿਸਾਲ, ਗੁਰੁ ਤੇਗ ਬਹਾਦੁਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁਤੱਰ ਦੀ ਦਾਤ ਲਈ,  ਇਨਾਂ "ਤੀਰਥਾਂ" ਤੇ ਭੇਜ ਕੇ ਇਕ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਇਨਾਂ ਕਰਮ ਕਾਂਡਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਰਿਹਾ  ਹੈ। ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੀ ਮਾਨਤਾ "ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ" ਦੇ ਇਸਨਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮੋਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਚੌਪਈ ॥
ਮੁਰ ਪਿਤ ਪੂਰਬ ਕੀਯਿਸਿ ਪਯਾਨਾ ॥ ਭਾਂਤਿ ਭਾਂਤਿ ਕੇ ਤੀਰਿਥ ਨਾਨਾ ॥
ਜਬ ਹੀ ਜਾਤਿ ਤ੍ਰਿਬੇਣੀ ਭਏ ॥ ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਦਿਨ ਕਰਤ ਬਿਤਏ ॥੧॥
ਤਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ ਹਮਾਰਾ ਭਯੋ ॥ ਪਟਨਾ ਸਹਰ ਬਿਖੈ ਭਵ ਲਯੋ ॥ ਪੇਜ 59

ਬਚਿਤਥ ਨਾਟਕ ਦੀ ਗਲ ਖਤਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਕਵੀ ਦੀ ਇਕ ਸ਼ਰਾਰਤ ਵਲ ਪਾਠਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਜਰੂਰ ਦੁਆ ਦੇਂਣਾਂ ਚਾਂਉਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦੁਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ "ਸਹਾਦਤ" ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਕਰ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ਹੈ । ਇਹ ਵੀ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਜੋ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਿੱਤੀ ਉਹ ਕੇਵਲ "ਤਿਲਕ ਅਤੇ ਜਨੇਊ" ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਹੀ ਸੀ । ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸ਼ਹਾਦਤ ਕਿਸੇ "ਸਿਧਾਂਤ" ਕਰਕੇ ਨਹੀ,  ਸਿਰਫ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਦਿਤੀ ਗਈ । " ਤਿਲਕ ਜੰਵੂ ਰਾਖਾ ਪ੍ਰਭ ਤਾ ਕਾ ॥ ਕੀਨੋ ਬਡੋ ਕਲੂ ਮਹਿ ਸਾਕਾ ॥" ਅੱਜ ਵੀ ਅਸੀ ਕਈ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦੁਰ ਸਾਹਿਬ  ਨੂੰ "ਹਿੰਦ ਦੀ ਚਾਦਰ" ਕਹਿੰਦੇ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ । ਸਾਵਧਾਨ ! ਇਹ "ਸਲੋਗਨ" ਵੀ ਉਨਾਂ ਹਿੰਦੂ ਵਾਦੀਆ ਦਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦੁਰ ਸਾਹਿਬ "ਪੂਰੀ ਲੋਕਾਈ ਦੀ ਚਾਦਰ" ਸਨ "ਪੂਰੀ ਮਨੁਖਤਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਸਨ" ਕੇਵਲ "ਹਿੰਦ ਦੀ ਚਾਦਰ"  ਹੀ ਨਹੀ ਸਨ।

ਖਾਲਸਾ ਜੀ ! ਇਹ ਹੈ "ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ" । ਇਸ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ । ਭੰਗਾਣੀ ਦੇ ਯੁਧ ਦਾ ਵਰਨਣ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬੇਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਡੀਆਂ ਦੀ ਕੁਲ ਕਿਵੇ ਚਲੀ , ਉਨਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਬਿਉਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਿਰਫ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ "ਲਵ" ਅਤੇ ਕੁਸ਼" ਦੀ ਅੰਸ਼ ਵਿਚੋ ਹੋਇਆ। ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਲਵੋ ਕੇ  ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ  "ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ੀ ਬ੍ਰਾਂਹਮਣਾਂ" ਦੀ ਕੁਲ ਵਿਚੋ ਹੀ ਹਨ। ਇਹ ਨੁਕਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਜੋੜਿਆ ਗਇਆ ਹੈ ਕੇ "ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ" ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਦਾ  "ਹਿੰਦੂਕਰਣ" ਹੋ ਸਕੇ । ਸਾਡੀ ਕੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਨਵੀਂ ਪਨੀਰੀ ਦੇ ਮੰਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਜਬੂਤੀ ਨਾਲ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ  ਕਿ "ਸਿੱਖ ਵੀ ਹਿੰਦੂ ਹੀ ਹਨ" । ਇਸ ਸਾਰੀ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਮਕਸਦ ਵੀ  ਇਹ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲੋਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਤੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਹਿੰਦੂ" ਮਿਥਿਹਜਾਸ ,  ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆ ਅਤੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ "ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ" ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਗੈਰ ਸਿਧਾਂਤਕ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਲੇਖ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਹੋ ਜਾਨ ਦੇ ਕਾਰਣ ਉਨਾਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਨਾਂ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀ ਹੈ । ਲੇਖ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਹੋ ਗਇਆ ਤੇ ਇਸ ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਲਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਲਿਖਣਾਂ ਪਵੇਗਾ, ਜੋ ਉਹ ਕਈ ਥਾਂਵਾ ਤੇ ਲਿਖਦਾ ਹੈ "ਕਹਾ ਲਗੇ ਕਰਿ ਕਥਾ ਸੁਨਾਉਂ॥ ਗ੍ਰੰਥ ਬਢਨ ਤੇ ਅਧਿਕ ਡਰਾਊਂ॥ ਹੁਣ ਕਿਤੇ ਇਹ  ਦੋਸ਼ ਨਾਂ ਲਾ ਦੇਣਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਵਿਚੋਂ ਕੁਟੇਸ਼ਨ ਦੇਣ ਲਗ ਪਪਿਆ ਹਾਂ। ਭੁਲ ਚੁਕ ਲਈ ਖਿਮਾਂ ਦਾ ਜਾਚਕ ਹਾਂ ਜੀ। ਗੁਰੂ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ , ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀ , ਇਸ  "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ"  ਦੀ "ਨਾਈਕਾ",  "ਕਾਲੀ"  (ਚੰਡੀ) ਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਭਾਵ "ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ" ਤੇ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ।

******************************************************************************************************************************************************************

 ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ (ਅੰਮ੍ਰਿਤ) ਬਨਾਮ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ (ਬਿਖਿਆ) - (ਭਾਗ ਸਤਵਾਂ)

- ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕਾਨਪੁਰ

(ਸ੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਜੀ ਸਹਾਇ ॥ ਅਥ ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਉਕਤਿ ਬਿਲਾਸ ਲਿਖਯਤੇ ॥)
"ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ" (ਅਜੀਬੋ ਗਰੀਬ ਸਵਾਂਗ), ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਵਾਲੀ "ਦੁਰਗਾ" ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਸਤਿ ਇਸ ਕੂੜ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਪੰਨਾ ਨੰ 74 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੰਨਾ ਨੰ119 ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ "ਕਾਲੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ" ਦੇ 45 ਪੰਨੇ ਇਸ "ਕੂੜ ਕਬਾੜ" ਨਾਲ ਹੋਰ ਭਰੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਇਹੋ ਜਹਿਆ ਕੂੜਾ ਹੀ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੀਰ ਇਹ ਸਮਝਦਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇਹ ਰਚਨਾਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸਿਖਿਆ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਉਹ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਦਸੇ ਕਿ ਇਹ "ਦੁਰਗਾ ਉਸਤਤਿ" ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਸਿਖਿਆ ਦੇਂਦੀ ਹੈ? ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ? "ਅਥ ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਉਕਤਿ ਬਿਲਾਸ", ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ "ਦੁਰਗਾ" ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁਝ ਯੁਧਾਂ ਦਾ ਵਰਨਣ ਹੈ। ਇਸ ਦੁਰਗਾ ਉਸਤਤਿ ਬਾਰੇ ਗਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨਗੀ ਅਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਆਪ ਜੀ ਨਾਲ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਰਚਿਤ ਰਚਨਾਂ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਕਈ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਉਪਰ ਵੀ "ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10" ਵੀ ਲਿੱਖ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ਹੈ।

ਮਨ ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹੋ ਜਹੇ "ਕੂੜ ਕਬਾੜ" ਨੂੰ ਆਪ ਜੀ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਖਰਾਬ ਨਾਂ ਕਰਾਂ, ਲੇਕਿਨ ਜਿਸ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਦੀਆ ਆਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਯਾਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਭਏ........ਸੰਖਨ ਕੀ ਧੁਨਿ", ਜਿਸ ਦਾ ਜਿਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਾਂ। "ਦੇਹਿ ਸ਼ਿਵਾ ਬਰ ਮੋਹਿ ਇਹੈ........" ਵਰਗੀ "ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ" ਵਾਲੀ ਕੱਚੀ ਬਾਣੀ, ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਘੋਲ ਘੋਲ ਕੇ ਪਿਆ ਦਿਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਕੱਚੀ ਬਾਣੀ ਇਸੇ "ਅਥ ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਉਕਤਿ ਬਿਲਾਸ ਲਿਖਯਤੇ" ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ "ਦੇਵੀ" ਜੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰਵਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਇਕ ਨਿਰੰਕਾਰ" ਤੋਂ ਤੋੜ ਕੇ "ਦੇਵੀ ਪੂਜਕ" ਬਣਾ ਚੁਕੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਨਾਂ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਨਾ ਕਰੀਏ ਤੇ ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦਾ ਮਕਸਦ ਹੀ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਰਚਨਾਂ ਦੀ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਇ, ਇਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਹੀ ਨਜਰ ਮਾਰਾਂਗੇ ਕੇ ਸਿੱਖੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਮਹਤੱਵ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ। ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਇਹ ਕਵਿਤਾ, ਕੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ "ਚੰਡੀ" ਦੇਵੀ ਦਾ ਉਪਾਸਕ ਸਾਬਿਤ ਕਰਕੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ?

ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੂੰਦੀ ਹੈ।

ਮੁਖ ਭਾਗ 4
ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ (ੳਕਤਿ ਬਿਲਾਸ)
ੴ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫਤਹਿ ॥
ਸ੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਜੀ ਸਹਾਇ ॥
ਅਥ ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਉਕਤਿ ਬਿਲਾਸ ਲਿਖਯਤੇ ॥ ਪਾਤਸਾਹੀ ੧੦
ਸ੍ਵੈਯਾ॥ਆਦਿ ਅਪਾਰ ਅਲੇਖ ਅਨੰਤ ਅਕਾਲ ਅਭੇਖ ਅਲਖ ਅਨਾਸਾ ॥ ਕੈ "ਸਿਵ ਸਕਤ" ਦਏ ਸ੍ਰੁਤਿ ਚਾਰ ਰਜੋ ਤਮ ਸਤ ਤਿਹੂੰ ਪੁਰ ਬਾਸਾ ॥
ਦਿਉਸ ਨਿਸਾ ਸਸਿ ਸੂਰ ਕੈ ਦੀਪਕ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਰਚੀ ਪੰਚ ਤਤ ਪ੍ਰਕਾਸਾ ॥ ਬੈਰ ਬਢਾਇ ਲਰਾਇ ਸੁਰਾਸੁਰ ਆਪਹਿ ਦੇਖਤ ਬੈਠ ਤਮਾਸਾ ॥੧॥
ਦੋਹਰਾ ॥ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸਿੰਧ ਤੁਮਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਜੋ ਕਛੁ ਮੋ ਪਰਿ ਹੋਇ ॥ ਰਚੋ ਚੰਡਿਕਾ ਕੀ ਕਥਾ ਬਾਣੀ ਸੁਭ ਸਭ ਹੋਇ ॥੨॥
ਜੋਤ ਜਗਮਗੈ ਜਗਤਿ ਮੈ ਚੰਡ ਚਮੁੰਡ ਪ੍ਰਚੰਡ ॥ ਭੁਜ ਦੰਡਨ ਦੰਡਨਿ ਅਸੁਰ ਮੰਡਨ ਭੁਇ ਨਵ ਖੰਡ ॥੩॥
ਸ੍ਵੈਯਾ ॥
ਤਾਰਨ ਲੋਕ ਉਧਾਰਨ ਭੂਮਹਿ ਦੈਤ ਸੰਘਾਰਨ ਚੰਡਿ ਤੁਹੀ ਹੈ ॥ ਕਾਰਨ ਈਸ ਕਲਾ, ਕਮਲਾ ਹਰਿ ਅਦ੍ਰਸੁਤਾ ਜਹ ਦੇਖੇ ਉਹੀ ਹੈ ॥ ਪੇਜ 73 ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ

ਵੀਰੋ, ਅਰਥ ਵੀ ਸਮਝ ਲਇਏ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਮੁਤਾਬਿਕ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਇਹ ਸਭ ਲਿਖ ਰਹੇ ਨੇ ਕਿ

ਚੰਡੀ (ਦੁਰਗਾ) ਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰ॥
ੴ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫਤਹਿ ॥
ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ ॥
ਹੁਣ ਮੈਂ "ਚੰਡੀ" ਦੀਆਂ ਅਪਾਰ ਵਡਿਆਈਆਂ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ॥ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10॥ ਸਵੈਯਾ॥

ਆਦਿ (ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ), ਅਪਾਰ, ਲਿਖ ਕੇ ਵਰਨਣ ਨਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬੰਧਨ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਨਾ ਦਿਸਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ "ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ" (ਸਿਵ ਸਕਤ), ਦੇਵੀ ਸ਼ਿਵਾ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵੇਦ ਅਤੇ ਤਿਨ ਗੁਣ ਰਾਜਸ, ਤਾਮਸ ਅਤੇ ਸਾਤਵ ਦਿਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਤਿਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਮਾਨ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾਂ ਕੀਤੀ। ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਾ ਦਿਤਾ, ਅਤੇ ਆਪ ਬੈਠ ਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਤਮਾਸ਼ਾ ਵੇਖਣ ਲਗਾ॥ ਦੋਹਰਾ॥ ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ ਜੇ ਤੇਰੀ ਥੋੜੀ ਜਹੀ ਕਿਰਪਾ ਮੇਰੇ ਤੇ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮੈਂ ਚੰਡਿਕਾ (ਦੁਰਗਾ) ਦੀ ਕਥਾ ਦੀ ਰਚਨਾਂ ਠਿਕ ਠਾਕ ਕਰ ਸਕਾਂ॥ ਹੇ ਚੰਡ ਚਮੂੰਡਾ (ਦੇਵੀ) ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਵੇ। ਨਵਾਂ ਖੰਡਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋ ਵਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਨ ਵਾਲੀ॥ ਸਵੈਯਾ॥ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ "ਚੰਡੀ" ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ॥ ਹੈ "ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ" (ਈਸ ਕਲਾ), "ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ" (ਕਮਲਾ), ਹਿਮਾਵਨ ਦੀ ਪੁਤਰੀ, ਪਾਰਵਤੀ (ਅਦ੍ਰਸੁਤਾ) ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ॥

ਵੀਰੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ,ਚੰਡੀ (ਦੁਰਗਾ) ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ -ਸਾਰੇ "ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ " ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਿਤੇ ਇਸ ਦੇ ਯੁਧਾਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਵੀ ਕਰੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਸਾਰਾ "ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ" ਲਿਖਨਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨੁਕਤਿਆਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਲਾਇਨਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਕੁੱਝ ਸਵਾਲ ਖੜੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਸਾਡੇ ਆਗੂਆਂ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਕਥਾਕਾਰਾਂ ਕੋਲ ਇਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਹੈ? ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਕਹਿ ਕੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾ ਰਹੇ ਨੇ।

ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਰਹੇ ਨੇ ਕਿ

ਮਾਇਆ ਮੋਹੇ ਦੇਵੀ ਸਭਿ ਦੇਵਾ ॥ ਕਾਲੁ ਨ ਛੋਡੈ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ॥ ਅੰਕ 227

ਭਰਮੇ ਸੁਰਿ ਨਰ ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ ॥ ਭਰਮੇ ਸਿਧ ਸਾਧਿਕ ਬ੍ਰਹਮੇਵਾ ॥
ਭਰਮਿ ਭਰਮਿ ਮਾਨੁਖ ਡਹਕਾਏ ॥ ਦੁਤਰ ਮਹਾ ਬਿਖਮ ਇਹ ਮਾਏ ॥ ਅੰਕ 258

ਗੁਰਮੁਖਿ ਭ੍ਰਮ ਭੈ ਮੋਹ ਮਿਟਾਇਆ ॥ ਨਾਨਕ ਤੇਹ ਪਰਮ ਸੁਖ ਪਾਇਆ ॥੪੦॥
ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ ਪੂਜਹਿ ਡੋਲਹਿ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਨਹੀ ਜਾਨਾ ॥
ਕਹਤ ਕਬੀਰ ਅਕੁਲੁ ਨਹੀ ਚੇਤਿਆ ਬਿਖਿਆ ਸਿਉ ਲਪਟਾਨਾ ॥੪॥੧॥੪੫॥ ਅੰਕ 332

ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ ਪੂਜੀਐ ਭਾਈ ਕਿਆ ਮਾਗਉ ਕਿਆ ਦੇਹਿ ॥ ਪਾਹਣੁ ਨੀਰਿ ਪਖਾਲੀਐ ਭਾਈ ਜਲ ਮਹਿ ਬੂਡਹਿ ਤੇਹਿ ॥੬॥
ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਅਲਖੁ ਨ ਲਖੀਐ ਭਾਈ ਜਗੁ ਬੂਡੈ ਪਤਿ ਖੋਇ ॥ ਮੇਰੇ ਠਾਕੁਰ ਹਾਥਿ ਵਡਾਈਆ ਭਾਈ ਜੈ ਭਾਵੈ ਤੈ ਦੇਇ ॥੭॥ ਅੰਕ 637

ਇਸ ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ ਕੀ ਇਹ ਭੁਲ ਗਇਆ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ "ਗੁਰੂ" ਮਨਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਨੇ ਹੀ ਅਪਣੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਦਿਤਾ ਸੀ। ਹਰ ਇਕ ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ ਅਤੇ ਕੂੜ ਕਬਾੜ ਰਚਨਾ ਦੇ ਉਤੇ "ਪਾਤਸਾਹੀ 10" ਲਿਖ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਉਪਾਸਕ ਕਵੀ, ਕੀ ਇਹ ਭੁਲ ਗਇਆ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੌ ਗੁਰੂ ਸਰੂਪਾਂ ਦੀ ਹੀ ਇਕ ਜੋਤ ਸਨ । ਕੀ ਉਹ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸਿਖਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਅਨਜਾਣ ਸਨ? ਜੋ "ਚੰਡੀ ਦੀ ਉਸਤਤਿ" ਕਰਨ ਲਗ ਪਏ? ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਉਨਾਂ ਬੇਮੁਖਾਂ ਨੂੰ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ "ਦੇਵੀ ਜੂ ਕੀ ਉਸਤਤਿ" ਨੂੰ "ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ" ਕਹਿ ਕੇ ਅਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ "ਦੇਵੀ ਪੂਜਕ" ਸਾਬਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ। ਸਿੱਖੋ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਉ! ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਕਹਿਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੰਥ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਜਿਬ ਸਜਾ ਦਿਉ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਹੀ "ਦੇਵੀ ਪੂਜਕ" ਬਣਾਂ ਰਹੇ ਨੇ। ਛੇਕੇ ਉਹ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਨੇ, ਸਤਕਾਰੇ ਉਹ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ ਜੋ ਪੰਥ ਦੋਖੀ ਨੇ।

ਚੰਡੀ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰਨਾਂ ਕੀ ਸਿੱਖ ਸਿਧਾਤਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਹੈ? ਇਸ ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਕੀ ਸਿਖਿਆ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ? ਇਹ ਦੇਵੀ ਪੂਜਾ ਜੋ ਸਿੱਖ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਘਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਲਈ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ? ਕਲਪਣ ਨਾਲ ਹੁਣ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਜੇ ਹੋਣਾ, ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਸਾਡੇ "ਅਧਿਆਤਮਕ ਸਰਮਾਏ" ਨੂੰ ਖੋਖਲਾ ਕਰ ਚੁਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਸ੍ਰੋਤ ਛੁਪਾ ਛੁਪਾ ਕੇ ਇਸ ਵਿਚਲੇ ਕੁਝ (ਅਪ) ਸ਼ਬਦ ਇੰਨੇ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕਰ ਦਿਤੇ ਗਏ ਨੇ, ਕਿ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ "ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ" ਹੀ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ। ਆਉ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀ ਇਸ ਰਚਨਾਂ ਦੇ ਉਸ ਮਸ਼ਹੂਰ (ਅਪ)ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਾਨੇ ਅਣਜਾਨੇ ਸਾਡਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਗੀਤ ਵੀ ਬਣ ਚੁਕਾ ਹੈ। "ਸੁੰਦਰ ਗੁਟਕੇ" ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਬਣੇ ਰਾਗੀ ਵੀ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੱਨ ਰਸ ਪਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਨੇ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ "ਸਿੱਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਾਰਵਤੀ" ਕੋਲੋ ਹੀ ਵਰ ਮੰਗੀ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ। "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ" ਸਾਨੂੰ ਭੁਲ ਗਇਆ ਤੇ "ਸ਼ਿਵਾ" ਯਾਦ ਰਹਿ ਗਈ । ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੀ "ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ" ਸਾਨੂੰ ਭੁਲ ਗਈ, ਤੇ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ" ਦੀ 'ਕੱਚੀ ਬਾਣੀ" ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਰਹਿ ਗਈ । ਇਹੋ ਹੀ ਤੇ ਕਾਰਣ ਹੈ ਸਾਡੇ "ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪਤਨ" ਦਾ ।

ਸ੍ਵੈਯਾ ॥
ਦੇਹ "ਸਿਵਾ" ਬਰੁ ਮੋਹਿ ਇਹੈ ਸੁਭ ਕਰਮਨ ਤੇ ਕਬਹੂੰ ਨ ਟਰੋਂ ॥
ਨ ਡਰੋਂ ਅਰਿ ਸੋ ਜਬ ਜਾਇ ਲਰੋਂ ਨਿਸਚੈ ਕਰਿ ਅਪੁਨੀ ਜੀਤ ਕਰੋਂ ॥
ਨ ਡਰੋਂ ਅਰਿ ਸੋ ਜਬ ਜਾਇ ਲਰੋਂ ਨਿਸਚੈ ਕਰਿ ਅਪੁਨੀ ਜੀਤ ਕਰੋਂ ॥
ਅਰੁ ਸਿਖ ਹੋਂ ਆਪਨੇ ਹੀ ਮਨ ਕੌ ਇਹ ਲਾਲਚ ਹਉ ਗੁਨ ਤਉ ਉਚਰੋਂ ॥
ਜਬ ਆਵ ਕੀ ਅਉਧ ਨਿਦਾਨ ਬਨੈ ਅਤਿ ਹੀ ਰਨ ਮੈ ਤਬ ਜੂਝ ਮਰੋਂ ॥੨੩੧॥ ਪੇਜ 99 ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ

ਚੰਡਿ ਚਰਿਤ੍ਰ ਕਵਿਤਨ ਮੈ ਬਰਨਿਓ ਸਭ ਹੀ ਰਸ ਰੁਦ੍ਰਮਈ ਹੈ ॥
ਏਕ ਤੇ ਏਕ ਰਸਾਲ ਭਇਓ ਨਖ ਤੇ ਸਿਖ ਲਉ ਉਪਮਾ ਸੁ ਨਈ ਹੈ ॥
ਕਉਤਕ ਹੇਤ ਕਰੀ ਕਵਿ ਨੇ ਸਤਿਸਯ ਕੀ ਕਥਾ ਇਹ ਪੂਰੀ ਭਈ ਹੈ ॥
ਜਾਹਿ ਨਮਿਤ ਪੜੈ ਸੁਨਿ ਹੈ ਨਰ ਸੋ ਨਿਸਚੈ ਕਰਿ ਤਾਹਿ ਦਈ ਹੈ ॥੨੩੨॥ ਪੇਜ 99 ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ

ਖਾਲਸਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਲੁਟੇ ਜਾ ਚੁਕੇ ਹਾਂ। ਕੁੱਝ ਦੁਸਮਨ ਨੇ ਲੁਟ ਲਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣਿਆਂ ਨੇ। ਸਾਡੇ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦਾ ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਹੱਲੀ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ "ਜੋ ਵਿਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਾ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ"। "ਇਹ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਨਹੀਂ ਇਹ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਇਕ ਲਾਜਵਾਬ ਮੁਜਸੱਮਾਂ ਹੈ।" ਸ਼ਰਮ ਕਰੋ ਕੌਮ ਦੇ ਅਖੌਤੀ ਜੱਥੇਦਾਰੋ! ਕੌਮ ਨੂੰ ਉਂਜ ਹੀ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਕੇ ਕੋਈ ਬੰਬ ਜਾ ਮਿਸਾਇਲ ਮਾਰ ਕੇ ਮੁਕਾ ਦਿਉ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਨਸਿਕ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਪੱਖੌ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਿਉ ਬਣਾਂ ਰਹੇ ਹੋ?

ਸਿੱਖੀ ਵਿਚ ਵੱੜ ਚੁਕੇ ਇਨਾਂ ਕੇਸਾਧਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਮੀਣਿਆਂ, ਮਸੰਦਾ, ਮਹੰਤਾਂ ਅਤੇ ਅਖੌਤੀ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਚਾਲਾਕੀ ਵੇਖੋ। ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦੀ 231 ਵੀ ਪੌੜੀ ਤੇ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਾਂਦੇ ਨੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗਲੀ 332 ਵੀ ਪੌੜੀ ਨੂੰ ਇਹ "ਮਹਾਕਾਲ" ਵਾਂਗੂ ਚਬਾ ਚਬਾ ਕੇ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਢਿੱਡ ਅਤੇ ਦਾੜ੍ਹਾ ਵੀ ਇਨਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਟ "ਮਹਾਕਾਲ" ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਵਡੀਆਂ ਨੇ। ਮੇਰਾ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦੇ ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਨਾਂ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਇਸ (ਅਪ) ਸ਼ਬਦ ਦੀ 231 ਵੀ ਪੌੜੀ ਦਾ ਕੀਰਤਨ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਵਾਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ 232 ਵੀ ਪੌੜੀ ਵੀ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਬਾਣੀ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਹੀ ਤਾਂ ਹੈ। ਘਟੋ ਘੱਟ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲਗ ਸਕੇ, ਕਿ ਇਹ "ਸ਼ਿਵਾ" ਤੁਹਾਡਾ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ" ਨਹੀਂ,ਇਹ ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਪਤਨੀ "ਸ਼ਿਵਾ" ਹੈ. ਜਿਸ ਕੋਲੋ ਸਾਰੀ ਕੌਮ ਮੂਰਖ ਬਣ ਕੇ ਤਰਲੇ ਕਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। 231 ਵੀਂ ਪੌੜੀ ਦਾ ਭੇਦ 232 ਵੀ ਪੌੜੀ ਖੋਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਗਲ ਦੀ ਪ੍ਰੌੜਤਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ:

ਅਰਥ : ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁੱਝ ਵੀ ਮੈਂ ਕਹਿਆ ਹੈ ਇਹ "ਰੁਦ੍ਰ ਰਾਸ" ਮਈ ਹੈ (ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵਤਾ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਂਉਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਤੀਸਰਾ ਨੇਤ੍ਰ ਖੁਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਤਾਂਡਵ ਨਾਮ ਦਾ ਨ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ "ਈਵੇਂਟ" ਨੂੰ "ਰੁਦ੍ਰ ਰਾਸ" ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਮਾਨਤਾ ਹੈ)। ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਇੱਨੀ ਸੁੰਦਰ ਬਣੀ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ। ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਮੰਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ 700 ਸਲੋਕ ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਕਰ ਦਿਤੇ ਨੇ। ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਜੋ ਨਿਤ ਪੜ੍ਹੇਗਾ ਅਤੇ ਸੁਨੇਗਾ ਉਸ ਤੇ ਦੇਵੀ ਜਰੂਰ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇਗੀ ।

ਚਲੋ ਸਿੱਖੋ! ਹੁਣ ਰੋਜ ਸਵੇਰੇ "ਚੰਦੀ ਚਰਿਤ੍ਰ" ਪੜ੍ਹਨਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਉ। ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਜੁ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵੀਰੋ! ਜੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੀਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ ਹੱਲੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਤਨੀ "ਸ਼ਿਵਾ" ਅਪਣਾਂ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਹੀ ਲਗ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ, ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਥੋੜਾ ਹੋਰ ਪਿਛੇ ਆ ਜਾਉ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਸਾਫ ਸਾਫ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ "ਦੇਵੀ ਜੂ ਕੀ ਉਸਤਤ" ਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਦੀ ਨਹੀਂ।

ਦੇਵੀ ਜੂ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ॥
ਭੁਜੰਗ ਪ੍ਰਯਾਤ ਛੰਦ ॥
ਨਮੋ ਜੋਗ ਜ੍ਵਾਲੰ ਧਰੀਯੰ ਜੁਆਲੰ ॥ ਨਮੋ ਸੁੰਭ ਹੰਤੀ ਨਮੋ ਕ੍ਰੂਰ ਕਾਲੰ ॥
ਨਮੋ ਸ੍ਰੋਨ ਬੀਰਜਾਰਦਨੀ ਧੂਮ੍ਰ ਹੰਤੀ ॥ ਨਮੋ ਕਾਲਿਕਾ ਰੂਪ ਜੁਆਲਾ ਜਯੰਤੀ ॥੪॥੨੨੩॥
ਨਮੋ ਅੰਬਿਕਾ ਜੰਭਹਾ ਜੋਤਿ ਰੂਪਾ ॥ ਨਮੋ ਚੰਡ ਮੁੰਡਾਰਦਨੀ ਭੂਪਿ ਭੂਪਾ ॥
ਨਮੋ ਚਾਮਰੰ ਚੀਰਣੀ ਚਿਤ੍ਰ ਰੂਪੰ ॥ ਨਮੋ ਪਰਮ ਪ੍ਰਗਯਾ ਬਿਰਾਜੈ ਅਨੂਪੰ ॥੫॥੨੨੪॥
ਨਮੋ ਪਰਮ ਰੂਪਾ ਨਮੋ ਕ੍ਰੂਰ ਕਰਮਾ ॥ ਨਮੋ ਰਾਜਸਾ ਸਾਤਕਾ ਪਰਮ ਬਰਮਾ ॥
ਨਮੋ ਮਹਿਖ ਦਈਤ ਕੋ ਅੰਤ ਕਰਣੀ ॥ ਨਮੋ ਤੋਖਣੀ ਸੋਖਣੀ ਸਰਬ ਇਰਣੀ ॥੬॥੨੨੫॥ ਪੇਜ 115 ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ।

ਹੁਣ ਦਸਮ ਗ੍ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਅਰਥ ਵੀ ਚਾਹੀਦੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਵੀ ਦਸਦੇ ਹਾਂ।

ਦੇਵੀ ਜੀ ਕੀ ਉਸਤਤਿ॥ ਭੁਜੰਗ ਪ੍ਰਯਾਤ ਛੰਦ ॥ ਜੋਗ, ਅਗ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ॥ ਸੂੰਭ ਨਾਮ ਦੇ ਦੈਤ ਦੀ ਹਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੌਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਧੁਮ੍ਰ ਨੈਨ ਅਤੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਵੱਧ (ਹਤਿਆ) ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕਾਲਕਾ , ਜੁਆਲਾ ਅਤੇ ਜਯੰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ । (ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਕਹਿ ਰਹੇ ਨੇ)। ਅੰਬਿਕਾ ਜੰਭਹਾ (ਜੰਭ ਨਾਮ ਦੇ ਦੈਤ ਦੀ ਹਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ) ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਦੇਵੀ (ਸਰਸਵਤੀ) ਤੇਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਪਰਮ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰੂਰ ਕਰਮ (ਨਿਰਦਈ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀ) ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਜਸ, ਸਾਤੱਵ ਅਤੇ ਤਾਮਸ ਤਿਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਣੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ॥ ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਨਾਮ ਦੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਵੀਰੋ ਦਸੋ ਕਿ ਭਲਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਭਾਵੇ ਉਸ ਨੇ ਚੰਡ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਭਾਵੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਸਾਂ ਕੀ ਲੈਨਾਂ ਦੇਣਾਂ ਹੈ ਇਸ ਤੋਂ।

ਬਸ ਵੀਰੋ ਇਸ "ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ" ਤੋ ਇਨਾਂ ਹੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਗਾ (ਚੰਡੀ ਦੇ ਹੋਰ ਯੁਧਾਂ ਦਾ ਵਰਨਣ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਡ, ਮੁੰਡ, ਸੁੰਭ, ਨਿਸੁੰਬ, ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਆਦਿਕ ਦੀ ਹਤਿਆ ਅਤੇ ਯੁਧਾਂ ਦਾ ਵਰਨਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਫੈਸਲਾ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਹੈ ਕਿ ਇਸ "ਸ਼ਿਵਾ" ਦੇ ਤੁਸੀਂ ਉਪਾਸਕ ਬਣੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਕਿ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੀ "ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਣੀ" ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿੱਖ ਬਨਣਾ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ-

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੧ ॥
ਭਰਮੇ ਭਾਹਿ ਨ ਵਿਝਵੈ ਜੇ ਭਵੈ ਦਿਸੰਤਰ ਦੇਸੁ ॥
ਅੰਤਰਿ ਮੈਲੁ ਨ ਉਤਰੈ ਧ੍ਰਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਵੇਸੁ ॥
ਹੋਰੁ ਕਿਤੈ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕੇ ਉਪਦੇਸ ॥੧॥

ਗੁਰੂ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ "ਅਥ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਬੋਧ" ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ, ਭੁਲ ਚੁਕ ਲਈ ਖਿਮਾ ਦਾ ਜਾਚਕ ਹਾਂ ਜੀ।

ਭਰਮ ਦੀ ਅਗ ਕਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੁਝ ਸਕਦੀ, ਭਾਵੇ ਤੂੰ ਦੇਸ਼ ਦਿਸੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਲੈ। ਅੰਦਰ ਦੀ ਮੈਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਉਤਰ ਸਕਦੀ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਪੜੇ ਬਦਲ ਲੈ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸ਼ਰੀਰ ਹੀ ਕਿਉ ਨਾਂ ਬਦਲ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ (ਪੂਜਾ) ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਜਦੋ ਤੱਕ ਤੂੰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।

******************************************************************************************************************************************************************
 ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ (ਅੰਮ੍ਰਿਤ) ਬਨਾਮ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ (ਬਿਖਿਆ) - (ਭਾਗ ਛੇਵਾਂ)
- ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

(ਅੱਥ ਬਚਿੱਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗੰਥ ਲਿਖਯਤੇ॥ ਨਮੋ ਬਾਣ ਪਾਣੰ ॥ ਨਮੋ ਨਿਰਭਯਾਣੰ ॥ ਨਮੋ ਦੇਵ ਦੇਵੰ ॥ ਭਵਾਣੰ ਭਵੇਅੰ ॥੮੬॥ ਨਮੋ ਉਗ੍ਰ ਦਾੜੰ ॥ ਮਹਾ ਗ੍ਰਿਸਟ ਗਾੜੰ ॥੮੯॥ ਨਮੋ ਤੀਰ ਤੋਪੰ ॥ ਜਿਨੈ ਸਤ੍ਰੁ ਘੋਪੰ ॥)

ਇਸ ਲੇਖ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਅਸੀ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਅਪਣੀ "ਆਤਮ ਕਥਾ" ਲਿਖਨ ਵਾਲਾ "ਬਚਿੱਤ੍ਰ ਨਾਟਕ" ਦਾ ਕਵੀ,  ਜਿਨੀਆ ਕੁ ਜਬਲੀਆ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰੀਆ , ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ "ਕਾਲ" ਹੀ "ਆਦਿ" ਹੈ ਤੇ "ਕਾਲ" ਹੀ "ਜੁਗਾਦਿ" ਹੈ ਤੇ "ਕਾਲ" ਹੀ "ਅਕਾਲ"  ਹੈ । 

"ਕਾਲ ਹੀ" ਪਾਇ  ਭਯੋ ਭਗਵਾਨ ਸੁ ਜਾਗਤ ਯਾ ਜਗ ਜਾ ਕੀ ਕਲਾ ਹੈ ॥"ਕਾਲ ਹੀ" ਪਾਇ ਭਯੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਿਵ "ਕਾਲ ਹੀ" ਪਾਇ  ਭਯੋ ਜੁਗੀਆ ਹੈ ॥
"ਕਾਲ ਹੀ"  ਪਾਇ ਸੁਰਾਸੁਰ ਗੰਧ੍ਰਬ ਜੱਛ ਭੁਜੰਗ ਦਿਸਾ ਬਿਦਿਸਾ ਹੈ ॥ਔਰ ਸੁਕਾਲ ਸਭੈ ਬਸ "ਕਾਲ" ਕੇ ਏਕ  ਹੀ "ਕਾਲ ਅਕਾਲ ਸਦਾ ਹੈ"  ॥੮੪॥ਪੰਨਾ 44

ਲੇਕਿਨ  ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ,  ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਰਗਾ ਦੇਹਧਾਰੀ ਵੀ ਸਾਬਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਅਪਣੇ ਇਕ ਕੰਨ ਵਿਚੋ ਮੈਲ ਕਡ੍ਹੀ ਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੀਵ ਜੰਤੂ ਬਣਾ ਦਿਤੇ।  ਦੂਜੇ ਕੰਨ ਦੀ ਮੈਲ ਕਡ੍ਹ ਕੇ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਬਣਾਂ ਦਿਤਾ। ਇਹ ਉਸਨੇ ਨਹੀ ਦਸਿਆ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਕੰਨ ਵਿਚੋ ਜੋ ਮੈਲ ਉਸਨੇ ਕਡ੍ਹੀ, ਤੇ ਜੀਵ ਜੰਤੂ ਬਣਾਂ ਦਿਤੇ, ਕੀ ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ ਰਹੇ? ਕਿਉ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਤੇ ਬਾਦ ਵਿੱਚ,  ਦੂਜੇ ਕੰਨ ਦੀ ਮੇਲ ਕਡ੍ਹ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ( ਕਿਨਾਂ ਗੰਦਾ ਸੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ "ਕਾਲ"। ਇਨੀ ਮੈਲ ਉਸ ਨੇ ਕੰਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਕੀ ਸ਼ਰੀਰ ਤੇ ਸੱਪ ਅਤੇ ਕੋਵ੍ਹ ਕਿੱਲੀਆਂ ਤੁਰਦੀਆਂ ਹੋਣੀਆਂ ਨੇ। ਹਾਂ ਗਲ ਤਾਂ ਸਹੀ ਹੈ ! ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਲੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਤੇ ਅਸੀ ਅਕਸਰ ਹੀ ਵੇਖਦੇ  ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਬਨਣ ਦਾ ਇਹ "ਫੰਡਾ"  ਜੇ  ਵਿਗਿਆਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗ ਜਾਵੇ , ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਤੇ ਰਿਸਰਚ ਕਰ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਂਣਗੇ।)  ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ ! ਇਹ ਹੀ ਹੈ ਤੁਹਾਡਾ "ਰੱਬ" ? ਇਹ ਤਾਂ ਪੱਕਾ ਸਾਬਿਤ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ ਕੇ , ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀ  ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ "ਰੱਬ" ਬਨਾਣਾਂ ਚਾਂਉਦੇ ਹੋ, ਉਹ "ਕਾਲ" ਨਿਰੰਕਾਰ ਨਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮੂਰਖ ਹਨ । ਕਿਉਕਿ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ  "ਅਕਲਾਪੁਰਖ"  ਦੇਹਧਾਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਖਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾਣ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਹੈ। ਜਦੋ ਉਹ ਚਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾ ਵਿਚ ਪਏ ਘੂੰਗਰੂ , ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਂਗ  ਅਵਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ ।   ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਹੱਥ ਨੇ ।  ਉਸ ਦੇ ਲੰਮੇ ਵਾਲ ਹਨ  ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾਂ ਜੂੜਾ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਰੂਪ "ਯਮਰਾਜ"  ਨੂ ਵੀ ਲਜਿੱਤ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।  ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ "ਗਦਾ"  ਨਾਮ ਦਾ ਸ਼ਸ਼ਤਰ ਵੀ ਹੈ । ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਲਾਲ ਹੈ ॥  ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਰਗੜ (ਕਚੀਚੀਆਂ) ਬਹੁਤ ਡਰਾਵਨੀ ਹੈ । (ਇਹ ਰੱਬ ਹੈ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ ਹੈ) । ਉਹ ਸੰਖ ਵਜਾਉਦਾ ਹੈ,  ਤੇ ਸਮੰਦਰ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਨਹੀ ਤੁਹਾਡਾ "ਸ਼੍ਰੀ ਦਸਮ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ" ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ।

ਚਮਕਹਿ ਕ੍ਰਿਪਾਣੰ ॥ ਅਭੂਤੰ ਭਯਾਣੰ ॥ ਧੁਨੰ ਨੇਵਰਾਣੰ ॥ ਘੁਰੰ ਘੁੰਘਰਾਣੰ ॥੩੧॥
ਚਤੁਰ ਬਾਂਹ ਚਾਰੰ ॥ ਨਿਜੂਟੰ ਸੁਧਾਰੰ ॥ਗਦਾ ਪਾਸ ਸੋਹੰ ॥ ਜਮੰ ਮਾਨ ਮੋਹੰ ॥੩੨॥
ਸੁਭੰ ਜੀਭ ਜੁਆਲੰ ॥ ਸੁ ਦਾੜ੍ਹਾ ਕਰਾਲੰ ॥ ਬਜੀ ਬੰਬ ਸੰਖੰ ॥ ਉਠੇ ਨਾਦ ਬੰਖੰ ॥੩੩॥ ਪੇਜ 41

"ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ" ਦੇ ਲਿਖਾਰੀ ਦੀ "ਲੇਖਨ ਸ਼ੈਲੀ" ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਲਿਖੀ "ਜਾਪ" ਰਚਨਾਂ ਨਾਲ ਹੂ ਬ ਹੂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੋਵੇ ਰਚਨਾਵਾਂ ਇਕੋ ਲਿਖਾਰੀ ਦੀਆਂ ਹੀ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆ ਨੇ । ਜਰਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ ਤੇ ਇਨਾਂ ਤੁਕਾ ਦਾ ਅਰਥ ਕੀ ਹੈ ?  ਇਹ ਵੀ ਧਿਆਨ ਲਾਲ ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਕਵੀ ਕਿਸ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕੌਣ ਹੇ ? ਜੇ ਇਹ "ਕਾਲ" ਦਾ ਉਪਾਸਕ ਹੈ ਤੇ ਉਹ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕਿਵੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ?  "ਨਿਰੰਕਾਰ ਕਰਤਾਰ " ਨੂੰ ਮਨਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਭ ਲਿਖ ਹੀ ਨਹੀ ਸਕਦਾ।
ਰਸਾਵਲ ਛੰਦ ॥
ਨਮੋ ਬਾਣ ਪਾਣੰ ॥ ਨਮੋ ਨਿਰਭਯਾਣੰ ॥ ਨਮੋ ਦੇਵ ਦੇਵੰ ॥ ਭਵਾਣੰ ਭਵੇਅੰ ॥੮੬॥
ਰਸਾਵਲ ਛੰਦ ॥ ਨਮੋ ਚੱਕ੍ਰ ਪਾਣੰ ॥ ਅਭੂਤੰ ਭਯਾਣੰ ॥ नमो चक्र पाणं ॥ अभूतं भयाणं ॥
ਨਮੋ ਉਗ੍ਰ ਦਾੜੰ ॥ ਮਹਾ ਗ੍ਰਿਸਟ ਗਾੜੰ ॥੮੯॥ ਨਮੋ ਭੀਰ ਤੋਪੰ ॥ ਜਿਨੈ ਸਤ੍ਰੁ ਘੋਪੰ ॥
ਜਿਤੇ ਸਸਤ੍ਰ ਨਾਮੰ ॥ ਨਮਸਕਾਰ ਤਾਮੰ ॥ ਜਿਤੇ ਅਸਤ੍ਰ ਭੇਯੰ ॥ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਯੰ ॥੯੧॥ ਪੇਜ 45

ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ , ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਬਾਣ (ਤੀਰ) ਹੈ।  ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ,ਜੋ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀ॥ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ , ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਤ ਚਕ੍ਰ ਹੈ ॥ ਮੈ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,  ਜਿਸਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਦਾੜ੍ਹਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਦਾੜ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਮੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਵਡੀਆਂ ਹਨ॥ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,  ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਅਤੇ ਤੋਪ ਹੈ॥ (ਜਦੋ ਦੁਨੀਆ ਬਣੀ ਸੀ ਕਾਲ ਕੋਲ ਉਸ ਵੇਲੇ "ਤੋਪ" ਕਿਥੋਂ ਆ ਗਈ, ਝੂਠਾ ਕਿਧਰੇ ਦਾ ! ) ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ॥ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ।

ਇਹ ਕਵੀ ਉਸ "ਕਾਲ" ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਦੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਅਤੇ ਤੋਪ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ । ਉਹ ਮੋਟੀਆਂ ਡਾੜ੍ਹਾ ਵਾਲ ਦੇਹਧਾਰੀ ਹੈ। (ਲਗਦਾ ਹੈ ਇਹ ਕਵੀ ਇਸ "ਕਾਲ" ਦੀਆਂ ਦਾੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਸ ਦੀਆਂ ਦਾੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ) । ਮੇਰੇ ਵੀਰੋ !  ਸਾਡੇ ਸਤਕਾਰਤ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ , ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਸਾਨੂੰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਕਰਤਾਰ ਬਾਰੇ ਕੀ  ਇਹੋ ਕੁਝ ਦਸਿਆ ਹੈ ? ਇਹ ਪੂਰੀ "ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ" ਅਪਣੇ "ਈਸਟ", ਕਾਲ, ਮਹਾਕਾਲ ਅਤੇ ਕਾਲਕਾ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਥਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਵਰਨਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਫੇਰ ਵੀ ਅਸੀ ਉਸ "ਕਾਲ" ਨੂੰ  "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਕਹੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ । ਇਸ ਕਾਲ ਦੇ ਉਪਾਸਕ ਦੀ ਲਿਖੀ ਰਚਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਕਹੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਤਾਂ ਬਚਨ ਹਨ-

ਤੂੰ ਏਕੋ ਨਿਹਚਲੁ ਅਗਮ ਅਪਾਰਾ ਗੁਰਮਤੀ ਬੂਝ ਬੁਝਾਵਣਿਆ ॥੧॥
ਹਉ ਵਾਰੀ ਜੀਉ ਵਾਰੀ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਵਣਿਆ ॥.
ਤਿਸੁ ਰੂਪੁ ਨ ਰੇਖਿਆ ਵਰਨੁ ਨ ਕੋਈ ਗੁਰਮਤੀ ਆਪਿ ਬੁਝਾਵਣਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ਅੰਕ 120
ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਸਿੱਖ ਤੇ ਅਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਸਿਧਾ ਸਵਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ,  ਤੇ ਪੁਛਦਾ ਹੈ , ਕਿ ਮੇਰੇ ਅਰਾਧ (ਈਸਟ) ਦਾ ਕੀ ਰੂਪ ਹੈ ? ਕੇਢ੍ਹਾ ਜੋਗ ਕਰ ਕੇ ਅਪਣੀ ਕਾਇਆ ਨੂੰ ਕੰਟ੍ਰੋਲ ਵਿੱਚ ਕਰਾਂ ? ਉਸਦੇ  ਕੇੜ੍ਹੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਗਾਵਾਂ ? ਉਸ ਪਾਰਬ੍ਰ੍ਹਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕੀ ਬੋਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂ ?  ਉਸ ਦੀ  ਪੂਜਾ ਮੈਂ ਕੈਸੀ ਕਰਾਂ ? ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪੀ ਭਵਜਲ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾਰ ਕਰਾਂ ? ਕੈਸਾ ਤਪ ਕਰਾਂ ਕੇ ਮੈਂ ਤੱਪੀ ਬਣ ਸਕਾਂ ? ਉਸਦਾ  ਕੇੜ੍ਹਾ ਨਾਮ ਲਵਾਂ ਕੇ ਮੈ ਅਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਸਕਾਂ ?

ਗਉੜੀ ਮ, ੫ ॥
ਕਵਨ ਰੂਪੁ ਤੇਰਾ ਆਰਾਧਉ ॥ ਕਵਨ ਜੋਗ ਕਾਇਆ ਲੇ ਸਾਧਉ ॥੧॥
ਕਵਨ ਗੁਨੁ ਜੋ ਤੁਝੁ ਲੈ ਗਾਵਉ ॥ ਕਵਨ ਬੋਲ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਰੀਝਾਵਉ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
ਕਵਨ ਸੁ ਪੂਜਾ ਤੇਰੀ ਕਰਉ ॥ ਕਵਨ ਸੁ ਬਿਧਿ ਜਿਤੁ ਭਵਜਲ ਤਰਉ ॥੨॥
ਕਵਨ ਤਪੁ ਜਿਤੁ ਤਪੀਆ ਹੋਇ ॥ਕਵਨੁ ਸੁ ਨਾਮੁ ਹਉਮੈ ਮਲੁ ਖੋਇ ॥੩॥ ਅੰਕ 187

ਅਗਲੀਆ ਹੀ ਤੁਕਾਂ ਵਿੱਚ   ਉਹ ਸਮਰਥ ਗੁਰੂ ਅਪਣੇ ਸਿੱਖ   ਦੇ  ਸਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਅਪਣੇ ਅੰਦਰ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਪਾਰਬ੍ਰ੍ਹਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ। ਅਪਣੇ ਮੰਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਧਿਆਨ ਰਖਨਾਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਘਾਲਣਾਂ (ਜਪ ਅਤੇ ਤਪ) ਹੈ। ਜਿਸ ਸਿੱਖ ਤੇ , ਉਹ ਪੂਰਾ ਗੁਰੂ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਦੇਵੇ , ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਕਰਤਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗੁਣ ਪੂਜਾ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਨਾਨਕ ਸਗਲ ਘਾਲ ॥
ਜਿਸੁ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਦਇਆਲ ॥੪॥ ਅੰਕ 187
ਵੀਰੋ ! ਐਸੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਲੱੜ ਲਗੋ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲਾ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀਆਂ  ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭਰਮਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਮੰਨ ਨੂੰ ਸੀਤਲ ਅਤੇ ਹਰਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀ ਇਸ "ਅੰਮ੍ਰਿਤ" ਨੂੰ ਛਡ ਕੇ,  ਕੇੜ੍ਹੇ ਲੱਮੀਆਂ ਦਾੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ , ਡਮਰੂ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ "ਕਾਲ" ਦੇ ਮਗਰ ਭੱਜੀ ਜਾ ਰਹੇ  ਹਾਂ। ਇਕ ਪਾਸੇ "ਅੰਮ੍ਰਿਤ" ਦਾ ਉਹ ਸੋਮਾਂ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੀਤਿਆ,  ਸਾਡਾ ਮਨ ਤਨ ਸੀਤਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਹ ਬਿਖਿਆ ਦਾ ਨਾਲਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਗਦਿਆ ਹੀ ਉਹ ਬਦਬੂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।

ਖੈਰ !   ਛੱਡੋ ਇਸ "ਕਾਲ" ਮਹਾਕਾਲ ਅਤੇ ਕਾਲਕਾ ਦਾ ਜਿਕਰ । ਜੇ ਅਸੀ ਇਸ "ਕਾਲ" ਦਾ ਹੀ ਜਿਕਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਇਥੇ ਹੀ ਅਟਕ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਇਸ "ਬਚਿਤੱ ਨਾਟਕ" ਦੇ ਕਵੀ ਦੀਆ ਇਕ ਦੋ ਗਲਾਂ ਕਰਕੇ ਅਗੇ ਵਧਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਵੀਰ ਇਸ ਰਚਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਉਨਾਂ ਵਾਸਤੇ ਇਸ "ਚਚਿਤੱਰ ਨਾਟਕ " ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਫੈਸਲਾ ਆਪ ਕਰ ਲਵੋ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ,  ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਕਿਵੇਂ ਚਲ ਸਕਦੇ ਹਨ ?, ਮੁਸਲਮਾਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਇਕ ਧਾਰਮਿਕ ਰਸਮ ਹੈ "ਸੁੰਨਤਿ" । ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੁਸਲਿਮ ਬੱਚੇ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਕੁਝ ਮਾਸ ਕੱਟ ਦਿਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ "ਖਤਨਾਂ" ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ । ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਇਹ ਕਵੀ ਕਿੱਨੀ ਅਸ਼ਲੀਲ ਅਤੇ ਫੂਹੜ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਡਿਸਕ੍ਰਾਈਬ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ?
 ਸਾਚੁ ਕਹੈ ਸੁਨਿ ਲੈ ਚਿਤਿ ਦੈ ਬਿਨੁ ਦੀਨ ਦਆਲ ਕੀ ਸਾਮ ਸਿਧਾਏ॥
ਪ੍ਰੀਤ ਕਰੇ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਯਤ ਹੈ ਕਿਰਪਾਲ ਨ ਭੀਜਤ "ਲਾਂਡ" ਕਟਾਏ ॥ਪੇਜ 46

ਇੱਸੇ "ਸੁਨਤ" ਦੀ ਗਲ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ , ਲੇਕਿਨ ਉਥੇ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਕਿਨੀ ਸ਼ਾਲੀਨ ਅਤੇ ਸੁਹਿਰਦ ਹੈ।
ਮਿਹਰ ਮਸੀਤਿ ਸਿਦਕੁ ਮੁਸਲਾ ਹਕੁ ਹਲਾਲੁ ਕੁਰਾਣੁ ॥ ਸਰਮ ਸੁੰਨਤਿ ਸੀਲੁ ਰੋਜਾ ਹੋਹੁ ਮੁਸਲਮਾਣੁ ॥ ਅੰਕ 140
ਸੁੰਨਤਿ ਕੀਏ ਤੁਰਕੁ ਜੇ ਹੋਇਗਾ ਅਉਰਤ ਕਾ ਕਿਆ ਕਰੀਐ ॥ ਅੰਕ 477

ਕੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਇਸ "ਸੁੰਨਤਿ" ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਅਨਜਾਨ ਸਨ,  ਜੋ ਇਹੋ ਜਹੇ ਅਭਦੱਰ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ? ਇਕ, ਪਾਸੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਬਾਰੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਫੁਰਮਾਂਦੇ ਹਨ  ਕਿ-
ਮਿਠ ਬੋਲੜਾ ਜੀ  ਹਰਿ ਸਜਣੁ ਸੁਆਮੀ ਮੋਰਾ ॥ ਹਉ ਸੰਮਲਿ ਥਕੀ ਜੀ ਓਹੁ ਕਦੇ ਨ ਬੋਲੈ ਕਉਰਾ ॥
ਕਉੜਾ ਬੋਲਿ ਨ ਜਾਨੈ ਪੂਰਨ ਭਗਵਾਨੈ ਅਉਗਣੁ ਕੋ ਨ ਚਿਤਾਰੇ ॥ ਪਤਿਤ ਪਾਵਨੁ ਹਰਿ ਬਿਰਦੁ ਸਦਾਏ ਇਕੁ ਤਿਲੁ ਨਹੀ ਭੰਨੈ ਘਾਲੇ ॥ ਅੰਕ 784
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਦਇਆ ਕਰੇ  ਹਰਿ ਹੀਰੁ ॥੪॥੨੧॥ ਅੰਕ 22
ਨਿਰਭਉ ਸਦਾ ਦਇਆਲੁ ਹੈ ਸਭਨਾ ਕਰਦਾ ਸਾਰ ॥ ਅੰਕ 27
ਰਾਖਿ ਲੇਹੁ ਪ੍ਰਭੁ ਕਰਣਹਾਰ ਜੀਅ ਜੰਤ ਕਰਿ ਦਇਆ ॥ ਬਿਨੁ ਪ੍ਰਭ ਕੋਇ ਨ ਰਖਨਹਾਰੁ ਮਹਾ ਬਿਕਟ ਜਮ ਭਇਆ ॥ ਅੰਕ 47
ਮਿਹਰਵਾਨ ਕਿਰਪਾਲ ਦਇਆਲਾ ਸਗਲੇ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਅਘਾਏ ਜੀਉ ॥੩॥

ਸੱਚਾ ਗੁਰੂ ਤੇ ਮਿਠ ਬੋਲੜਾ ਹੈ।  ਹਰ ਜੀਵ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਹ ਕਵੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਦਇਆਲੂ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਉਲਟ ਉਨਾਂ ਦੀ ਛਵੀ ਨੂੰ ਕਿਨੀ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਵਾਲਾ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।  ਦਇਆ ਦਾ ਪੂੰਜ ਉਹ ਗੁਰੂ ਅਪਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਕ ਤੋਲਾ ਸੋਨਾਂ ਲਾਂਉਦਾ ਸੀ, ਕਿ ਕੋਈ ਫਟੱਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਹ ਸੋਨਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦਵਾ ਦਾਰੂ ਦੇ ਕਮ ਆ ਸਕੇ । ਜੇ ਉਹ ਅਕਾਲ ਚਲਾਣਾਂ ਕਰ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਸਕੇ।  ਉਸ ਦਇਆਲੂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ  ਇਹ ਕਵੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕ੍ਰੂਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਦਰਸਾ ਕੇ ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਚੌਪਈ ॥
ਬਹੁਤ ਦਿਵਸ ਇਹ ਭਾਂਤਿ ਬਿਤਾਏ ॥ ਸੰਤ ਉਬਾਰਿ ਦੁਸਟ ਸਭ ਘਾਏ ॥
ਟਾਂਗ ਟਾਂਗ ਕਰਿ ਹਨੇ ਨਿਦਾਨਾ ॥ ਕੂਕਰ ਜਿਮਿ ਤਿਨ ਤਜੇ ਪਰਾਨਾ ॥੩੮॥ ਪੇਜ 62
ਬਹੁਤ ਦਿਨ ਅਸੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾ ਬਿਤਾਏ॥ ਫੇਰ ਅਸੀ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦੁਸਟਾਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕੀਤਾ॥ ਇਨਾਂ ਦੁਸਟਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਠਾ ਟੰਗ ਦਿਤਾ ॥ਇਨਾਂ ਨੇ ਕੁਤਿਆ ਵਾਂਗ (ਤੜਫ ਤੜਫ) ਕੇ ਅਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਅਗੇ॥  ਇਹ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਅਪਮਾਨ ?
ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮਕਾਂਡ ਸਾਰੇ ਹੀ ਪਾਖੰਡ ਹਨ।
ਮਲੁ ਹਉਮੈ ਧੋਤੀ ਕਿਵੈ ਨ ਉਤਰੈ ਜੇ ਸਉ ਤੀਰਥ ਨਾਇ ॥ ਅੰਕ 39
ਤੀਰਥ ਨਾਤਾ ਕਿਆ ਕਰੇ ਮਨ ਮਹਿ ਮੈਲੁ ਗੁਮਾਨੁ ॥ ਅੰਕ 61
ਹੋਮ ਜਗ ਤੀਰਥ ਕੀਏ ਬਿਚਿ ਹਉਮੈ ਬਧੇ ਬਿਕਾਰ ॥ ਅੰਕ 214
ਬਹੁ ਤੀਰਥ ਭਵਿਆ ॥ ਤੇਤੋ ਲਵਿਆ ॥ ਬਹੁ ਭੇਖ ਕੀਆ ਦੇਹੀ ਦੁਖੁ ਦੀਆ ॥ ਅੰਕ 467
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਹ "ਬਚਿਤਰ ਨਾਟਕ",  ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਮਿਸਾਲ, ਗੁਰੁ ਤੇਗ ਬਹਾਦੁਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁਤੱਰ ਦੀ ਦਾਤ ਲਈ,  ਇਨਾਂ "ਤੀਰਥਾਂ" ਤੇ ਭੇਜ ਕੇ ਇਕ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਇਨਾਂ ਕਰਮ ਕਾਂਡਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਰਿਹਾ  ਹੈ। ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੀ ਮਾਨਤਾ "ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ" ਦੇ ਇਸਨਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮੋਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਚੌਪਈ ॥
ਮੁਰ ਪਿਤ ਪੂਰਬ ਕੀਯਿਸਿ ਪਯਾਨਾ ॥ ਭਾਂਤਿ ਭਾਂਤਿ ਕੇ ਤੀਰਿਥ ਨਾਨਾ ॥
ਜਬ ਹੀ ਜਾਤਿ ਤ੍ਰਿਬੇਣੀ ਭਏ ॥ ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਦਿਨ ਕਰਤ ਬਿਤਏ ॥੧॥
ਤਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ ਹਮਾਰਾ ਭਯੋ ॥ ਪਟਨਾ ਸਹਰ ਬਿਖੈ ਭਵ ਲਯੋ ॥ ਪੇਜ 59

ਬਚਿਤਥ ਨਾਟਕ ਦੀ ਗਲ ਖਤਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਕਵੀ ਦੀ ਇਕ ਸ਼ਰਾਰਤ ਵਲ ਪਾਠਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਜਰੂਰ ਦੁਆ ਦੇਂਣਾਂ ਚਾਂਉਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦੁਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ "ਸਹਾਦਤ" ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਕਰ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ਹੈ । ਇਹ ਵੀ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਜੋ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਿੱਤੀ ਉਹ ਕੇਵਲ "ਤਿਲਕ ਅਤੇ ਜਨੇਊ" ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਹੀ ਸੀ । ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸ਼ਹਾਦਤ ਕਿਸੇ "ਸਿਧਾਂਤ" ਕਰਕੇ ਨਹੀ,  ਸਿਰਫ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਦਿਤੀ ਗਈ । " ਤਿਲਕ ਜੰਵੂ ਰਾਖਾ ਪ੍ਰਭ ਤਾ ਕਾ ॥ ਕੀਨੋ ਬਡੋ ਕਲੂ ਮਹਿ ਸਾਕਾ ॥" ਅੱਜ ਵੀ ਅਸੀ ਕਈ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦੁਰ ਸਾਹਿਬ  ਨੂੰ "ਹਿੰਦ ਦੀ ਚਾਦਰ" ਕਹਿੰਦੇ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ । ਸਾਵਧਾਨ ! ਇਹ "ਸਲੋਗਨ" ਵੀ ਉਨਾਂ ਹਿੰਦੂ ਵਾਦੀਆ ਦਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦੁਰ ਸਾਹਿਬ "ਪੂਰੀ ਲੋਕਾਈ ਦੀ ਚਾਦਰ" ਸਨ "ਪੂਰੀ ਮਨੁਖਤਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਸਨ" ਕੇਵਲ "ਹਿੰਦ ਦੀ ਚਾਦਰ"  ਹੀ ਨਹੀ ਸਨ।

ਖਾਲਸਾ ਜੀ ! ਇਹ ਹੈ "ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ" । ਇਸ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ । ਭੰਗਾਣੀ ਦੇ ਯੁਧ ਦਾ ਵਰਨਣ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬੇਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਡੀਆਂ ਦੀ ਕੁਲ ਕਿਵੇ ਚਲੀ , ਉਨਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਬਿਉਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਿਰਫ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ "ਲਵ" ਅਤੇ ਕੁਸ਼" ਦੀ ਅੰਸ਼ ਵਿਚੋ ਹੋਇਆ। ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਲਵੋ ਕੇ  ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ  "ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ੀ ਬ੍ਰਾਂਹਮਣਾਂ" ਦੀ ਕੁਲ ਵਿਚੋ ਹੀ ਹਨ। ਇਹ ਨੁਕਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਜੋੜਿਆ ਗਇਆ ਹੈ ਕੇ "ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ" ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਦਾ  "ਹਿੰਦੂਕਰਣ" ਹੋ ਸਕੇ । ਸਾਡੀ ਕੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਨਵੀਂ ਪਨੀਰੀ ਦੇ ਮੰਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਜਬੂਤੀ ਨਾਲ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ  ਕਿ "ਸਿੱਖ ਵੀ ਹਿੰਦੂ ਹੀ ਹਨ" । ਇਸ ਸਾਰੀ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਮਕਸਦ ਵੀ  ਇਹ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲੋਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਤੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਹਿੰਦੂ" ਮਿਥਿਹਜਾਸ ,  ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆ ਅਤੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ "ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ" ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਗੈਰ ਸਿਧਾਂਤਕ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਲੇਖ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਹੋ ਜਾਨ ਦੇ ਕਾਰਣ ਉਨਾਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਨਾਂ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀ ਹੈ । ਲੇਖ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਹੋ ਗਇਆ ਤੇ ਇਸ ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਲਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਲਿਖਣਾਂ ਪਵੇਗਾ, ਜੋ ਉਹ ਕਈ ਥਾਂਵਾ ਤੇ ਲਿਖਦਾ ਹੈ "ਕਹਾ ਲਗੇ ਕਰਿ ਕਥਾ ਸੁਨਾਉਂ॥ ਗ੍ਰੰਥ ਬਢਨ ਤੇ ਅਧਿਕ ਡਰਾਊਂ॥ ਹੁਣ ਕਿਤੇ ਇਹ  ਦੋਸ਼ ਨਾਂ ਲਾ ਦੇਣਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਵਿਚੋਂ ਕੁਟੇਸ਼ਨ ਦੇਣ ਲਗ ਪਪਿਆ ਹਾਂ। ਭੁਲ ਚੁਕ ਲਈ ਖਿਮਾਂ ਦਾ ਜਾਚਕ ਹਾਂ ਜੀ। ਗੁਰੂ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ , ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀ , ਇਸ  "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ"  ਦੀ "ਨਾਈਕਾ",  "ਕਾਲੀ"  (ਚੰਡੀ) ਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਭਾਵ "ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ" ਤੇ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ।

******************************************************************************************************************************************************************
 ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ (ਅੰਮ੍ਰਿਤ) ਬਨਾਮ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ (ਬਿਖਿਆ) - (ਭਾਗ ਅੱਠਵਾਂ)
- ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕਾਨਪੁਰ

("ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਬੋਧ"  ਕੇ  "ਗਿਆਨ ਗਪੋੜ"?  ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਜੀ ਸਹਾਇ॥ ਅਥ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਬੋਧ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਯਤੇ ॥)

ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਦਰਜ, "ਅਥ ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਉਕਤਿ ਬਿਲਾਸ" ਨਾਮ ਦੀ  "ਦੇਵੀ ਦੀ  ਉਸਤਤਿ" ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਇਸ ਤੋਂ ਅਗੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪੰਨਾ ਨੰ 119 ਤੇ "ਵਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਭਗੌਤੀ ਜੀ ਕੀ"  ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ "ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ" ਸ਼ੁਰੁ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰਚਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੌੜੀ ਸਾਡੀ ਰੋਜ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਅਰਦਾਸ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰ ਲਈ ਗਈ ਹੈ। "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗਉਤੀ ਸਿਮਰ ਕੈ.........ਇਕ ਦਿਹਾੜੇ ਨਾਵਣ ਆਈ ਦੁਰਗਸ਼ਾਹ॥"  ਇਸ ਰਚਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੋਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ,  ਇਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਵੀ "ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10" ਜੋੜ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ਹੈ।  "ਵਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਭਗੌਤੀ ਜੀ ਕੀ"   ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਾਂ।

ਇਸ ਤੋਂ ਅਗੇ ਪੰਨਾ ਨੰ 127 ਤੇ ਇਕ ਰਚਨਾਂ ਹੈ "ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਬੋਧ" ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਿਅੰਗ ਨਾਲ  "ਗਿਆਨ ਗਪੋੜ" ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਦਰਜ ਹੈ। ਇਹ 155 ਪੰਨੇ ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੂੰਦੀ ਹੈ । ਇਹ "ਕੂੜ ਕਬਾੜ" ਵੀ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ 28 ਪੰਨੇ ਹੋਰ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"ਗਿਆਨ", "ਸਿਖਿਆ"  ਅਤੇ "ਸਿਧਾਂਤ" ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ  ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕੁਝ "ਜੱਗ" ਆਦਿਕ ਦਾ "ਗੱਪਾ ਭਰਿਆ ਵਰਨਣ" ਜਰੂਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਨਾਂ "ਜਗਾਂ" ਨਾਲ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲੈਨਾਂ ਦੇਣਾਂ ਹੈ?  ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ 28 ਪੰਨੇ ਲਿਖਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਪੈ ਗਈ ? ਇਨਾਂ ਸਵਾਲਾਂ  ਦਾ ਜਵਾਬ ਤੇ ਕੇਵਲ "ਦਸਮਗ੍ਰੰਥੀ" ਹੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਨੇ। ਇਸ "ਗਿਆਨ ਗਪੋੜ" ਨੂੰ  ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦੇ ਹੇਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ "ਗੁਰੁ ਕ੍ਰਿਤ" ਹੋਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ। ਇਨਾਂ ਨੂੰ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ "ਗਿਆਨ ਗਪੋੜ" ਦਾ ਤਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਲਿਖਿਤ ਹੈ,  ਲੇਕਿਨ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਉੱਕਾ ਹੀ ਕੋਰੇ ਹਨ। ਇਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ  ਜਿਸ "ਗਿਆਨ ਗਪੋੜ" ਵਿੱਚ ਜਗੱਯ, ਹੋਮ  ਅਦਿਕ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਇਆ ਹੈ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਤੇ ਉਸ "ਜਗ", "ਹੋਮ" ਆਦਿਕ  ਕਰਮਕਾਂਡਾਂ ਦੀ ਰੱਜ ਕੇ ਨਿਖੇਧੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਬਾਨਾਰਸੀ  ਤਪੁ ਕਰੇ ਉਲਟਿ ਤੀਰਥ ਮਰੈ ਅਗਨਿ ਦਹੈ ਕਾਇਆ ਕਲਪੁ ਕੀਜੈ ॥ਅਸ਼ੁਮੇਧ ਜਗ ਕੀਜੈ ਸੋਨਾ ਗਰਭ ਦਾਨੁ ਦੀਜੈ ਰਾਮ ਨਾਮ ਸਰਿ ਤਉ ਨ ਪੂਜੈ॥
ਅੰਕ 973 ਰਾਮਕਲੀ ਨਾਮ ਦੇਉ ਜੀ ਕੀ॥
ਸਭਿ ਤੀਰਥ ਵਰਤ ਜਗੁ ਪੂੰਨ ਤੋਲਾਹਾ॥
ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮ ਨ ਪੂਜਹਿ ਪੁਜਾਹਾ॥ ਅੰਕ 699 ਜੈਤਸਰੀ ਮ: 4
ਇਹ "ਗਿਆਨ ਗਪੋੜ" ਵੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸਿੱਖੀਆ ਹੀ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਹੀ ਸਿਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ ਦੇ ਢਿੱਡ ਨੂੰ ਮੋਟਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦਾ ਇਕ ਕੋਝਾ ਉਪਰਾਲਾ ਹੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਚਲੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ,  ਉਸ ਬਾਰੇ ਥੋੜਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਚਲੀਏ। ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੂੰਦੀ ਹੈ

ੴਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ। ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਜੀ ਸਹਾਇ ॥ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10॥ਭੁਜੰਗ ਪ੍ਰਯਾਤ ਛੰਦ॥ਤਵਪ੍ਰਸਾਦਿ॥
ਨਮੋ ਨਾਥ ਪੂਰੇ ਸਦਾ ਸਿੱਧ ਕਰਮੰ ॥ਅਛੇਦੀ ਅਭੇਦੀ ਸਦਾ ਏਕ ਧਰਮੰ ॥ ਕਲੰਕੰ ਬਿਨਾ ਨਿਹਕਲੰਕੀ ਸਰੂਪੇ ॥ਅਛੇਦੰ ਅਭੇਦੰ ਅਖੇਦੰ ਅਨੂਪੇ ॥੧॥
ਨਮੋ ਲੋਕ ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰੰ ਲੋਕ ਨਾਥੇ ॥ਸਦੈਵੰ ਸਦਾ ਸਰਬ ਸਾਥੰ ਅਨਾਥੇ ॥ ਨਮੋ ਏਕ ਰੂਪੰ ਅਨੇਕੰ ਸਰੂਪੇ ॥ਸਦਾ ਸਰਬ ਸਾਹੰ ਸਦਾ ਸਰਬ ਭੂਪੇ ॥੨॥
ਅਛੇਦੰ ਅਭੇਦੰ ਅਨਾਮੰ ਅਠਾਮੰ ॥ਸਦਾ ਸਰਬ ਦਾ ਸਿੱਧ ਦਾ ਬੁੱਧਿ ਧਾਮੰ ॥ ਅਜੰਤ੍ਰੰ ਅਮੰਤ੍ਰੰ ਅਕੰਤ੍ਰੰ ਅਭਰਮੰ ॥ਅਖੇਦੰ ਅਭੇਦੰ ਅਛੇਦੰ ਅਕਰਮੰ ॥੩॥
ਅਗਾਧੇ ਅਬਾਧੇ ਅਗੰਤੰ ਅਨੰਤੰ ॥ਅਲੇਖੰ ਅਭੇਖੰ ਅਭੂਤੰ ਅਗੰਤੰ ॥ ਨ ਰੰਗੰ ਨ ਰੂਪੰ ਨ ਜਾਤੰ ਨ ਪਾਤੰ ॥ਨ ਸਤ੍ਰੋ ਨ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਮਾਤੰ ॥੪॥ ਪੇਜ 127 ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ

ਕਿਸੇ ਵੀ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਕਵੀ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ, ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਅਤੇ ਲੇਖਨ ਸ਼ੈਲੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੂੰਦੀ ਹੈ। ਜਰਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੋ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਕਹਿਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗੀ ਕਿ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਦਰਜ "ਜਾਪੁ" ਵੀ ਇਸੇ ਕਵੀ ਦੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਸਨੇ "ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਬੋਧ" ਲਿਖੀ ਹੈ।

ਸਿੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟਾ ਪਾਉਨ ਲਈ ਹਰ "ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ" ਵਾਲੀ ਰਚਨਾਂ ਦੇ ਉਤੇ "ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10" ਦਾ ਠੱਪਾ ਜਰੂਰ ਲਾ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ਹੈ ।ਲੇਕਿਨ ਅਪਣੀ ਸਾਕਤ ਮੱਤ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਤੀ ਅਪਣੀ ਸ਼੍ਰਧਾਂ ਨੂੰ, ਇਹ ਕਵੀ  ਕਿਸੇ ਹੀਲੇ ਵੀ ਛੁਪਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ "ਭਗਉਤੀ ਦੇਵੀ"  ਕੋਲੋਂ "ਮਦਦ" ਕਰਨ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕਰਨਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁਲਦਾ  (ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਜੀ ਸਹਾਇ॥ )। ਸਿੱਖ ਵੀ ਇਨੇ ਭੋਲੇ ਨੇ ਕਿ "ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10"  ਪੜ੍ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸ ਕੂੜ ਨੂੰ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਕਹਿਨ ਲਗ ਪੈਂਦੇ ਨੇ ਅਤੇ ਭਗੁੳਤੀ (ਦੁਰਗਾ) ਵੀ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਂ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ " ਵਖਾਈ ਦੇਣ ਲਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਨਾ ਭੋਲਿਆ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇੱਨਾ ਵੀ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸ ਕੂੜ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਚਨਾਂ ਦੇ ਥਲੇ " ਨਾਨਕ" ਸ਼ਬਦ ਕਿਤੇ ਵੀ ਅੰਕਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ  ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਮੂਲ ਪਹਿਚਾਨ ਹੈ।  ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ  ਨੂੰ ਇਹ ਇਹਸਾਸ ਕਿਉ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਜਿਸ ਗੁਰੂ ਨੇ ਨੌਵੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਸੀ,  ਉਸ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ "ਨਾਨਕ"  ਨਾਮ ਦੀ ਮੁਹਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਕੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਇਸ "ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ਨਿਯਮ" ਤੋਂ ਵਾਕਿਫ ਨਹੀਂ ਸਨ? ਕੀ ਉਹ  ਇਸ ਨਿਯਮ ਦੇ ਵਿਰੁਧ ਸਨ? ਕੀ ਇਸੇ ਲਈ ਉਨਾਂ ਨੇ "ਨਾਨਕ"  ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ 380 ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ  " ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਖ ਦਿਤਾ ?  ਕੀ ਇਨਾਂ ਸਵਾਲਾ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਹੈ?

ਸ਼ੁਰੂਵਾਤੀ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਵੀ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਛੇਤੀ ਹੀ ਉਹ ਅਪਣੀ ਔਕਾਤ ਵਖਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦੇਵੀ ਸਤਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ, ਉਮੜ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆ ਵੇਖੋ-

ਪ੍ਰਚੰਡ ਅਖੰਡ ਮੰਡਲੀ ॥ ਉਦੰਡ ਰਾਜ ਸੁਥਲੀ ॥ਜਗੰਤ ਜੋਤਿ ਜੁਆਲ ਕਾ ॥ ਜਲੰਤ ਦੀਪ ਮਾਲਕਾ ॥੯॥੧੭॥
ਕ੍ਰਿਪਾਲ ਦਿਆਲ ਲੋਚਨੰ ॥ ਮਚੰਕ ਬਾਣ ਮੋਚਨੰ ॥ਸਿਰੰ ਕਰੀਟ ਧਾਰੀਯੰ ॥ ਦਿਨੇਸ ਕ੍ਰਿਤ
ਹਾਰੀਯੰ ॥੧੦॥੧੮॥
ਬਿਸਾਲ ਲਾਲ ਲੋਚਨੰ ॥ ਮਨੋਜ ਮਾਨ ਮੋਚਨੰ ॥ਸੁਭੰਤ ਸੀਸ ਸੁ ਪ੍ਰਭਾ ॥ ਚਕ੍ਰਿਤ ਚਾਰੁ
ਚੰਦ੍ਰਕਾ ॥੧੧॥੧੯॥
...................................
ਆਜਾਨ ਬਾਹੁ ਸਾਰੰਗ ਕਰ ਧਰਣੰ ॥ਅਮਿਤ ਜੋਤਿ ਜਗ ਜੋਤ ਪ੍ਰਕਰਣੰ ॥
ਖੜਗ ਪਾਣ ਖਲ ਦਲ ਬਲ ਹਰਣੰ ॥ਮਹਾ ਬਾਹੁ ਬਿਸ੍ਵੰਭਰ ਭਰਣੰ ॥੯॥੨੯॥
...................................
ਇਸ ਕਵੀ ਨੇ ਐਸੀ ਕੜ੍ਹੀ ਬਣਾਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਲਾਰ ਦਿਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿੱਖਾਂ ਕੋਲੋਂ ਕਦੀ ਵੀ ਸਾਂਭੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ । ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਤਤਿ ਕਰਦਾ ਹੇ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ "ਅਛੇਦੀ ਅਭੇਦੀ ਸਦਾ ਏਕ ਧਰਮੰ ॥"  ਇਥੇ ਸਿੱਖ ਖੁਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ" ਦੀ ਸ਼ਤਤਿ  ਹੈ। ਥੋੜੀ ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਦ  ਅਪਣੇ ਇਸ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਨੂੰ ਦੇਹਧਾਰੀ ਬਣਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ "ਕ੍ਰਿਪਾਲ ਦਿਆਲ ਲੋਚਨੰ ॥ ਮਚੰਕ ਬਾਣ ਮੋਚਨੰ ॥"  ਇਕ ਪਾਸੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਅਗਾਧੇ ਅਬਾਧੇ ਅਗੰਤੰ ਅਨੰਤੰ ॥ਅਲੇਖੰ ਅਭੇਖੰ ਅਭੂਤੰ ਅਗੰਤੰ ॥" ਫੇਰ ਸਿੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ "ਨਿਰੰਕਾਰ" ਹੈ, ਸਾਡਾ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ" ! ਲੇਕਿਨ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਕਹਿਨ ਲਗ ਪੈਦਾ ਹੈ " ਬਿਸਾਲ ਲਾਲ ਲੋਚਨੰ ॥ ਮਨੋਜ ਮਾਨ ਮੋਚਨੰ ॥ਸੁਭੰਤ ਸੀਸ ਸੁ ਪ੍ਰਭਾ ॥ ਚਕ੍ਰਿਤ ਚਾਰੁ ਚੰਦ੍ਰਕਾ ॥੧੧॥੧੯॥" ਅਗੇ ਫੇਰ ਕਿਤੇ ਅਪਣੇ ਈਸਟ ਨੂੰ  "ਨਿਰੰਕਾਰ"  ਬਨਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ  "ਕਲੰਕੰ ਬਿਨਾ ਨਿਹਕਲੰਕੀ ਸਰੂਪੇ ॥ਅਛੇਦੰ ਅਭੇਦੰ ਅਖੇਦੰ ਅਨੂਪੇ ॥੧॥ "  ਥੋੜੀ ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਦ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਮੀਆਂ ਬਾਹਾ ਵਾਲਾ ਖੜਗਧਾਰੀ, ਦੇਹਧਾਰੀ ਬਣਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹੈ"ਆਜਾਨ ਬਾਹੁ ਸਾਰੰਗ ਕਰ ਧਰਣੰ ॥ਅਮਿਤ ਜੋਤਿਜਗ ਜੋਤ ਪ੍ਰਕਰਣੰ ॥ ਖੜਗ ਪਾਣ ਖਲ ਦਲ ਬਲ ਹਰਣੰ ॥ਮਹਾ ਬਾਹੁ ਬਿਸ੍ਵੰਭਰ ਭਰਣੰ ॥੯॥੨੯॥

ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ  "ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਬਾਣੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ। ਇਹ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ "ਅਗਾਧ ਬੋਧ" ਬਾਣੀ ਹੈ।"  ਉਨਾਂ ਦਾ ਕਹਿਨਾਂ ਵੀ ਅਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸਹੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਚੀਜ ਸਮਝ ਨਾਂ ਆਵੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕੀ ਚਲੋ, ਇਹ ਹੀ ਸੌਖਾਂ ਰਾਹ ਹੈ। ਵੈਸੇ ਵੀ "ਸੁਖਨਿਧਾਨ" ਪੀ ਪੀ ਕੇ ਇਨੀ ਸਿਰਖਪਾਈ ਹੂੰਦੀ ਨਹੀਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋ। ਅਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਤੇ ਬਹੁਤਾ ਬੋਝ ਪਾ ਕੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਕੀ ਹੈ। ਚਲੋ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੀ
ਕੀ ਕੀ "ਗਿਆਨ" ਦੀ ਗਲ ਹੈ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ "ਗਟਪਟ ਉਸਤਤਿ", ਇਸ ਗਿਆਨ ਪ੍ਜਾਰਬੋਧ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।  ਇਸ ਉਸਤਤਿ  ਤੋਂ ਬਾਦ "ਰਾਜਸੂਇ ਜੱਗ" ਦਾ ਜਿਕਰ ਆਉਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਗਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਜਗ ਦਾ ਹਾਲ ਸੁਨੋ ਤੇ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗ  ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਇਸ ਰਚਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ "ਗਿਆਨ ਗਪੋੜ" ਕਿਉ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਨਾਲੇ ਇਹ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜੇ ਕਿ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੀ ਇਸ "ਅਗਾਧ ਬੋਧ ਬਾਣੀ" ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਦਾ ਜੀਵਨ ਕਿਨਾਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਸਕਦਾ  ਹੈ।

ਇਸ ਜਗੱਯ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ  ਕਰੋੜਾ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ  ਨੂੰ ਸਦਿਆ ਗਇਆ ਹੈ। ਕਰੋੜਾਂ ਹੀ  ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵਿੰਜਨ  ਬਣੇ ਸਨ, ਜਿਨਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਭੋਗਿਆ (ਖਾਦਾ)। ਇਸ ਜਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੌ ਸੌ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਸੌ ਸੌ ਰੱਥ ,  ਹਰ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੋ ਦੋ ਹਜਾਰ ਘੋੜੇ ,  ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਰ ਚਾਰ ਹਜਾਰ ਮਝਾਂ,  ਇਸ ਤੋਂ ਅਲਾਵਾ ਹਰ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੰ ਢਾਈ ਢਾਈ ਮੰਨ ਸੋਨਾਂ, ਅਤੇ  ਚਾਂਦੀ, ਤਾਂਬਾ ਅਤੇ ਅੰਤੇ ਬੇਸ਼ਕੀਮਤੀ ਪੋਸ਼ਾਕੇ  ਦਿਤੇ ਗਏ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੰਗਤੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਬਣ ਗਏ।

 

ਕਮਾਲ ਹੈ, ਕਿਉ ਨਾ ਕਹਿਏ , ਇਸ ਨੂੰ "ਗਿਆਨ ਗਪੋੜ"?   ਜੋ ਗਲ ਕੋਈ ਨਾਂ ਮੰਨੇ , ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਾਂ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇ ਉਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੇ ਇਸ  ਗੁਰੂ ਵਿਚੋਂ ਆਕੇ ਪੜ੍ਹ ਲਵੋ !

ਚਾਰ ਚਾਰ ਕੋਹਾ ਵੱਡਾ ਹਵਨ ਕੂੰਡ ਬਣਵਾਇਆ ਗਇਆ ਸੀ । ਉਸ ਵਿਚ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦੇਣ ਲਈ ਇਕ ਹਜਾਰ ਪਰਨਾਲੇ  ਲਗਵਾਏ ਗਏ ਸੀ ।ਉਸ ਵਿਚ ਹਾਥੀ ਦਿ ਸੁੰਡ ਜਿਨੀ ਮੋਟੀ ਘਿਉ ਦੀ ਧਾਰ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਹੀਰੇ,  ਕਸਤੂਰੀ ਆਦਿਕ  ਹਵਨ ਸਮਿਗ੍ਰੀ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਅੱਗ ਅਤੇ ਉਥੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮੰਗਵਾਇਆ ਗਇਆ............। ਹੋਰ ਗੱਪਾ ਭਾਵੇ ਅਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਜੋੜ ਲੈਣਾਂ, ਇਸ "ਗਿਆਨ ਗਪੋੜ" ਵਿਚ ਤੇ ਇਸ ਜਗੱਯ ਦਾ ਇਹ ਹੀ ਬਿਉਰਾ ਦਿਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫੇਰ ਇਸ ਜਗ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਇਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। 

 

ਰਾਜਸੂਇ ਸੁ ਕੈ ਕਿਤੈ ਦਿਨ ਜੀਤ ਸਤ੍ਰ ਅਨੰਤ ॥
ਰਾਜਸੂਇ ਸੁ ਕੈ ਕਿਤੈ ਦਿਨ ਜੀਤ ਸਤ੍ਰ ਅਨੰਤ ॥ ॥ ਬਾਜਮੇਧ ਅਰੰਭ ਕੀਨੋ ਬੇਦ ਬਯਾਸ ਮਤੰਤ ॥੮॥੧੪੯॥
ਪ੍ਰਿਥਮ ਜੱਗ ਸਮਾਪਤਹਿ ॥

ਸ਼ੁਕਰ ਹੈ ! ਇਹ ਜਗ ਮੁਕ ਗਇਆ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੀ ਸਾਰੀ "ਇਕਨਾਮੀ" ਫੇਲ ਕਰ ਦੇਣੀ ਸੀ ਇਨਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ। ਮੇਰੇ ਵੀਰੋ ! ਵੇਖਿਆ ਕਿਨਾਂ "ਗਿਆਨ"  ਵੱਧਿਆ ਇਸ   "ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਬੋਧ"  ਤੋਂ ! ਅਗਲਾ ਜੱਗ ਹੈ "ਅਸ਼ਵਮੇਘ ਜੱਗ" । ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਨੇ,
ਅਸੁਮੇਧ ਜਗੁ ਕੀਜੈ ਸੋਨਾ ਗਰਭ ਦਾਨੁ ਦੀਜੈ ਰਾਮ ਨਾਮ ਸਰਿ ਤਊ ਨ ਪੂਜੈ ॥੧ 

ਲਿਕਨ ਇਹ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਨਾਂ "ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ- ਇਕ ਘੋੜਾ ਉਸ ਯਗ ਵਿੱਚ ਵਡ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਸ ਦਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਖਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਉਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਇਸ ਜਗ ਵਿੱਚ ਮੇਹਮਾਨ ਬਣਕੇ ਆਏ ਸੀ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਨੇ ਖਾਦ੍ਹਾ। ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਘੋੜੇ ਦਾ ਹਵਨ ਕੁੰਟ ਦੀ ਅਗ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿਤਾ ਗਇਆ। ਹਲੀ ਤਕ ਤੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਛੁਪ ਛੁਪ ਕੇ ਮਾਸ  ਖਾਂਦੇ ਨੇ ਇਥੇ ਤੇ ਸਰੇਆਮ ਹੀ ਮਾਸ ਦਾ ਭੋਗ ਲਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਘੋੜੇ ਦਾ। ਪਿਛਲੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਾਮ ਦੇ "ਕਾਮਾਖੀਆ ਮੰਦਿਰ" ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਬਲੀ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹ ਆਏ ਹਾਂ,  ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਜਾਪਦਾ  ਹੈ। ਇਸ ਜਗ ਦੀ "ਗਪੋੜ " ਤਾਂ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਹੋ ਗਈ, ਪਹਿਲੇ ਵਾਲੇ ਜੱਗ ਦੀ  ਗਪੋੜ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ,  ਜੋ ਹਲੀ ਤਕ ਹਜਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ। ਹਲੀ ਕਹਾਨੀ ਇਥੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮੁਕਦੀ। ਹਲੀ ਕੁਝ ਦੇਰ ਇਨਾਂ ਗੱਪਾਂ ਨੂੰ  ਹੋਰ ਝੇਲਨਾਂ ਪਵੇਗਾ , ਇਹ ਗੱਪਾਂ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦੇ ਹੇਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਨੂੰ "ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ" ਲਗ ਰਹਿਆ ਨੇ।

ਹੁਣ ਇਕ ਹੈ " ਗਜਮੇਧ ਜਗ "  ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਹੈ  "ਅਹਿਮੇਘ ਜਗ "।"ਗਜਮੇਘ ਜਗ "  ਦੀ ਗਪੋੜ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਅੱਠ ਕੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੁੰਟ ਬਣਵਾਇਆ ਗਇਆ  ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਅਨਗਿਣਤ ਹਾਥੀ  ਮੰਗਵਾਏ ਗਏ। ਅੱਠ ਹਜਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਮ ਜੱਗ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਏ ਗਏ।ਅੱਠ ਲੱਖ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਬੁਲਾਏ ਗਏ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅੱਠ ਹਜਾਰ ਪਰਨਾਲੇ  ਲਾਏ ਗਏ ਜਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਜਿਨੀ ਮੋਟੀ ਘਿਉ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਸੀ। ਉਏ ਬੱਲੇ ! ਇਥੇ ਗਰੀਬਾ ਨੂੰ ਛਟਾਕੀ ਘਿਉ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਥੇ ਟੇਂਕਰਾਂ ਦੇ ਟੇਂਕਰ ਘਿਉ ਬਰਬਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਨੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰ ਕੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਸਿਆ ਗਇਆ ਹੈ।ਉਹ ਵੀ ਅੱਠ ਕੁ ਸੌ  ਤੇ ਹੋਣੇ ਹੀ ਚਾਹੀਦੇ ਨੇ, ਕਿਉਕਿ ਇਸ ਜਗ ਵਿੱਚ ਲਗਦਾ ਹੈ "ਅੱਠ" ਦਾ ਹੀ ਪਹਾੜਾ "  ਪੜ੍ਹਿਆ ਗਇਆ ਹੈ, ਜੇ ਗੱਪ ਹੀ ਮਾਰਨੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ  ਗਪ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ, ਵਡੀ ਤੋਂ ਵਡੀ ਗੱਪ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਟੇਕਸ ਤੇ ਲਗਦ ਨਹੀਂ। ਕਹਿ ਦਿਉ  ਅੱਠ ਹਜਾਰ ਹਾਥੀ ਮਾਰ ਕੇ ਹਵਨਕੁੰਟ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਗਏ।

ਦੂਜੇ "ਅਹਿਮੇਘ ਜਗ "  ਨੁੰ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਾ ਨੇ ਕਰਵਵਾਇਆ ਸੀ ਇਸ "ਜਗੱਯ" ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਨਜਾਰਾ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਆਉਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਨਵੀ "ਗਪੋੜ" ਹੈ। ਹਵਨ ਵੇਲੇ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਰੋੜਾਂ ਸੱਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਲਗੇ ਤੇ ਹਵਨ ਕੁੰਟ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਡਿਗਣ ਲਗੇ। ਇਨਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਇਕ ਹੱਥ ਤੋਂ ਲੈਕੇ ਹਜਾਰ ਹਜਾਰ ਹਥ ਲੰਬੀ ਸੀ। (ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਜੇ ਗੱਪ ਮਾਰਨੀ ਹੀ ਸੀ ਤੇ ਘਟੋ ਘਟ "ਰਾਜਸਇ ਜਗ"  ਜਿਨੀ ਤੇ ਮਾਰਦੇ ਹੀ। ਮੀਲ ਦੋ ਮੀਲ ਲੰਬੇ ਕਹਿੰਦੇ ਤਾਂ "ਗਿਆਨ ਗਪੋੜ" ਨਾਮ ਹੋਰ ਵੀ ਢੁਕਣਾਂ ਲਗਣਾਂ ਸੀ। ਖੇਰ ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਇਆ ?  ਜਿਹੜੇ ਸੱਪ ਛੋਟੇ ਸਾਈਜ ਦੇ ਸੀ ਉਹ ਹੱਥ ਦੇ ਅੰਗੁਠੇ ਨਾਲੋ ਵੀ ਛੋਟੇ ਸੀ।(ਹੁਣ ਬਣੀ ਨਾਂ ਕੁਝ ਸਹੀ ਗੱਪ)। ਫਿਰ ਸੁੰਡੀਆ  ਵੀ ਆਈਆਂ ਤੇ ਇਕ ਇਕ ਹਜਾਰ, ਦੋ ਦੋ ਹਜਾਰ  ਅਤੇ ਤਿਨ ਤਿਨ ਹਜਾਰ  ਦੇ ਝੂਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਇਕੱਠੇ ਆਉਣ ਲਗ ਪਏ ਤੇ ਹਵਨ ਕੂੰਟ ਵਿੱਚ ਡਿਗ ਡਿਗ ਕੇ ਸੜਨ ਲਗ ਪਏ।

ਉਫਫ !!   ਮੈ ਕੀ ਸੁਣਾਂ ਰਿਹਾ ਹਾਂ  ਤੇ ਤੁਸੀ ਕੀ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਹ ਹੈ, ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਲਿਖਿਆ "ਗਿਆਨ ਗਪੋੜ"। ਮੇਰਿ ਪਿਆਰੇ ਵੀਰੋ! ਕੀ ਇਹ ਹੀ ਹੈ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੀ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ।ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਹਾਸਾ ਤੇ ਜਰੂਰ ਆਉਂਦਾ ਹੇ ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ "ਗਿਆਨ ਗਪੋੜ" ਤੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ "ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਬੋਧ" ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੇ ਇਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ। ਅਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜਰੂਰ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਮਨ ਲੈਣਾਂ , ਜੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ "ਗਿਆਨ ਗਪੋੜ" ਸਮਝ ਕੇ ਕਦੀ ਵੀ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਅਗੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ , ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਰਗੇ ਸਮਰਥ ਗੁਰੂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਨਾਂ ਕਰਨਾ ਜੀ।
******************************************************************************************************************************************************************

ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ(ਅੰਮ੍ਰਿਤ) ਬਨਾਮ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ (ਬਿਖਿਆ) - ਭਾਗ ਨੌਵਾਂ
- ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕਾਨਪੁਰ

(ਅਥ ਚਉਬੀਸ ਅਉਤਾਰ॥ ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਨੈ ਅਰ ਗਾਵੈ॥ ਦੂਖ ਪਾਪ ਤਿਹ ਨਿਕਟਿ ਨ ਆਵੈ ॥ਸਭ ਹੀ ਮੁਖਿ ਚੂਮਨ ਦੇਹੁ ਕਹਯੋ ਚੁਮ ਹੈ ਹਮ ਹੂੰ ਤੁਮਹੂੰ ਗਨਿਹੋ)
"ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਪੰਨਾਂ ਨੰ. 155 ਤਕ ਅਸੀ ਦੁਰਗਾ  ਦੇਵੀ ਅਤੇ "ਕਾਲ" ਦੇਵਤੇ ਦੀਆਂ ਉਸਤਤਿ ਵਾਲੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਹੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਸ  "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਵਿੱਚ ਅਗੇ ਵੀ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਿਥਿਹਾਸ ਨਾਲੋਂ ਸਾਡਾ ਖਹਿੜਾ ਅਖੀਰ ਤਕ  ਛੁਟਣਾਂ ਨਹੀਂ ਜੇ। ਵੈਸੇ ਤੇ ਇਸ  ਪੂਰੀ "ਕਾਲੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ" ਹੀ ਇਨਾਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆ ਬਾਰੇ ਹੀ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ  ਅਖੀਰ ਤਕ ਨਾਂ ਤੇ ਗੁਰੂ "ਨਾਨਕ " ਦਾ ਨਾਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਧਰੇ ਮਿਲਨਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ "ਨਿਰੰਕਾਰ" ਦਾ ਜਿਕਰ ਹੀ ਮਿਲਨਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦਾ "ਰਬ" ਹੈ। ਇਥੇ ਤੇ ਕਾਲ, ਕਾਲੀ, ਕਾਲਕਾ, ਭਗਉਤੀ, ਭਵਾਨੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਅਸਿਧੁਜ, ਖੜਗਕੇਤੁ, ਸਰਬਲੋਹ, ਮਹਾਲੋਹ  (ਲਗਦਾ ਹੈ ਇਹ ਠਠੇਰਿਆਂ ਦਾ ਕੋਈ "ਰੱਬ"  ਹੈ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ "ਲੋਹ" ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।)   ਜਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ  ਅਤੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਹੀ ਜਾਨਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ"  ਕਹਿ ਕੇ ਸਤਕਾਰਦੇ ਰਹਿਣਾਂ ਹੈ।

ਭਾਵੇ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦਾ "ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ"  ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਰਚਿਤ, ਅਗਾਧ ਬੋਧ ਬਾਣੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ,  ਪਰ ਇਹ  "ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ"  ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਰੱਬ ਤੇ ਨਹੀਂ,  ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ ਜਿਸਦਾ ਹਰ "ਗੈਰ ਸਿਧਾਂਤਕ ਫਤਵਾ " ਵੀ ਅਸੀਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਮੰਣਦੇ ਜਾਈਏ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ  ਤੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਰਗਾ ਗੁਰੂ ਹੈ,  ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੀ,  ਇਹੋ ਜਹੀਆਂ ਸਾਜਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸੁਚੇਤ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੀ  ਸਾਨੂੰ  ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦਸ਼ਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਕਰਾਂਦਾ ਆਇਆ ਹੈ,  ਅਤੇ ਕਰਾਂਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸਾਫ ਸਾਫ ਸਮਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਨਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਨਾਲੋਂ , ਸਿਧਾ ਅਪਣੇ ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਲੜ ਲਗ,  ਅਤੇ ਜਿਸ ਵੀ ਚੀਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਪਨਾਉਣਾਂ ਹੋਵੇ ਉਸ ਨੂੰ  ਪਹਿਲਾਂ  ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਪਰਖ ਲਈਂ ਫੇਰ  ਉਸ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਕਰੀ।
 

ਪਹਿਲਾ ਵਸਤੁ ਸਿਞਾਣਿ ਕੈ ਤਾਂ ਕੀਚੈ ਵਾਪਾਰੁ  ॥ ਅੰਕ 1410

ਲੇਕਿਨ ਇਥੇ ਤਾਂ ਅਸੀ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬੇਮੁਖ ਹੋ ਕੇ ਇਨਾਂ ਗੁਰੂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ  ਉਲਟ ਹੀ ਤੁਰੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਭਾਵੇਂ ਇਕ ਸਿੱਖ ਕੋਲ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹਨ ਅਤੇ ਸਮਝਨ ਦਾ ਟਾਈਮ ਨਹੀਂ,  ਲੇਕਿਨ ਇਸ ਅਖੌਤੀ "ਦਸਮਬਾਣੀ"  ਨੂੰ ਉਹ ਲੰਮੇ ਪੈ ਪੈ ਕੇ ਮੱਥੈ ਟੇਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਐਸੀਆਂ "ਕਾਲਪਨਿਕ ਕਹਾਨੀਆ"  ਅਤੇ "ਗਪੋੜਾਂ"  ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਇਹੋ ਜਹੀਆਂ ਯਬਲੀਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ , ਸਿੱਖਾ ਦੀ ਮਤਿ ਉਤੇ ਤਰਸ ਆਉਦਾ ਹੈ , ਕਿ ਇੱਨਾਂ ਅਨਮਤ ਦੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆ ਕੋਲੋਂ ਤੁਸਾਂ ਕੀ ਲੈਨਾਂ ਦੇਨਾ ਹੈ , ਜਿਨਾਂ ਦੀ ਨਿਖੇਦੀ ਗੁਰਬਾਣੀ  ਵੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
 

ਭਰਮੇ ਸੁਰਿ ਨਰ ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ॥ ਭਰਮੇ ਸਿਧ ਸਾਧਿਕ ਬ੍ਰਹਮੇਵਾ॥

ਭਰਮਿ ਭਰਮਿ ਮਾਨੁਖ ਡਹਿਕਾਏ ॥ ਦੁਤਰ ਮਹਾ ਬਿਖਮ ਇਹ ਮਾਏ॥ ਅੰਕ 258

ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ ਪੂਜਹਿ ਡੋਲਹਿ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਨਹੀਂ  ਜਾਨਾ॥

ਕਹਤ ਕਬੀਰ ਅਕੁਲੁ ਨਹੀਂ ਚੇਤਿਆ ਬਿਖਿਆ ਸਿਉ ਲਪਟਾਨਾ ॥੪॥੧॥੪੫॥ ਅੰਕ 332
 

ਅੱਜ ਅਸੀ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ " ਦੀ ਇਕ ਬਹੁਤ ਲੰਮੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਫਜੂਲ "ਮਿਥਯਕ ਕਹਾਨੀ" ਦੀ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਹੈ "ਅਥ ਚਉਬੀਸ ਅਉਤਾਰ"। ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਪੰਨਾ ਨੰ  155 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਕੇ ਪੰਨਾ ਨੰ 669 ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੂੰਦੀ ਹੈ। ਇਨਾਂ 514 ਪੰਨਿਆ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵੀ ਗਲ ਐਸੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਸਿੱਖੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬਧ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ  ਇਕ ਵੀ ਗਲ ਅਜਹੀ ਨਹੀਂ,  ਜਿਸਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਅਫਸੋਸ ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫੇਰ ਵੀ ਇਹ "ਕੂੜ ਕਬਾੜ ਕਿਤਾਬ " ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ "ਅਖੌਥੀ ਦਸਮ ਬਾਣੀ"  ਬਣੀ ਹੋਈ  ਹੈ। ਇਸ ਕਹਾਨੀ  ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਤੇ ਮੰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ 514 ਪੰਨੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚੋਂ ਕਡ੍ ਕੇ ਕਿਸੇ ਮੰਦਿਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਆਵਾਂ ਜਾਂ ਅਪਣੇ ਕਿਸੇ ਹਿੰਦੂ ਦੋਸਤ ਨੰ ਦੇ ਆਵਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਆ ਸਕਣ। ਇਸ ਰਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੇ "ਚੌਵੀਹ ਅਵਤਾਰਾਂ" ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬਧਿਤ ਕਹਾਨੀਆਂ  ਦਾ ਵਰਨਣ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਨਾਂ ਦਾ ਸਿੱਖੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
 

ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਿਨਾਂ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਇਆ ਹੈ ਉਹ ਅਵਤਾਰ ਹਨ,  ਮੱਛ , ਕੱਛ ( ਲਗਦਾ ਹੈ ਇਸ ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਨਾਮ ਕਿਸੇ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਅਖੀਰਲੇ ਕਾਫੀਏ ਤੋ ਲਏ ਗਏ  ਨੇ । ਚੰਡ ਮੰਡ, ਸੂੰਭ ਨਿਸੁੰਭ ,ਕੱਛ ਮੱਛ। ਇਹ ਸੰਜੋਗ ਹੈ ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾਂ ? ਲਗਦਾ ਹੇ ਇਨਾਂ ਦੇ ਮਿਥੱਹਾਸ  ਵਿਚ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੁੜੜਾਂ ਭਰਾ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਨੇ ਜਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਮਿਲਦੇ ਜੁਲਦੇ ਰਖੇ ਗਏ ਹਨ।)    ਕੱਛ, ਮੰਛ, ਨਾਰਾਇਣ, ਮਹਾ ਮੋਹਨੀ, ਬਰਾਹ, ਨਰਸਿੰਘ, ਬਾਵਨ, ਪਰਮ ਰਾਮ, ਬ੍ਰਹਮਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ,  ਜਲੰਧਰ ( ਸ਼ੁਕਰ ਹੈ ਕੋਈ ਲੁਧਿਆਣਾਂ ਤੇ ਪਟਿਆਲਾ ਅਵਤਾਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਉਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪੇਟੇਂਟ ਕਰਵਾ ਲੈਣਾਂ ਸੀ )  ਬਿਸਨ, ਅਰਹੰਤ ਦੇਵ, ਮਨੂੰ ਰਾਜਾ, ਧੰਨਤਰ ਬੈਦ। ਸੂਰਜ ( ਲਉ ਜੀ ! ਇਹ ਸੂਰਜ ਵੀ ਅਵਤਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਗ ਅਤੇ ਗੈਸਾ ਦਾ ਗੋਲਾਂ ਵੀ ਅਵਤਾਰ ਹੈ)। ਚੰਦ੍ਰ ( ਉਏ ਦੁਰ ਫਿਟੇ ਮੂੰਹ ਤੁਹਾਡਾ!  ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ ! ਇਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ   ਅਵਤਾਰ ਹੈ ?) ਸ਼੍ਰੀ ਕਿਸ਼ਨ, ਨਰ ,ਬੋਧ, ਬ੍ਰਹਮਾਂ , ਬਾਲਮੀਕੀ , ਦੁਤੀ, ਪਾਰਸ ਨਾਥ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਨੇ ਕਿ (ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਨਹੀਂ)  ਮੰਡਲ ਭਾਵ ਗ੍ਰਿਹ  ਹਨ-

ਕੇਤੀਆ ਕਰਮ ਭੂਮੀ ਮੇਰ ਕੇਤੇ ਕੇਤੇ ਧੂ ਉਪਦੇਸ॥ ਕੇਤੇ ਇੰਦ ਚੰਦ ਸੂਰ ਕੇਤੇ ਕੇਤੇ ਮੰਡਲ ਦੇਸ ॥ ਅੰਕ 7ਭਾਰ ਅਠਾਰਹ ਮੇਵਾ ਹੋਵੇ ਗਰੁੜਾ ਹੋਇ ਸੁਆਉ॥
ਚੰਦੁ ਸੂਰਜੁ ਦੁਇ ਫਿਰਦੇ ਰਖੀਅਹਿ ਨਿਹਚਲੁ ਹੋਵੇ ਥਾਉ॥
ਭੀ ਤੂੰਹੇ ਸਾਲਾਹਣਾਂ ਆਖਣ ਲਹੇ ਨਾ ਚਾਉ॥2} ਅੰਕ 142
ਵੈਸੇ ਇਨਾਂ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਚੌਵੀ ਹੋਣ ਜਾਂ  ਭਾਂਵੇ 100 - 200 ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਣ ਇਸ ਨਾਲ  ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਫਰਕ ਪੈਦਾ ਹੈ। ਇਨਾਂ ਦੇ 33 ਕਰੋੜ ਨੇ , ਅਸੀ ਇੱਨਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਨੂੰ  ਰੋਜ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ   ਗਿਨਣ ਤਾਂ ਬਹਿੰਦੇ ਨਹੀਂ। ਚਲੋ ਛਡੋ ਮਜਾਕ ਦੀ ਗਲ। ਇਥੇ ਤਾਂ ਕਹਾਨੀ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਜੀ, ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦਾ "ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ " ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕੇ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਰਚਿਤ ਹੈ। ਇਥੇ ਤੇ ਪਾਸਾ ਹੀ ਪੁਠਾ ਨਜਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਨਾਂ  514 ਪੰਨਿਆ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਇਸ ਉਲ ਜਲੂਲ ਕਹਾਨੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਸਮਮ ਗ੍ਰਥੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਦਲੀਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠੀ ਸਾਬਿਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰਚਨਾਂ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਆਉ ਵੇਖੀਏ ਕਿ ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ ਅਤੇ ਇਨਾਂ ਦਾ ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਕਿਨਾਂ ਕੁ ਝੂਠਾ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਦਸਮੇਸ ਬਾਣੀ ਹੈ?  ਫੈਸਲਾ ਆਪ ਨੇ ਕਰਨਾਂ ਹੈ।
 

ਚੌਪਈ ॥

ਅਬ ਚਉਬੀਸ ਉਚਰੋਂ ਅਵਤਾਰਾ ॥ਜਿਹ ਬਿਧ ਤਿਨ ਕਾ ਲਖਾ ਅਖਾਰਾ ॥

ਸੁਨੀਅਹੁ ਸੰਤ ਸਭੈ ਚਿਤ ਲਾਈ ॥ ਬੁਰਨਤ ਸਯਾਮ ਜਥਾ ਮਤ ਭਾਈ ॥੧॥

ਬੁਰਨਤ ਸਯਾਮ ਜਥਾ ਮਤ ਭਾਈ ॥੧॥       ਬੁਰਨਤ ਸਯਾਮ ਜਥਾ ਮਤ ਭਾਈ ॥੧॥         ਬੁਰਨਤ ਸਯਾਮ ਜਥਾ ਮਤ ਭਾਈ ॥੧॥ 

ਹੁਣ ਇਹ ਲਾਈਨ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੀ ਜਾਵੇ ਕਿ ਇਹ "ਦਸਮਬਾਣੀ"  ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਬੰਦਾ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਇਹ ਰਚਨਾਂ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਹੈ , ਤੇ ਸਵਾਲ ਪੈਦਾ ਹੂੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ  "ਸਯਾਮ" ਸੀ? ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ!  ਤੁਸੀ ਇਨੇ ਢੀਠ ਕਿਉ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹੋ ! ਕੇ ਤੁਹਨੂੰ "ਸਯਾਮ ਕਵੀ"  ਦੀ ਲਿਖੀ  ਕਵਿਤਾ ਵੀ,  "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਹੀ ਨਜਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ।

ਜੇ  ਮੈਂ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ  ਚੋਬੀਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ  ਕਹਾਨੀ  ਇਥੇ ਸੁਣਾਵਾਂ , ਜੋ ਇਨਾਂ 514 ਪੰਨਿਆਂ ਤੇ ਲਿਖੀ ਹੋਈ  ਹੈ,  ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਕੋਈ  ਮਤਲਬ ਹਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ। ਲੇਕਿਨ ਹੁਣ ਜੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ 514 ਪੰਨੇ ਕਾਲੇ ਕੀਤੇ ਹੀ ਨੇ,  ਤੇ ਕੁਝ ਤੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰ ਹੀ ਲਈਏ। ਕੱਛ, ਮੱਛ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰਾਮ, ਨਰਸਿੰਘ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਅਵਤਾਰ ਕਿਵੇ ਬਣੇ ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਜਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਘਟਿਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਦਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਖਾਸ ਖਾਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦਾ ਹੀ ਹਾਲ ਸੁਨਾਵਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੱਤ, ਅੱਠ ਅਧਿਆਇ ਤੇ ਇਨਾਂ ਦੇ ਅਵਤਾਰਾ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ ਲੰਘ ਜਾਂਣਗੇ। ਇਹ "ਸਯਾਮ ਕਵੀ" ਇਨਾਂ ਚੌਬੀਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਨਾਲ ਹੀ ਰੱਬ ਨੂੰ ਲਾਮ੍ਹਾ ਵੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਜੋ ਸਾਰੇ  ਅਵਤਾਰ ਬਣਾਏ ਨੇ  ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਭ੍ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਗਏ। ਉਨਾਂ ਵੀਚੋ ਇਕ ਵੀ  ਤੇਰਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ ਬਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂ ਅਵਤਾਰ ਵੀ ਅਧਿਯਾਤਮਕ ਪੱਖੋ ਕੋਰੇ ਹੀ ਸਨ,  ਜਿਨਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣੇ "ਕਰਤਾਰ" ਬਾਰੇ ਵੀ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜੇ ਇਹ ਅਵਤਾਰ ਅਧਿਯਾਤਮਕ ਪੱਖੌ ਉੱਕਾ ਹੀ ਕੋਰੇ ਸਨ ਤੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਉ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਵੀ। ਨਾਲ ਹੀ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਨੂੰ ਭੂਲਣਹਾਰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਬਣਾਏ ਅਵਤਾਰ ਇਸ ਕਾਬਿਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਅਪਣੇ ਬਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾਂਣ ਸਕਨ ।
 

ਜੋ ਚਉਬੀਸ ਅਵਤਾਰ ਕਹਾਏ ॥ਤਿਨ ਭੀ ਤੁਮ ਪ੍ਰਭ ਤਨਕ ਨ ਪਾਏ ॥

ਸਭ ਹੀ ਜਗ ਭਰਮੇ ਭਵ ਰਾਯੰ ॥ਤਾ ਤੇ ਨਾਮੁ ਬਿਅੰਤ ਕਹਾਯੰ ॥੭॥ ਪੇਜ 156 ਅਖੋਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ

ਜੇ ਇਹ ਚੌਵੀ ਅਵਤਾਰ ਇਸ ਕਾਬਲ ਹੀ ਸਨ ਤੇ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਦੇ 514 ਪੰਨੇ ਖਰਾਬ ਕਰਨ ਦੀ "ਸਯਾਮ ਕਵੀ" ਨੂੰ  ਕੀ ਲੋੜ ਸੀ? ਤੇ ਇਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਮਗਰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਸੀ? ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਬਲੀਆਂ ਮਾਰਦਾ ਮਾਰਦਾ ਮ੍ਛ ,ਕਛ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚੀਬੀਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਚਲਦਾ ਹੈ।  ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਦ ਹੋਰ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀਆਂ  "ਗਪੋੜ" ਕਹਾਨੀਆ ਸੁਣਾਂਦਾ ਸੁਣਾਂਦਾ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਚਲਦਾ ਹੈ।
 

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕੇ ਗ੍ਰੰਥੇ ਪ੍ਰਥਮ ਮੱਛ ਅਉਤਾਰ ਸੰਖਾਸੁਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੧॥

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਦੁਤੀਆ ਕਛ ਅਉਤਾਰ ਸੰਪੂਰਨਮ ਸਤ ॥੨॥ਪਨਾ 160
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਨਰ ਤ੍ਰਿਤੀਯ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਚਤੁਰਥ ਅਵਤਾਰ ਸੰਪੂਰਨੰ ॥੩॥੪॥ ਪੰਨਾ 162 

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕੇ ਗ੍ਰੰਥੇ ਮਹਾ ਮੋਹਨੀ ਪੰਚਮ ਅਵਤਾਰ ਸੰਪੂਰਨ ॥੫॥ ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕੇ ਛੇਵਾਂ ਅਵਤਾਰ ਬੈਰਾਹ ॥੬॥

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥੇ ਬਾਵਨ ਅਵਤਾਰ ਅਸਟਮੋ ਕਥਨੰ ॥੮॥ ਬਲ ਛਲਨ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤ ॥ 

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕੇ ਨਵਮੋ ਅਵਤਾਰ ਕਥਨੰ ॥ ਪਰਸਰਾਮ ਅਵਤਾਰ ॥੯॥ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕੇ ਦਸਮੋ ਅਵਤਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਥਨੰ ॥੧੦॥ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ॥ 

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੱਛ ਬਧਹ ਰੁਦ੍ਰ ਮਹਾਤਮੇ ਗਉਰ ਬਧਹ ॥ ਧਿਆਇ ਯਾਰਾਂ ਸੰਪੂਰਨਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੧੧॥

ਇਤਿ ਜਲੰਧਰ ਅਵਤਾਰ ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤ ਸੁਭਮ ਸਤ ॥੧੨॥ਇਤਿ ਤੇਰਵਾਂ ਬਿਸਨ ਅਵਤਾਰ ॥੧੩॥ 

ਸਮਾਪਤਮ ਸਤ ਸੁਭਮ ਸਤ ॥ਚੌਧਵਾਂ ਅਵਤਾਰ ੧੪॥ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ ਚਤ੍ਰਦਸਵੋਂ ਅਵਤਾਰ ਸਮਾਪਤੰ ॥

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕੇ ਪੰਦ੍ਰਸਵੋਂ ਅਰਹੰਤ ਅਵਤਾਰ ॥੧੫॥ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕੇ ਮਨੁ ਰਾਜਾ ਅਵਤਾਰ ਸੋਲਵਾਂ ॥੧੬॥

ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕੇ ਧਨੰਤ੍ਰ ਅਵਤਾਰ ਸਤਾਰਵਾਂ ॥੧੭॥ ਸੁਭਮ ਸਤ ॥

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕੇ ਸੂਰਜ ਅਵਤਾਰ ਅਸਟ ਦਸਮੋ ਅਵਤਾਰ ਸਮਾਪਤ ॥੧੮॥ਇਤਿ ਚੰਦ੍ਰ ਅਵਤਾਰ ਉਨੀਸਵੋਂ ॥੧੯॥ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥

 

ਇਨੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਤੇ  ਆਹ ਕਵੀ ਛੇਤੀ ਛੇਤੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੋ ਪੰਨਿਆ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪੰਨਿਆ ਵਿੱਚ , ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅੱਠ ਪਨਿਆ ਵਿਚ  ਨਬੇੜੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਕਿਸੇ ਅਵਤਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਇਹ ਇਨਾਂ ਵਿਤਰਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧੇ ਅੱਧੇ  ਪੰਨੇ ਵਿਚ ਹੀ ਨਬੇੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਇਸ  ਦਾ ਖਾਸ ਅਵਤਾਰ "ਵੀਹਵਾਂ"  ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ "ਰਾਮ ਅੳਤਾਰ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਤੇ ਇਸਨੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪੂਰੇ 66  ਪੰਨੇ ਭਰੇ ਨੇ। ਪੇਜ ਨੰ 188 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 254 ਤਕ  ਇਹ ਇਸ "ਰਾਮ ਅਵਤਾਰ " ਬਾਰੇ ਹੀ ਲਿਖੀ ਗਇਆ ਹੈ ਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਿਖਦਾ ਕਿ-

 

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕੇ ਗ੍ਰੰਥੇ ਬੀਸਵੇਂ ਰਾਮ ਅਉਤਾਰ ਸੰਖਾਸੁਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥   

 

ਇਸ ਦੀ ਥਾਂਵੇ ਲਿਖਦਾ ਹੈ- 

 

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮਾਇਣ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥

 

 ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਜੀ ! ਜੇ  ਤੁਸੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ  ਸਾਰੀ ਰਾਮਾਇਣ ਹੀ  ਸੁਨਾਣੀ ਸੀ ਤੁਹਾਨੂੰ  ਅਪਣਾਂ ਟਾਈਮ ਖਰਾਬ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਸੀ? ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੇ "ਈਕੋ ਫ੍ਰੇਡਸ਼ਿਪ" ਦਾ ਜਮਾਨਾਂ ਹੈ ਪੂਰੀ ਦੁਨਿਆ ਕਾਗਜ ਦੀ "ਰੀ ਸਾਇਕਲਿੰਗ" ਕਰਕੇ ਕਾਗਜ ਅਤੇ ਪੇੜ ਪੌਧਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੇ ਇਕ ਤੁਸੀ ਹੈ ਕਿ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਫਜੂਲ ਦੀਆਂ ਕਹਾਨੀਆਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਂ ਸੁਣਾਂ ਕੇ ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਦਾ ਕਾਗਜ ਖਰਾਬ ਕਰੀ ਜਾ ਰਿਹੇ ਹੈ।  ਰਾਮ ਅਵਤਾਰ ਬਾਰੇ ਜੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਸਣਾਂ  ਜੇ ਬਹੁਤ ਜਰੂਰੀ ਸੀ ਤੇ ਅਪਣੇ ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਇਕ ਕਾਪੀ "ਰਾਮਾਇਣ" ਦੀ ਵਖਰੀ ਹੀ ਭੇਜ ਦੇਂਦੇ। ਚਲੋ ਇਹ ਤਾਂ ਉਹਾਡੀ ਮਰਜੀ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਠਹਿਰੇ । ਉਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕਿੰਤੂ ਪ੍ਰੰਤੂ ਤੇ ਕੀਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤੁਸੀ ਜੋ ਕਹੋ,  ਉਹੀ ਪਰਵਾਨ ਕਰ ਲੈਣਾਂ ਹੈ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨੇ।

 

ਇਸ ਤੋਂ ਅਗੇ  "ਸਯਾਮ ਕਵੀ" ਇਹ ਇਕੀਸਵਾਂ ਅਵਤਾਰ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਵਤਾਰ"  ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਦ ਇਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ "ਦੇਵੀ ਜੀ ਦੀ ਉਸਤਤਿ" ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਥ ਦੇਵੀ ਝੀ ਕੀ ਉਸਤਤ ਕਥਨੰ ਪੰਨਾ ਨੰ. 255

 

ਥੋੜੀ ਜਹੀ ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਦ ਇਹ ਬਿਸਨ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਨ ਲਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ "ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਬਿਸਨ ਅਵਤਾਰ ਹਵਬੈ ਬਰਨਨੰ॥  ਪੰਨਾ ਨੰ. 256। ਵਾਹ ਭਈ ਵਾਹ ਇਹ "ਕਿਸ਼ਨ ਅਵਤਾਰ" ਤਾਂ  ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਖਾਸ  ਹੀ ਅਵਤਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਤੇ ਇਸ ਨੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ 314 ਪੰਨੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਨੀਆਂ , ਰਾਸ ਲੀਲਾ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਭਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕਾਮੁਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਯੁਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿਤੇ ਨੇ। ਅਸੀ ਤੇ ਸਮਝ ਰਹੇ ਸੀ ਕਿ ਰਾਮ ਇਸਦਾ  ਪ੍ਰਿਯ ਅਵਤਾਰ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਇਸ ਅਵਤਾਰ ਨੇ ਤੇ ਰਿਕਾਰਡ ਹੀ ਤੋੜ ਦਿਤਾ। ਆਉ ਹੁਣ ਅਪਨੀ ਸਪੀਡ ਥੋੜੀ ਸਲੋ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਕੁਝ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਆ ਸਕਨ। ਹਾਂ ਇਹ ਯਾਦ ਰਖਣ ਵਾਲੀ ਗਲ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ" ਅਪਣਾਂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਾਲ ਲਿਖਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ  ਹੈ ਤੇ ਇਸਨੇ ਇਸ ਰਚਨਾਂ ਵਿਚ  ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰ ਅਪਣਾਂ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਹੈ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ",  "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਭਨੈ"  ਆਦਿ।  ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਲ ਵਿੱਚ ਵਿੱਚ ਕਈ  ਵਾਰੀ "ਦੇਵੀ ਜੂਕੀ  ਉਸਤਤ" ਵੀ ਕਰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਵਤਾਰ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਇਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ " ਦੇਵੀ" ਦੀ ਉਸਤਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਕਵੀ ਜੋ ਅਪਣਾਂ ਨਾਮ, ਵੀ ਲਿਖਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ "ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ" ਵੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੀ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ? ਉਹ ਵੇਖੋ ਇਸ ਰਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਥਵੀ, ਭੂਮੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਬਣਾਇਆ। ਕੀ "ਇਕ ਨਿਰੰਕਾਰ " ਨੂੰ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ "ਕਰਤਾ" ਮਨਣ ਵਾਲਾ ਗੁਰੂ  ਉਸ ਚੰਡੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ  ਇਸ ਸ੍ਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਿਰਜਣ  ਵਾਲਾ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?

 

ਅਥ ਦੇਵੀ ਜੂ ਕੀ ਉਸਤਤ ਕਥਨੰ ॥ ਪੰਨਾ ਨੰ 309 ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ

ਭੁਜੰਗ ਪ੍ਰਯਾਤ ਛੰਦ ॥ ਤੁਹੀ ਅਸਤ੍ਰਣੀ ਆਪ ਰੂਪਾ ॥ ਤੁਹੀ ਅੰਬਕਾ ਜੰਭ ਹੰਤੀ ਅਨੂਪਾ ॥ ਤੁਹੀ ਅੰਬਕਾ ਸੀਤਲਾ ਤੋਤਲਾ ਹੈ ॥ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਭੂਮ ਆਕਾਸ਼ ਤੈ ਹੀ ਕੀਆ ਹੈ ॥੪੨੧॥

ਤੁਹੀ ਮੁੰਡ ਮਰਦੀ ਕਪਰਦੀ ਭਵਾਨੀ ॥ ਤੁਹੀ ਕਾਲਕਾ ਜਾਲਪਾ ਰਾਜਧਾਨੀ ॥ਮਹਾ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ਤੁਹੀ ਈਸ਼੍ਵਰੀ ਹੈ ॥ ਤੁਹੀ ਤੇਜ ਆਕਾਸ਼ ਥੰਭੋ ਮਹੀ ਹੈ ॥੪੨੨॥

ਤੁਹੀ ਰਿਸ਼ਟਣੀ ਪੁਸ਼ਟਣੀ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ॥ ਤੁਹੀ ਮੋਹ ਸੁ ਚਉਦਹੂੰ ਲੋਕ ਛਾਇਆ ॥ ਤੁਹੀ ਸੁੰਭ ਨੈਸੁੰਭ ਹੰਤੀ ਭਵਾਨੀ ॥ ਤੁਹੀ ਚਉਦਹੂੰ ਲੋਗ ਕੀ ਜੋਤਿ ਜਾਨੀ ॥੪੨੩॥

ਤੁਹੀ ਰਿਸ਼ਟਣੀ ਪੁਸ਼ਟਣੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰਣੀ ਹੈ ॥ ਤੁਹੀ ਕਸ਼ਟਣੀ ਹਰਤਣੀ ਅਸਤ੍ਰਣੀ ਹੈ ॥ ਤੁਹੀ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ਤੁਹੀ ਬਾਕ ਬਾਨੀ ॥ ਤੁਹੀ ਅੰਬਕਾ ਜੰਭਰਾ ਰਾਜਧਾਨੀ ॥੪੨੪॥

ਮਹਾ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ਮਹਾਰਾਜ ਧਾਨੀ ॥ ਭਵੀ ਭਾਵਨੀ ਭੂਤ ਭਬਿਅੰ ਭਵਾਨੀ ॥ ਚਰੀ ਆਚਰਣੀ ਖੇਚਰਣੀ ਭੂਪਣੀ ਹੈ ॥ ਮਹਾ ਬਾਹਣੀ ਆਪ ਨੀਰੂਪਣੀ ਹੈ ॥੪੨੫॥

ਮਹਾ ਭੈਰਵੀ ਭੂਤਨੇਸੁਰੀ ਭਵਾਨੀ ॥ ਭਵੀ ਭਾਵਨੀ ਭਬਯੰ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਪਾਣੀ ॥ ਜਯਾ ਆਜਯਾ ਹਿੰਗੁਲਾ ਪਿੰਗੁਲਾ ਹੈ ॥ ਸ਼ਿਵਾ ਸੀਤਲਾ ਮੰਗਲਾ ਤੋਤਲਾ ਹੈ ॥੪੨੬॥

ਤੁਹੀ ਅੱਛਰਾ ਪੱਛਰਾ ਬੁੱਧ ਬ੍ਰਿੱਧਿਆ ॥ ਤੁਹੀ ਭੈਰਵੀ ਭੂਪਣੀ ਸੁੱਧ ਸਿੱਧਿਆ ॥ ਮਹਾ ਬਾਹਣੀ ਅਸਤ੍ਰਣੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ॥ ਤੁਹੀ ਤੀਰ ਤਰਵਾਰ ਕਾਤੀ ਕਟਾਰੀ ॥੪੨੭॥

ਤੁਹੀ ਰਾਜਸੀ ਸਾਤਕੀ ਤਾਮਸੀ ਹੈ ॥ ਤੁਹੀ ਬਾਲਕਾ ਬ੍ਰਿਧਣੀ ਅਉ ਜੁਆ ਹੈ ॥ ਤੁਹੀ ਦਾਨਵੀ ਦੇਵਣੀ ਜੱਛਣੀ ਹੈ ॥ ਤੁਹੀ ਕਿੰਨ੍ਰਣੀ ਮੱਛਣੀ ਕੱਛਣੀ ਹੈ ॥੪੨੮॥

ਤੁਹੀ ਦੇਵਤੇਸ਼ੇਸ਼ਣੀ ਦਾਨਵੇਸਾ ॥ ਸਰਹ ਬ੍ਰਿਸ਼ਟਣੀ ਹੈ ਤੁਹੀ ਅਸਤ੍ਰ ਭੇਸਾ ॥ ਤੁਹੀ ਰਾਜ ਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੀ ਜੋਗ ਮਾਯਾ ॥ ਮਹਾ ਮੋਹ ਸੋ ਚਉਦਹੂੰ ਲੋਕ ਛਾਯਾ ॥੪੨੯॥

ਤੁਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਬੈਸ਼ਨਵੀ ਸ੍ਰੀ ਭਵਾਨੀ ॥ ਤੁਹੀ ਬਾਸਵੀ ਈਸ਼੍ਵਰੀ ਕਾਰਤਕਯਾਨੀ ॥ ਤੁਹੀ ਅੰਬਕਾ ਦੁਸ਼ਟਹਾ ਮੁੰਡ ਮਾਲੀ ॥ ਤੁਹੀ ਕਸ਼ਟ ਹੰਤੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕੈ ਕ੍ਰਿਪਾਲੀ ॥੪੩੦॥

तुही ब्राहमी बैशनवी स्री भवानी ॥ तुही बासवी ईश्वरी कारतकयानी ॥ तुही अ्मबका दुशटहा मुंड माली ॥ तुही कशट हंती क्रिपा कै क्रिपाली ॥४३०॥

ਤੁਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਹ੍ਵੈ ਹਿਰੰਨਾਛ ਮਾਰਯੋ ॥ ਹਰੰਨਾਕਸ਼ੰ ਸਿੰਘਣੀ ਹ੍ਵੈ ਪਛਾਰਯੋ ॥ ਤੁਮੀ ਬਾਵਨੀ ਹ੍ਵੈ ਤਿਨੋ ਲੋਗ ਮਾਪੇ ॥ ਤੁਮੀ ਦੇਵ ਦਾਨੋ ਕੀਏ ਜੱਛ ਥਾਪੇ ॥੪੩੧॥

ਇਨਾਂ ਮੂਰਖ  ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਇਨਾਂ ਦਾ ਪੱਖ  ਪੂਰ ਰਹੇ ਅਖੌਤੀ  ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਕੋਲੌਂ ਮੇਰਾ ਸਿਧਾ ਸਵਾਲ ਹੈ,  ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ"  ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਸ਼ਬਦ ਕਹੀੰਦੇ ਨੇ ਉਨਾਂ ਕੋਲ ਕੀ ਜਵਾਬ ਹੈ?  ਇਸ "ਦੇਵੀ ਜੂਕੀ ਉਸਤਤ" ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੇੜ੍ਹੇ ਕੇੜਹੇ  ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਉਹ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਇਆ ਸ਼ਬਦ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨਗੇ ? ਇਹ ਤਾਂ ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀ ਅਪਣਾਂ ਰੱਬ ਮਨੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਕੀ ਹੁਣ ਇਨਾਂ ਸਾਰੇ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ? ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਰ ਭੁਲੇਖਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਵੀ ਦਸ ਦੇਵਾਂ ਕਿ  ਇਸ ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਨੇ (ਜੋ ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਪਰਮ ਭਗਤ ਹੈ)  "ਦੇਵੀ ਜੁਕੀ ਉਸਤਤ" ਨਾਮ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀ ਦੀ ਹੈ ਜੋ ਹਲੀ ਵੀ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਰਚਿੱਤ ਕਹਿ ਰਹੇ ਨੇ। ਇਹ "ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ"  ਦੀ ਕ੍ਰਿਤ ਤੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ "ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ,  ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਿੱਖਾਂ " ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇਹ ਰਚਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।

ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਵਤਾਰ" ਦੇ ਸਾਰੇ 514 ਪੰਨਿਆ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਨਾਂ ਤੇ ਇਥੇ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ । ਹਾਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸੰਗ ਐਸੇ ਹਨ ਜਿਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਨਾਂ ਬੇਹਦ ਜਰੂਰੀ ਹੈ,  ਕਿਉ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਗ ਹੀ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਨਿਰਣਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਹੋਣਗੇ  ਕਿ ਇਹੋ ਜਹੀ ਕਵਿਤਾ ਅਤੇ ਕਹਾਨੀ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨਹੀਂ ਲਿਖ ਸਕਦੇ । ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਕਹਾਨੀ ਨੂੰ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ "ਸਯਾਮ ਕਵੀ" ਵਾਰ ਵਾਰ ਅਪਣਾਂ ਨਾਮ ਲਿਖ ਕੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ "ਕਬਿ ਸਯਾਮ ਕਹੈ" (ਸਯਾਮ ਕਵੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।)  ਆਉ ਵੇਖਿਏ ਕਿ ਇਸ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਵਤਾਰ " ਵਿੱਚ  ਇਨਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਲਿਖਤ ਕਿਨੀ ਕੁ ਅਸ਼ਲੀਲ ਹੈ । ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ  ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਇਹ  ਨਿਰਣਾਂ ਵੀ ਕਰ ਲੈਣਾਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹੋ ਜਹੀਆਂ ਕਹਾਨੀਆਂ ਸਾਡੀ ਨਵੀਂ ਪਨੀਰੀ ਨੂੰ ਕੀ ਸਬਕ ਅਤੇ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਰਹਿਆ ਨੇ।

ਗੋਪੀਆਂ ਰਲ ਕੇ ਨਹਾ ਰਹੀਆਂ ਨੇ ਅਤੇ ਕੰਡੇ ਤੇ ਹੀ ਅਪਣੇ ਉਤਾਰੇ ਹੋਏ ਵਸਤਰ ਰੱਖ

 ਕੇ ਨਾਉਣ ਲਗ ਪੈੰਦੀਆ ਨੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਨਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਚੁਰਾ ਲੈੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕ ਪੇੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਬਿਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਨਗਨ ਗੋਪੀਆਂ ਅਪਣੇ ਕਪੜੇ ਵਾਪਸ ਮੰਗਦੀਆ ਨੇ ਤੇ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਵਤਾਰ"  ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਅਗੇ ਕੁਝ ਇਹੋ ਜਹਿਆ ਸ਼ਰਤਾਂ ਰਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਗੁਰੂ ਕੀ ਇਹ ਬੇਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬੇਸ਼ਰਮ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਵੀ ਲੱਜਿਤ ਕਰ ਦੇਂਣ।  
ਉਨਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ  ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ (ਜੋ ਇਸ ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈ ) ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੰਵਾਦ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਆਉ ਇਸ ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਵਲ ਨਜਰ ਮਾਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਹੈ "ਅਥ ਚੀਰ ਹਰਨ ਕਥਨੰ॥" (ਪੰਨਾ 285 ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ).................

ਕਨ੍ਹਬਾਚ॥ਸਵੈਯਾ
ਨ੍ਹਾਵਨ ਲਾਗਿ ਜਬੈ ਗੁਪੀਆ ਤਬ ਲੈ ਪਟ ਕਾਨ ਚਰਯੋ ਤਰ ਊਪੈ ॥ ਤਉ ਮੁਸਕਯਾਨ ਲਗੀ ਮਧ ਆਪਨ ਕੋਇ ਪੁਕਾਰ ਕਰੇ ਹਰਿ ਜੂ ਪੈ ॥

.................... ਸ੍ਵੈਯਾ ॥
ਕਾਨ੍ਹ ਕਹੀ ਹਸ ਬਾਤ ਤਿਨੈ ਕਹਿ ਹੈ ਹਮ ਜੋ ਤੁਮ ਸੋ ਮਨ ਹੋ ॥ ਸਭ ਹੀ ਮੁਖਿ ਚੂਮਨ ਦੇਹੁ ਕਹਯੋ ਚੁਮ ਹੈ ਹਮ ਹੂੰ ਤੁਮਹੂੰ ਗਨਿਹੋ ॥ 
ਅਰੁ ਤੋਰਨ ਦੋਹੁ ਕਹਯੋ ਸਭਹੀ ਕੁਚ ਨਾ ਤਰ ਹਉ ਤੁਮ ਕੌ ਹਨਿਹੋ ॥ ਤਬਹੀ ਪਟ ਦੇਉ ਸਭੈ ਤੁਮਰੇ ਇਹ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਸਤ ਕੈ ਜਨਿਹੋ ॥੨੬੬॥ਪੰਨਾ 287

 

ਅਰਥ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਸ ਕੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ- ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਾਂ ਗਾ  ਉਹ ਤੁਸੀ ਮੰਨ ਜਾਉਗੀਆਂ ? (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇਫਿਰ ) ਕਹਿਆ- ਤੁਸੀ ਸਾਰੀਆਂ (ਮੈਨੂੰ) ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਚੰਮਣ ਦਿਉ: ਮੈਂ ਚੁਮਦਾ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਤੁਸੀ ਗਿਣਦੀਆਂ ਜਾਣਾਂ। (ਅਤੇ ਫਿਰ) ਕਿਹਾ- (ਤੁਸੀ) ਸਾਰੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਪੁਟਣ (ਮਸਲਣ) ਦਿਉ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਲੇ (ਠੰਡ) ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਨਹੀਂ, ਸੱਚ ਕਰਕੇ ਜਾਣੋਂ (ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸ਼ਰਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿਉ ਗੀਆਂ , ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸਤਰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆ ਗਾ।

 

ਫੇਰਿ ਕਹੀ ਮੁਖ ਤੇ ਹਰਿ ਜੀ ਸੁਨਿ ਰੀ ਇਕ ਬਾਤ ਕਹੋ ਸੰਗ ਤੇਰੇ ॥ ਜੋਰ ਪ੍ਰਨਾਮ ਕਰੋ ਕਰਿ ਸੋ ਤੁਮ ਕਾਮ ਕਰਾ ਉਪਜੀ ਜੀਅ ਮੇਰੇ ॥ 

ਤੌ ਹਮ ਬਾਤ ਕਹੀ ਤੁਮਸੋ ਜਬ ਘਾਤ ਬਨੀ ਸੁਭ ਠਉਰ ਅਕੇਰੇ ॥ ਦਾਨ ਲਹੈ ਜੀਅ ਕੋ ਹਮਹੂੰ ਹਸ ਕਾਨ੍ਹ ਕਹੀ ਤੁਮਰੋ ਤਨ ਹੇਰੇ ॥੨੬੭॥ ਪੰਨਾ 287

 

ਅਰਥ: ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਮੂਹੋ ਇਹ ਗਲ ਕਹੀ - ਹੇ ਪਿਆਰੀਉ ! ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਕ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋਂ ਤੁਸੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੋ: ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਜਾਗ ਪਈ ਹੈ। ਤਦ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਗਲ ਕਹੀ ਹੈ, ਜਦ ਇਹ ਇਕਾਂਤ ਸਥਾਂਨ ਦਾ ਸੂੰਦਰ ਦਾਉ ਲਗ ਗਇਆ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਸ ਕੇ ਕਿਹਾ- ਤੁਹਾਡੇ ਸੂੰਦਰ ਸ਼ਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ( ਦੇਹ ) ਦਾਨ ਲੈਣ ਨੂੰ ਕਰ ਆਇਆ ਹੈ।
..............................ਸਵੈਯਾ ॥ਤਉ ਫਿਰ ਬਾਤ ਕਹੀ ਉਨਹੂੰ ਸੁਨਿ ਰੀ ਹਰਿ ਜੂ ਪਿਖ ਬਾਤ ਕਹੀ ॥ ਸੁਨਿ ਜੋਰ ਹੁਲਾਸ ਬਢਯੋ ਜੀਅ ਮੈ ਗਿਨਤੀ ਸਰਤਾ ਮਗ ਨੇਹ ਬਹੀ ॥ਅਬ ਸ਼ੰਕ ਛੁਟੀ ਇਨ ਕੇ ਮਨ ਕੀ ਤਬ ਹੀ ਹਸਿ ਕੈ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ ॥ਅਬ ਸੱਤਿ ਭਯੋ ਹਮ ਕੌ ਦੁਰਗਾ ਬਰ ਮਾਤ ਸਦਾ ਇਹ ਮੱਤਿ ਸਹੀ ॥੨੮੧॥

ਅਰਥ: ਤਦੋਂ ਫਿਰ ਇਨਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਗਲ ਕੀਤੀ ਕਿ ਹੇ ਸਖੀਉ ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੀ ਗਲ ਕਹੀ ਹੈ। ਇਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਬ ਕੁਝ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਰੁੜ ਗਇਆ ਹੈ।ਹੁਣ ਇਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸੰਗ  (ਸ਼ਰਮ)ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਤਾਂ ਹੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਗਲ ਕਹੀ ਹੇ। ਹੁਣ ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਦਾ ਦਿਤਾ ਵਰ ਸੱਚਾ ਹੋ ਗਇਆ ਹੈ।(ਦੁਰਗਾ) ਮਾਤਾ ਸਦਾ ਸੱਚੀ ਅਤੇ ਸਹੀ ਹੈ।

ਸਵੈਯਾ ॥ਕਾਨ੍ਹ ਤਬੈ ਕਰ ਕੇਲ ਤਿਨੋ ਸੰਗਿ ਪੈ ਪਟ ਦੇ ਕਰਿ ਛੋਰ ਦਈ ਹੈ ॥ ਹੋਇ ਇਕਤ੍ਰ ਤਬੈ ਗੁਪੀਆ ਸਭ ਚੰਡ ਸਰਾਹਤ ਧਾਮ ਗਈ ਹੈ ॥

ਆਨੰਦ ਅਤਿ ਸੁ ਬਢਯੋ ਤਿਨ ਕੇ ਜੀਅ ਸੋ ਉਪਮਾ ਕਬਿ ਚੀਨ ਲਈ ਹੈ ॥ਜਿਉ ਅਤ ਮੇਘ ਪਰੈ ਧਰ ਪੈ ਧਰ ਪੈ ਧਰ ਜਯੋਂ ਸਬਜੀ ਸੁਭ ਰੰਗ ਭਈ ਹੈ ॥੨੮੨॥

ਅਰਥ:

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨਾਂ ਨਾਲ ਕਾਮ ਕ੍ਰੀੜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਬਸਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ ਛਡ ਦਿਤਾ। ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਕੇ , ਚੰਡੀ (ਦੁਰਗਾ) ਦੀ ਸਰਾਹਨਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਉਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਆਨੰਦ ਵਧ ਗਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ੳਪਮਾਂ ਕਵੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਮਝੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮੀਹ ਪੈਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਰਯਾਵਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਵੀਰੋ ਅਤੇ ਭੇਣੋਂ ! ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਸੁਣਾਇਆ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆ ਨੂੰ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੇ  ਪਰਲੇ ਦਰਜੇ ਦਾ ਬੇਸ਼ਰਮ ਬਣਾਂ ਕੇ ਰਖ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਭ ਕੋਲੋਂ ਮਾਫੀ ਵੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਇਕ ਗਲ ਕਹਿ ਦੇਣਾਂ ਚਾਂਉਦਾ ਹਾ ਕੇ ਜੇ ਹਲੀ ਵੀ ਅਸੀ ਆਪ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਭੇਦ ਕੌਮ ਦੇ ਅਗੇ ਨਾਂ ਖੋਲੇ  ਤਾਂ ਇਕ ਦਿਨ ਸਾਰੀ ਕੌਮ ਹੀ  ਬੇਸ਼ਰਮ ਅਖਵਾਏਗੀ। ਦਸਮ ਬਾਣੀ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਸ਼ਲੀਲ ਰਚਨਾਵਾਂ ਲਿਖਨ ਵਾਲਾ ਗੁਰੂ ਸਾਬਿਤ ਕਰ ਦਿਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।

ਵੀਰੋ ਹੁਣ ਤਾਂ ਜਾਗੋ ! ਇਸ ਸਾਜਿਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝੋ ਇਸ ਕੂੜ ਕਬਾੜ ਨੂੰ ਦਸਮਬਾਣੀ ਨਾਂ ਕਹੀ ਜਾਉ ! ਅਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ , ਉਸ ਦੀ ਬੇਪਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਨ ਸਾਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰੇ ਤੇ ਕੋਈ ਗਿਲਾ ਨਹੀਂ, ਜੇ  ਸਾਡੇ ਅਖੌਤੀ ਆਗੂ ਅਤੇ ਤਖਤਾਂ ਦੇ ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਹੀ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਮਰ ਕੱਸਾ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹੋਣ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਜਿੱਮੇਦਾਰੀ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਕੂਕਰਾਂ ਦੀ ਆ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾਂ ਕਰੋ !ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਜੋ ਵਲੂਧਰ ਰਹੇ ਨੇ ਉਨਾਂ ਗੁਰੂ ਨਿਂਦਕਾਂ ਤੋ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾਂ ਡਰੋ ! ਇਸ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਦਾ ਜੁਲਾ ਕੌਮ ਦੇ ਸਿਰੋਂ ਚੁੱਕ ਦੇਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰ ਲਵੋ !  ਜੇ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਹੋਰ 50 ਸਾਲ ਨਾਂ ਹਟੀ ਤੇ ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਦੀ ਨਵੀ ਫਸਲ ਨੂੰ ਇਕ ਜਹਰੀਲੇ  "ਖਰ ਪਤਵਾਰ" ਵਾਂਗ ਜੜੋਂ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ ਰਖ ਦੇਵੇਗੀ।

ਪਾਠਕ ਵੀਰੋ ! ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਇਚ  ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਨੀ ਤੇ ਦੇਵੀ ਪੂਜਕ "ਸਯਾਮ ਕਵੀ"  ਦੀ ਇਕ ਵਾਂਨਗੀ (ਟ੍ਰੇਲਰ) ਹੀ ਸੀ । "ਚਰਿਤ੍ਰਯੋ ਪਾਖਿਯਾਨ" ਨਾਮ ਦੀ ਕਹਾਨੀ  ਤੇ ਪੂਰੀ ਫਿਲਮ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਜਿਕਰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਲੇਕਿਨ ਫਿਲਹਾਲ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ , ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ ਤੇ ਇਹ ਸਮਝਾਂ ਗੇ ਕਿ ਪੰਨਾ ਨੰ 708 ਤਕ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ ਤੋਂ ਇਕ ਵੀ ਗਲ ਐਸੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ , ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਕ ਸਿੱਖ ਦਾ ਜੀਵਨ ਉੱਚਾ ਹੂੰਦਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਭੁਲ ਚੁਕ ਲਈ ਖਿਮਾ ਦਾ ਜਾਚਕ ਹਾਂ ਜੀ।

******************************************************************************************************************************************************************

ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ (ਅੰਮ੍ਰਿਤ) ਬਨਾਮ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ (ਬਿਖਿਆ) - (ਭਾਗ ਦਸਵਾਂ) - ਇੰਦਰ€ਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ (ਰਾਮਕਲੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10॥ ਕਾਲ ਹੀ ਪਾਇ ਭਇਓ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗਹਿ ਦੰਡ ਕਮੰਡਲ ਭੂਪ ਭ੍ਰਤਾਨਯੋ।।) ਪਿਆਰੇ ਵੀਰੋ ! ਪਿਛਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ  ਦੇ ਪੰਨਾ ਨੰ. 709 ਤਕ ਪੁੱਜ ਗਏ ਸੀ,  ਜਿਥੇ "ਬਿਪਰ ਕਵੀ"  ਜੀ ਦੇ "ਚੌਬੀਸ ਅਵਤਾਰਾਂ" ਦਾ ਭੋਗ ਪੈ ਗਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਪੇਜ ਨੰ 709 ਤੌਂ ਲੈ ਕੇ ਪੇਜ ਨੰ 716 ਤਕ "ਰਾਮਕਲੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10"  ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਹਨ "ਰੇ ਮਨ ਐਸੋ ਕਰ ਸਨਿਆਸਾ........", "ਪ੍ਰਭਜੂ ਤੌਕਹਿ ਲਾਜ ਹਮਾਰੀ॥" ਫੇਰ ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਰਾਗ ਕਲਿਆਨ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10 ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਹੈ, "ਬਿਨ ਕਰਤਾਰ ਨਾਂ ਕੀਰਤਮ ਮਾਨੌ॥"  ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਖਿਆਲ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10 ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ "ਮਿਤ੍ਰ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਹਾਲ ਮੁਰੀਦਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾਂ॥ " ਇਸ ਤੋਂ ਅਗੇ "33 ਸਵੈਯੇ"  ਹਨ। ਇਹ ਕੁਲ 8 ਪੰਨੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੌਮ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਗੀ ਜੱਥਿਆ ਵਲੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੁਚਿ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਸੰਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੁਚਿ ਨਾਲ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।   ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿਚ ਦਾਸ ਨੇ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਇਹ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ "ਕੰਪਾਈਲ" ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹ ਇਹਸਾਸ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ "ਕਾਲ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ" ਹੀ ਲਿਖਦਾ  ਰਿਹਾ ਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ  ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਨਕਾਰ ਦੇਣਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ  ਕੁਝ "ਭੇਡੂ ਲੋਕਾਂ"  ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਬਨਾਉਣ ਲਈ ਇਹੋ ਜਹੀ ਕੜ੍ਹੀ ਡੋਲ੍ਹੀ ਕਿ ਉਹ ਸਿੱਖਾਂ ਕੋਲੋਂ ਚੁੱਕੀ ਹੀ ਨਾਂ ਜਾ ਸਕੇ , ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਵਿਸ਼ੈ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੜ ਪੈਣ ਕਿ ਇਹ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ । ਉਹ ਸਿੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਤਾਕਤਾਂ ਇਸ ਮਕਸਦ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮਜਾਬ ਵੀ ਹੋ ਗਈਆਂ । "ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਕਹਾਨੀਆਂ" ਅਤੇ  " ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ ਵਾਲੀਆ ਰਚਨਾਵਾਂ" ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪੱਖੋਂ  ਕਮਜੋਰ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਡ ਕਰਨ ਲਈ ਸਨ , ਅਤੇ ਇਹੋ ਜਹਿਆਂ ਕੁਝ "ਭੁਲੇਖਾ ਪਾਊ  ਰਚਨਾਵਾਂ " ਇਸ ਲਈ ਸਨ ਕਿ ਮੌਕਾ ਪੈਣ ਤੇ ਇਹ "ਭੇਡੂ ਲੋਕ"  ਇਸ ਗਲ ਦੀ ਵੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰ ਸਕਣ ਕਿ " ਵੇਖੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਾਂ "ਇਕ ਨਿਰੰਕਾਰ ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਬਾਰੇ ਹੀ ਗਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ,  ਜੋ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ,  ਤੁਸੀ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ?"    ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ ਦਾ ਮੰਨਤੱਵ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਸੀ,  ਕਿ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨਾਲੋਂ ਤੋੜਿਆ ਜਾਵੇ। ਕਿਉਕਿ ਜਦੋਂ ਤਕ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਉਹ ਕਦੀ ਵੀ ਸਿੱਖੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਹੀ ਇਕ ਐਸੀ ਧੁਰੀ ਹਨ ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਆਇਆ ਸਿੱਖ ਕਦੀ ਵੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪੱਖੌ ਤੋੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਵਕਤ ਦਾ ਇੰਤਜਾਰ ਕੀਤੇ ਬਿਣਾਂ ਹੀ ਦੁਸਮਨ ਨੇ ਅਪਣਾ ਕਮ ਜਾਰੀ ਰਖਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕਰਮਕਾਂਡਾ, ਅਨਮਤ ਦੇ ਤੀਜ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦਿਹਾੜਿਆ ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਣ ਲਗਾ। ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਅਤੇ ਤਖਤਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੀਤੀਆਂ ਲਾਗੂ ਕਰ ਦਿਤੀਆਂ ਗਈਆਂ  ਸੰਗ੍ਰਾਂਦ, ਮਸਿਆ ਪੂਰਨਮਾਸੀ, ਮਾਘੀ, ਹੋਲੀ,  ਦਿਵਾਲੀ, ਨਰੈਲ, ਕੂੰਭ, ਜੋਤਿ  ਅਦਿਕ ਸੈੰਕੜਿਆਂ ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਕੂਰੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖੀ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਤੌਰ ਤੇ ਜੋੜ ਦਿਤਾ ਗਇਆ, ਜਦ ਕਿ ਇਨਾਂ ਦਾ ਸਿੱਖੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਾਲਪਨਿਕ ਅਤੇ ਮਨਘੜੰਤ ਸਾਖੀਆਂ, ਜਨਮ ਸਾਖੀਆਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਆਦਿਕ (ਇਹ ਕੰਮ  ਅੱਜ ਵੀ ਜਾਰੀ  ਹੈ ) ਰੱਚ ਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਂ ਕਮਜੋਰ ਬਣਾਂ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸਿਖਿਆ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਗਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਦਿਸਣਾਂ ਲਗਭਗ ਬੰਦ ਹੋ ਚੁਕਾ ਸੀ।    ਅਧਿਆਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਕਮਜੋਰ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਿਤਾਬ , "ਗੁਰੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤ" ਕਹਿ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ  ਗਈ  ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ (ਹਨੇਰਾ) ਕਰ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ।ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਤੀ ਸਤਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਵਿੱਚ ਡੁਬਿਆ ਸਿੱਖ ਇਹ  ਭੁਲ ਗਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਤੇ ਕਰ ਲਵਾਂ ਕਿ ਇਹ "ਅੰਮ੍ਰਿਤ" ਹੈ ਕਿ "ਬਿਖਿਆ" ? ਲੇਕਿਨ ਬਹੁਤੇ ਸਿੱਖ ਤੇ "ਅੰਧੀ ਸ਼ਰਧਾ" ਦੇ ਸਿਕਾਰ ਹੋ ਗਏ,  ਕਿਉਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਘੱਸਵੱਟੀ ਨੂੰ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨਾਂ  ਭੁਲ ਚੁਕੇ ਸਨ । ਜੇੜ੍ਹੇ ਗੁਰੂ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਵਾਲੇ  ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ  ਇਸ ਸਾਜਿਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਅਵਾਜ ਚੁਕੀ ,  ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਥ ਦੋਖੀਆਂ ਨੇ ਪੰਥ ਤੋਂ ਹੀ ਬਾਹਰ ਕਡ੍ਹਨ ਅਤੇ ਨਮੋਸ਼ੀ ਦੇ ਖਾਰੇ ਸਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੋਬਣਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤਾ । ਇਹ ਕਮ ਅੱਜ ਤਕ ਜਾਰੀ ਹੈ । ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਕੇਸਾਧਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਡੇ ਉੱਚ ਅਦਾਰਿਆਂ ਤੇ ਕਬਜਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਕਮ  ਨੂੰ ਅੰਜਾਮ ਦੇ ਰਹੇ  ਨੇ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਜਿਸਨੇ ਵੀ ਅਵਾਜ ਚੁਕੀ ਉਸਨੂੰ ਇਨਾਂ ਕੇਸਾਧਾਂਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਅਪਣੇ ਹੀ ਪੰਥ ਤੋਂ ਛੇਕ ਦਿਤਾ । ਇਸ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅੰਸ਼ ਸਾਡੀਆਂ  ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਕ੍ਰੀਆਵਾਂ, ਨੇਮਾਂ ਅਤੇ ਰੀਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ। ਭਾਵੇ ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਸੀ,  ਭਾਵੇ ਸਾਡਾ ਨਿਤਨੇਮ।  ਭਾਵੇ ਉਹ ਆਰਤੀ ਸੀ ਭਾਵੇ ਪਾਹੁਲ ਸੰਸਕਾਰ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਇਸ ਕੂੜ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਕੂੜ ਕਬਾੜ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਦਾ ਰਿਹਾ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੂੰਦੇ ਚਲੇ ਗਏ  ਤੇ ਇਹ ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਸਿੱਖੀ ਵਿਚ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਵਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ। ਇਥੋਂ ਤਕ ਕਿ "ਸੋਦਰ" ਦੀ ਨਿਰੋਲ ਬਾਣੀ ਵਿਚ ਇਸ ਕੂੜ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਇਕ ਪੂਰੀ ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ ਹੀ ਘੁਸੋੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ , ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਸਿੱਖ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ "ਸੋਦਰ ਦੀ ਬਾਣੀ" ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਖੈਰ !  ਇਨਾਂ ਸਾਜਿਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ। ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਾ ਇਨਾਂ 8 ਪੰਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਲਿਖੀਆਂ ਕੁਝ ਰਚਨਾਵਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਿਧਾਂਤਕ ਹੋਣ ਦਾ ਭੁਲੇਖਾ ਪਾਉਦੀਆਂ ਨੇ। ਸੱਚ ਕਹਾਂ ਤੇ  ਸ਼ੁਰੂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਅਧੀਐਨ ਕਰਨ ਵੇਲੇ 709 ਪੰਨੇ ਤੇ ਆ ਕੇ ਅਟਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਵਜਿਹ ਸਨ। ਪਹਿਲਾ ਕੇ ਇਹ ਅੱਠ ਪੰਨੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਤਰਜ ਤੇ ਲਿਖੇ ਗਏ ਲਗਦੇ ਸੀ। ਜੋ ਪਿਛਲੇ 708 ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਰਚਨਾਵਾਂ ਕੁਝ ਅਲਗ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਅਤੇ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੂੰਦੀਆਂ ਸੀ। ਤੀਜਾ ਕਿ ਇਹ ਰਾਗਾਂ (ਰਾਮਕਲੀ ਅਤੇ ਸੋਰਠ ) ਵਿਚ ਲਿਖੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਸਨ। ਚੌਥਾਂ ਮੇਰਾ ਅਧੀਐਨ ਵੀ ਹਲੀ ਨਵਾਂ ਨਵਾਂ ਸੀ । ਜਦਕਿ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਦਿਨ ਵੀ ਕੋਈ ਇਹ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਪੂਰੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਇਕ ਬਾਣੀ ਵੀ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।  ਇਨਾਂ 8 ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਖਿਲਾਫ ਗਲ ਜਾਦੀ ਸੀ,  ਉਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਾਂਗ "ਮਹਲਾ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ "ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10"  ਦੇ ਗੈਰ ਸਿਧਾਂਤਕ ਠੱਪੇ ਦਾ ਲਗੇ ਹੋਣਾਂ। ਦੂਜਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਭਾਸਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੈਲੀ ਦਾ ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾ ਤੋਂ ਮੁਤਫਰਕ ਹੋਣਾਂ। "ਮਿਤ੍ਰ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ " ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਪੰਜਾਬੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਬ੍ਰਿਜ ਭਾਸ਼ਾ ਸੀ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਹੋਰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਚਰਚਾ ਵੀ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਲਿਖਿਤ ਮਿਲਦੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਪੜਚੋਲ ਵੀ ਕਰਦਾ ਕਿਉਕਿ  ਇਨਾਂ 8 ਪੰਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਿਖਿਆ।    ਕੁਝ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ "ਸਿੱਖ ਪਾਰਲੀਆਂ ਮੇਂਟ" ਦੀ ਇਕ ਮੀਟਿੰਗ ਦੇ ਦੌਰਾਨ  , ਪੰਥ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਡਾ. ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੰਘ, ਦਿੱਲੀ  ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਉਨਾਂ ਨੇ ਅਪਣੀ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਤੇ ਲਿਖੀ ਕਿਤਾਬ ਦਾਸ ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਲੇਖ ਵੀ ਦਾਸ ਨੂੰ  ਪੜ੍ਹਨ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਡਾ. ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਇਨਾਂ ਅੱਠ ਪੰਨਿਆਂ ਬਾਰੇ  ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਰਕ ਸੰਗਤ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਲੇਖ "ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ -ਪਤਾਸ਼ਾਹੀ 10"  ਅਤੇ ਇਕ ਲੇਖ  " ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ - 33 ਸਵੈਯੇ" ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਾਰਥਕ ਲਗੇ।  ਡਾ. ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਦਿੱਲੀ  ਦੇ ਲੇਖ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਦਾਸ ਕੁਝ ਅੰਸ਼ ਕੋਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ,  ਜੋ ਇਨਾਂ ਅੱਠ ਪੰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ "ਬਿਪਰ ਕਵੀ" ਦੀ ਰਚਨਾਂ ਸਾਬਿਤ ਕਰਦੇ ਨੇ। ਉਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ -   ".......ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਇਹ ਕਿ ਮਿਤ੍ਰ ਪਿਆਰੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚ ‘‘ਸੂਲ ਸੁਰਾਹੀ ਖੰਜਰ ਪਿਆਲਾ’’, ਜੋ ਮੁਹਾਵਰਾ ਵਰਤਿਆ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਅਰਥ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਸੁਰਾਹੀ ਤਾਂ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤਾਂ ਤੇ ਇਹ ਮੁਹਾਵਰਾ ਕੋਈ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਰਾਬੀ ਤੇ ਵਿੱਸ਼ਈ ਹੀ ਯਾਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹੀਰ ਜੱਟੀ ਨੇ ਰਾਂਝੇ ਯਾਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਵੀ ਨੇ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਧੰਨ ਹਨ ਅਜੋਕੇ ਉਹ ਗੁਰਸਿੱਖ ਵੀਰ ਜੋ ਬਿਨਾ ਵਿਚਾਰੇ ਹੀਰ ਜੱਟੀ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਆਦਿਕ ਕੱਚੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਝੂਮ-ਝੂਮ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲੇ ਨਹੀਂ ਸਮਾਉਂਦੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਭੱਠ ਖੇੜਿਆਂ ਦਾ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ‘ਸੁਰਾਹੀ-ਪਿਆਲਾ’ ਕੇਵਲ ਹੀਰ ਹੀ ਆਖ ਸਕਦੀ ਹੈ।   ਮੁੱਕਦੀ ਗੱਲ, ਸੁਰਾਹੀ ਅਤੇ ਪਿਆਲਾ ਤਥਾ ਖੇੜੇ ਆਦਿਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਗੁਰੂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਾਕਤ ਮਤੀਏ ਕਵੀ ਨੇ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਗੁਰੂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਵੱਲੋਂ ਦਰਸਾਉਣ ਹਿਤ ‘ਮਿਤ੍ਰ ਪਿਆਰੇ’ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਪਾ:10 ਲਿਖਿਆ ਹੈ।   ਨੋਟ - ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਬੀੜ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਵਾਲੀ 1770 ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਰਪੁਰਵਾਸੀ ਰਾਜਾ ਗੁਲਾਬ ਸਿੰਘ ਸੇਠੀ ਦੇ ਘਰ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਪ੍ਰੋਕਤ ‘‘ਮਿਤ੍ਰ ਪਿਆਰੇ’’ ਵਾਲਾ ਗੀਤ ਸ਼ਬਦ ਹਜ਼ਾਰੇ ਵਾਲੇ 10 ਸ਼ਬਦਾਂ ਸਮੇਤ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਬੀੜਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪ੍ਰੋਕਤ ‘‘ਮਿਤ੍ਰ ਪਿਆਰੇ’’ ਵਾਲੇ ਖ਼ਿਆਲ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10 ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੇਵਲ 9 ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਹਨ।   ਫਿਰ ਕਈ ਬੀੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਰੀਦਾਂ ਦੀ ਥਾਵੇਂ ‘‘ਹਾਲ ਫਕੀਰਾਂ ਦਾ’’ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਸੱਚ ਪੁੱਛੋ ਤਾਂ ਉਪ੍ਰੋਕਤ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ 10 ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਦਸ਼ਮੇਸ਼ ਰਚਨਾ ਮੰਨਣ ਸਬੰਧੀ ਦੀਰਘ ਵਿਚਾਰ ਗੋਚਰੇ ਹਨ। ਤਿਲੰਗ ਕਾਫੀ 10 (ਪੰਨਾ 711, ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ) ਕੇਵਲ ਕਾਲ ਈ ਕਰਤਾਰ। ਆਦਿ ਅੰਤ ਅਨੰਤ ਮੂਰਤਿ ਗੜਨ ਭੰਜਨਹਾਰ। .... ਕਵੀ ਕਾਲ ਨੂੰ ਕਰਤਾਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕਰਤਾਰ ਜਾਂ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਕਾਲ ਨੂੰ ਕਰਤਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਸਕਦੇ। ਰਚਨਾ ਕਵੀ ਦੀ ਸਿੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।   ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਵੀ ਰਚਨਹਾਰ ਕਰਤਾਰ ਕਾਲ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਇੱਕ ਏਕੰਕਾਰ ਜੋਤਿ ਰੂਪ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ, ਹੀ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਚਨਾ ਤਿਲੰਗ ਕਾਫੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ। ਰਾਮਕਲੀ ਪਾ:10 ਦੇ ਹੋਰ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਕਾਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਸਮਝ ਕੇ ਉਚਾਰੇ ਗਏ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਾ:10 ਨੇ ਕੋਈ ਬਾਣੀ ਰਚੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਨਾਨਕ ਛਾਪ ਨਾਲ ਦਰਜ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਡਾ: ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੰਘ ਡਾ. ਸਾਹਿਬ 33 ਸਵੈਯੇ ਬਾਰੇ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਸ੍ਰੀ ਮੁਖਵਾਕ ਸ੍ਵੈਯਾ: ਪਾ: 10 ਤੇਤੀ ਸਵੈਯੇ ਤੇਤੀ ਸਵੈਯਾਂ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਲ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੋ ਸਵੈਯਾ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪਦਾ 24 ਕਾਲ ਹੀ ਪਾਇ ਭਇਓ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗਹਿ ਦੰਡ ਕਮੰਡਲ ਭੂਪ ਭ੍ਰਤਾਨਯੋ।। (ਕਾਲ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਇਆ ਜੋ ਡੰਡਾ ਕਮੰਡਲ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਪੁਰ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।) ਕਾਲ ਹੀ ਪਾਇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵਜੂ ਸਭ ਦੇਸ ਬਿਦੇਸ ਭਇਆ ਹਮ ਜਾਨਯੋ।। ਕਾਲ ਹੀ ਪਾਇ ਭਯੋ ਮਿਟ ਗਯੋ ਜਗ ਯਾਹੀ ਤੇ ਤਾਹਿ ਸਭੋ ਪਹਿਚਾਨਯੋ।। ਬੇਦ ਕਤੇਬ ਕੇ ਭੇਦ ਸਭੈ ਤਂਜਿ ਕੇਵਲ ਕਾਲ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਿਧ ਮਾਨਯੋ।। (ਕਾਲ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪਾ ਕੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿਟ ਗਿਆ ਹੈ, (ਯਾਹੀ ਤੇ) ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਸੇ ਕਾਲ ਨੂੰ ਅਸਾਂ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਿਆ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਕਤੇਬਾਂ (ਦੇ ਦੱਸੇ ਹੋਏ) ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਫਰਕ ਛੱਡ ਕੇ ਅਸਾਂ ਕਾਲ ਨੂੰ ਹੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਨਿਆਂ ਹੈ।) ਪਦਾ 25 ਕਾਲ ਗਯੋ ਇਨ ਕਾਮਨ ਸਿਓ ਜੜ ਕਾਲ ਕ੍ਰਿਪਾਲ ਹੀਐ ਨ ਚਿਤਾਰਯੋ।। ਲਾਜ ਕੋ ਛਾਡਿ ਨ੍ਰਿਲਾਜ ਅਰੇ ਤਜ ਕਾਜ ਅਕਾਜ ਕੋ ਕਾਜ ਸਵਾਰਯੋ।। ਬਾਜ ਬਨੇ ਰਾਜਰਾਜ ਬਡੋ ਖਰ ਕੋ ਚੜਿਬੋ ਚਿਤ ਬੀਚ ਬਿਚਾਰਯੋ।। ਸ੍ਰੀ ਭਗਵੰਤ ਭਜਾਯੋ ਨ ਅਰੇ ਜੜ ਲਾਜ ਹੀ ਲਾਜ ਸੁ ਕਾਜੁ ਬਿਗਾਰਯੋ।। (ਹੇ ਜੜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਕਾਲ ਕ੍ਰਿਪਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੂਰਖ ਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬੇਸ਼ਰਮ (ਹੋ ਰਿਹਾਂ ਹੈ ਅਤੇ) ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਾ ਕ. ਮ ਔਣ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। (ਉਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ) ਵੱਡੇ (ਸੁੰਦਰ) ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਾਜ ਹਾਥੀ ਸ਼ੋਭ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੂੰ ਊਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਖੋਤੇ ਉੱਤੇ ਚੜਨ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਮੂਰਖ ਸ੍ਰੀ ਭਗਵੰਤ (ਕਵੀ ਕਾਲ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਭਗਵੰਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ), ਦਾ ਭਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਹੀ ਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਲਿਆ ਹੈ।) ਉਪਰ ਦਿੱਤੀ ਕਵੀ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਤੋ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਲ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਕਵੀ ਦੀ ਰਚਨਾਂ ਹੈ। ਇਹ ਰਚਨਾ ਇਕੋ ਇੱਕ ਅਬਿਨਾਸੀ ਹਸਤੀ, ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਜਾਨਣ ਪਛਾਨਣ ਤੇ ਸਿਮਰਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਡਾ: ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੰਘ ਗੁਰੂ ਸਵਾਰੇ,  ਮੇਰੇ ਵੀਰੋ ! ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਇਸ "ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ" ਦੀ ਅਗਲੀ ਰਚਨਾਂ "ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਾਮ ਮਾਲਾ"  ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਖਾਂ ਗੇ ਕਿ ਇਹ ਰਚਨਾਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਘਸਵੱਟੀ ਤੇ ਕਿਨੀ ਕੁ ਖਰੀ ਉਤਰਦੀ ਹੈ ********************************************************************************** **********************************************************************************  ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ (ਅੰਮ੍ਰਿਤ) ਬਨਾਮ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ (ਬਿਖਿਆ) - (ਭਾਗ ਗਿਆਰ੍ਹਵਾਂ) - ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ   (ਅਥ ਸ੍ਰੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰਨਾਮ ਮਾਲਾ ਪੁਰਾਣ ਲਿਖਯਤੇ ॥ ਸ੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਜੀ ਸਹਾਇ ॥ ਪਾਤਿਸ਼ਾਹੀ ॥੧੦॥ ਕਾਲ ਤੁਹੀ ਕਾਲੀ ਤੁਹੀ ਤੁਹੀ ਤੇਗ ਅਰੁ ਤੀਰ ॥) ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਵਿਚ ਜਿਨਾਂ ਕੂ ਭੰਬਲਭੂਸਾ ਇਹ "ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ"  ਪਾ ਸਕਦੀ ਸੀ,  ਇਸ ਨੇ ਪਾਇਆ ਹੈ। ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ "ੴ"  ਤੋਂ  ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ "ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਨਾਮ ਮਾਲਾ" ਦਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੱਥ ਰਿਹਾ ਹੈ,  ਜਿਸਦਾ ਜਿਕਰ ਅਸੀਂ ਅਗੇ ਚਲ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।  ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪੰਨਾ ਨੰ. 717  ਤੇ ਇਹ "ਅਥ ਸ੍ਰੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਾਮ ਮਾਲਾ ਪੁਰਾਣ ਲਿਖਯਤੇ ॥"  ਸ਼ੁਰੂ ਹੂੰਦੀ ਹੈ ਤੇ  ਪੰਨਾ ਨੰ. 808 ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੂੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਰੀ ਕਿਤਾਬ ਦੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਰਚਨਾਂ ਵੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਕਸਵੱਟੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੇਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ 91 ਪੰਨੇ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਸਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ "ਕਾਲ ਅਤੇ ਕਾਲੀ" ਅਤੇ ਹੋਰ "ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਹਾਸਕ ਪਾਤਰਾਂ"  ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਨੇ।    ਸਾਂਗ, ਸਰੋਹੀ, ਸੈਫ, ਅਸ, ਤੀਰ, ਤੁਪਕ, ਤਲਵਾਰ, ਕ੍ਰਿਪਾਨ, ਧਾਰਾਧਰੀ, ਸੈਲ, ਸੂਫ, ਜਮਦਾਢ, ਕਵਚਾਂਤਕ, ਸੱਤ੍ਰਾਂਤ, ਕਰ, ਤੇਗ, ਤੀਰ, ਖੰਡੋ, ਖੜਗ, ਤਬਰ, ਸੈਹਥੀ, ਸੂਲ, ਸੈਹਥੀ, ਤਬਰ, ਨਿਖੰਗ, ਬਾਨ, ਕਟਾਰੀ, ਸੇਲ, ਕਰਦ, ਕ੍ਰਿਪਾਨ, ਦਾੜ੍ਹ, ਬਿਛੂਓ, ਬਾਨ,ਜਮਧਰ, ਜਮਦਾੜਾ, ਜਬਰ, ਜੋਧਾਂਤਕ, ਬਾਂਕ, ਬਜ੍ਰ, ਬਿਸਿਖਿ, ਬਿਰਹਬਾਨ, ਇਨਾਂ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਪੀਰ (ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਪੂਰਵਜ) ਦਸਿਆ ਗਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਬੇ ਸਿਰ ਪੈਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ ਵਿੱਚ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਕਵੀ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਚਾਕੂ,ਛੁਰੀਆਂ, ਕਰਦਾਂ, ਕਿੱਲਾਂ ਨੇਜਿਆਂ ਸੂੰਬੀਆਂ, ਆਦਿਕ ਚੀਜਾਂ ਦਾ ਵਾਪਾਰ  ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੋਣਾਂ ਹੈ। ਜੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਏ. ਕੇ. 47 , ਏ .ਕੇ. 56 ਅਤੇ ਬਫੋਰਸ ਤੋਪਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਉਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਜਿਕਰ  ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਨਾਂ ਗੱਨਾਂ ਅਤੇ ਤੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਡਾ "ਪੀਰ" ਜਰੂਰ  ਦਸਦਾ। ਆਉ ਵੇਖੀਏ ਇਨਾਂ  ਚਾਕੂ ਛੁਰਿਆਂ ਅਤੇ ਕਰਦਾਂ  ਦੇ ਨਾਮ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਸ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਨਾਲ ਜੋੜ ਰਹੇ ਨੇ। ਇਹ ਕੁਝ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰ ਹਨ ਜਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਆੜ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਵੀ, ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਮੁਡਲੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੱਟ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਆਉ ਜਰਾ ਨਜਰ ਮਾਰੀਏ:   ਅਸ ਕ੍ਰਿਪਾਨ ਖੰਡੋ ਖੜਗ ਤੁਪਕ ਤਬਰ ਅਰੁ ਤੀਰ ॥ ਸੈਫ ਸਰੋਹੀ ਸੈਹਥੀ ਯਹੈ ਹਮਾਰੈ ਪੀਰ ॥੩॥  ਤੀਰ ਤੁਹੀ ਸੈਹਥੀ ਤੁਹੀ ਤੁਹੀ ਤਬਰ ਤਲਵਾਰ ॥ ਨਾਮ ਤਿਹਾਰੋ ਜੋ ਜਪੈ ਭਏ ਸਿੰਧ ਭਵ ਪਾਰ ॥੪॥ ਪੰਨਾ ਨੰ. 717 ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ   ਅਰਥ: ਅਸ, ਕ੍ਰਿਪਾਨ ਖੰਡੇ, ਤੁਪਕ, ਤਬਰ ਅਤੇ ਤੀਰ, ਸੈਫ, ਸਰੋਹੀ ਸੈਹਥੀ ਇਹੋ ਹੀ ਸਾਡੇ ਪੀਰ (ਵਡੇਰੇ, ਗੁਰੂ, ਪੁਰਖੇ) ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ ਤੂਂ ਹੀ ਤੀਰ ਹੈ ਹੈ, ਸੈਹਥੀ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ, ਤਬਰ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਜਪੇਗਾ ਉਹ ਭਵਜਲ ਪਾਰ  ਕਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਏ ਬੇੜਾ ਤਰ ਜਾਏ ਤੁਹਾਡਾ!  ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਸਿਖਾਂਦੇ ਨੇ ਕਿ "ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ॥" ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਪੁੱਠੀ ਮੱਤ ਦੇ ਕੇ ਹੁਣ ਇਨਾਂ ਚਾਕੂ ਛੁਰਿਆਂ ਅਤੇ ਕਰਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਣ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ? ਕਾਲ ਤੁਹੀ ਕਾਲੀ ਤੁਹੀ ਤੁਹੀ ਤੇਗ ਅਰੁ ਤੀਰ ॥ ਤੁਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਜੀਤ ਕੀ ਆਜੁ ਤੁਹੀ ਜਗਬੀਰ ॥੫॥......... ਤੁਮਹੀ ਦਿਨ ਰਜਨੀ ਤੁਹੀ ਤੁਮਹੀ ਜੀਅਨ ਉਪਾਇ ॥ ਕਉਤਕ ਹੇਰਨ ਕੇ ਨਮਿਤ ਤਿਨ ਮੋ ਬਾਦ ਬਢਾਇ ॥੯॥ ਕਾਲ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ, ਆ ਗਇਆ ਅਪਣੀ ਔਕਾਤ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ "ਕਾਲ" ਅਤੇ "ਕਾਲੀ"  ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਗ ਅਤੇ ਤੀਰ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ। ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀ ਰਾਗੀਆਂ ਨਾਲ ਜੇ ਅਸੀਂ ਗਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ  ਉਸਤਤਿ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕਿ "ਕਾਲ ਅਤੇ ਕਾਲੀ"  ਦੀ?  ਤੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਇਹ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ, ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਨੇ ਕਿ "ਤੂੰ ਹੀ ਕਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਤੁੰ ਹੀ ਕਾਲੀ ਹੈ"। "ਸੁੰਦਰ ਗੁਟਕਾ" ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਬਣੇ ਇੱਨਾਂ ਰਾਗੀਆਂ ਦਾ ਕਸੂਰ ਵੀ ਕੀ ਕਹੀਏ,  ਕਿਉ ਕਿ ਇਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤੋਂ ਅਗੇ ਤੇ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੂੰਦਾ। ਇਸ ਨਾਮ ਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਅਗਲੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਸਣ ਵਾਲਾ ਕਵੀ, ਸਾਫ ਸਾਫ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿ "ਮੈਂ  ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"  ਆਉ ਵੇਖੋ: ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਨਾਮ ਮਾਲਾ ਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਉਸਤਤ ਪ੍ਰਿਥਮ ਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥ਪੰਨਾ 718 ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਹੁਣ ਫੇਰ ਇਹ ਢੀਠ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ ਇਹ ਕਹਿੰਣਗੇ  ਕਿ "ਭਗਉਤੀ" ਤੇ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਹੈ, ਅਰਦਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਂਉਦਾ ਹੈ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗਉਤੀ ਸਿਮਰਕੇ ", ਤੁਸੀਂ ਕੇੜ੍ਹੀ ਨਵੀ ਗਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?  ਭਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ!! ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚ ਆਏ ਹਰ  ਨਾਮ ਨੂੰ ਹੀ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।  ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਹੋ ਮੱਥਾ ਪੱਚੀ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਤੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ 718 ਪੰਨੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਇਸ ਲੇਖ ਦੇ ਦਸ ਭਾਗ ਲੰਘ ਗਏ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਲੀ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਅਸੀ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਰ ਤਕ ਛਡ ਕੇ ਹੀ ਆਉਣਾਂ ਹੈ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਂ ਕਰੋ! ਇਸ  ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਜਰਾ ਅਗੇ ਚਲੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ  ਉਦਾਹਰਣ ਨੇ, ਜੋ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਇਹ "ਕਾਲੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ", "ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਕਾਲ"  ਦੀ ਹੀ ਉਸਤਿਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪਈ ਹੈ "ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ"  ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦ ਭਾਖੋ ਪ੍ਰਖਮ ਬਾਹਨ ਬਹੁਰ ਉਚਾਰਿ ॥ ਸਭੈ ਨਾਮ ਜਗਮਾਤ ਕੇ ਲੀਜਹੁ ਸੁ ਕਬਿ ਸੁਧਾਰਿ ॥੩੨॥ ਪੰਨਾ 719 ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ! ਹੁਣ ਕਿਥੇ ਜਾਵੋਗੇ? ਇਹ ਤਾਂ ਹੁਣ ਸਾਫ ਸਾਫ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਸ਼ੇਰ (ਸਿੰਘ ) ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ, ਜੋ ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਬਾਹਨ (ਸਵਾਰੀ) ਹੈ, ਮੈਂ ਤਾ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਾਮ, ਉਸ "ਜਗਮਾਤ" ॥ ( ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ) ਦੇ ਹੀ ਲਏ ਨੇ, ਜਿਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ,  ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ।"  ਜੇ ਹਲੀ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗਉਤੀ ਸ਼ਬਦ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਲਈ  ਵਰਤਿਆ ਲਗਦਾ ਹੈ ਤੇ  ਇਹ ਕਸੂਰ ਤੁਹਾਡਾ ਨਹੀਂ।  ਕਈਂ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਵਿੱਚ ਇਸ "ਭਗੳਤੀ" ਦੇਵੀ  ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹੋ, ਇਸ "ਭਗਉਤੀ " ਨੇ ਐਨੀ ਛੇਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਮਗਰੋਂ ਥੋੜੀ ਹੀ ਲਹਿ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਭਗਉਤੀ ਦਾ ਤੇ ਸਾਫ ਸਾਫ ਨਾਮ ਉਹ "ਭਗਵਤੀ"  ਅਤੇ "ਭਵਾਨੀ"  ਵੀ ਦਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਮੰਨ ਜਾਉ ਮੇਰੇ ਭਰਾਵੋ!  ਕੇ ਇਹ "ਭਗਉਤੀ", ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਨਹੀਂ "ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਮਾਤਾ"  ਹੈ। ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੀ "ਭਗਵਤੀ " ਵੀ ਉਹ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ "ਭਵਾਨੀ " ਵੀ ਉਹ ਹੀ ਹੈ। ਲਉ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਗੁਰੂ ਇਥੇ ਦੋਵੇਂ ਨਾਮ ਸਾਫ ਸਾਫ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।   ਭੂਤਾਂਤਕ ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਤੀ ਭਵਹਾ ਨਾਮ ਬਖਾਨ ॥ ਸ੍ਰੀ ਭਵਾਨੀ ਭੈ ਹਰਨ ਸਭ ਕੋ ਕਰੌ ਕਲਯਾਨ ॥੬॥ਪੰਨਾ ਨੰ 719 ਹੁਣ ਇਸ "ਜਗਮਾਤਾ" ਨੂੰ ਵੀ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਕਹਿ ਦਿਉ!  ਜਿਸਦੀ ਸਵਾਰੀ  ਸ਼ੇਰ ਹੈ? ਮੂਰਖ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਉ! ਇਨੇ ਵੀ ਢੀਠ ਨਾਂ ਬਣੋ ਕਿ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਹੀ ਅਪਣਾਂ ਪਿਉ ਆਖੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਜੇ ਉਹ "ਕਾਲ ਅਤੇ ਕਾਲੀ"  ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਲੀ ਜਗਮਾਤਾ"  ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਫੇਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉ ਉਸਨੂੰ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ "  ਬਨਾਉਣ ਲਈ ਇਨੇ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋਏ  ਹੋ। ਹੋਰ ਵੇਖੋ ਹਲੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਤਾਂ ਹੈ ਨਹੀਂ ਇਥੇ: ਕਤੀ ਯਾਮਾਨੀ ਹਿੰਦਵੀ ਸਭ ਸ਼ਸਤ੍ਰਨ ਕੇ ਨਾਥ ॥ ਲਏ "ਭਗਉਤੀ ਨਿਕਸ ਹੈ ਆਪ ਕਲੰਕੀ ਹਾਥ ॥੪੬॥ ਪ੍ਰਿਥਮ ਸ਼ਕਤਿ ਪਦ ਉਚਰਿ ਕੈ ਪੁਨ ਕਹੁ ਸ਼ਕਤ ਬਿਸੇਖ ॥ ਨਾਮ ਸੈਹਥੀ ਕੇ ਸਕਲ ਨਿਕਸਤ ਜਾਹਿ ਅਸੇਖ ॥੪੭॥ ਪ੍ਰਿਥਮ + ਸ਼ਕਤਿ = ਆਦਿ + ਸ਼ਕਤੀ = ਅਦਿ ਭਵਾਨੀ ( ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ 874 ਅੰਕ ਤੇ ਬਾਬਾ ਨਾਮ ਦੇਵ ਜੀ ਵਾਲੀ ਆਦਿ ਭਵਾਨੀ ਵੇਖੋ ।)  ਗੁਰਬਾਣੀ ਤਾਂ ਉਸ "ਜਮ"  ਬਾਰੇ ਇਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਮੰਨੈ ਮੁਹਿ ਚੋਟਾ ਨਾ ਖਾਇ ॥ ਮੰਨੈ ਜਮ ਕੈ ਸਾਥਿ ਨ ਜਾਇ ॥ ਅੰਕ 3 ਸੇ ਮੁਕਤੁ ਸੇ ਮੁਕਤੁ ਭਏ ਜਿਨ ਹਰਿ ਧਿਆਇਆ ਜੀ ਤਿਨ ਤੂਟੀ ਜਮ ਕੀ ਫਾਸੀ ॥ਅੰਕ 11 ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਹੋਇ ਨਿਰਮਲਾ ਕਟੀਐ ਜਮ ਕੀ ਫਾਸ ॥ ਸੁਖਦਾਤਾ ਭੈ ਭੰਜਨੋ ਤਿਸੁ ਆਗੈ ਕਰਿ ਅਰਦਾਸਿ॥ਅੰਕ 44 ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਗੁਰੂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ "ਜਮ"  ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰ। ਪ੍ਰਿਥਮ ਨਾਮ ਜਮ ਕੋ ਉਚਰਿ ਬਹੁਰੋ  ਰਦਨ ਉਚਾਰਿ ॥ ਸਕਲ ਨਾਮ ਜਮਦਾੜ ਕੇ ਲੀਜਹੁ ਸੁ ਕਬਿ ਸੁਧਾਰਿ ॥੩੮॥ ( ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਨਾਮ ਮਾਲਾ)  ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਹਲੀ ਕਾਲ, ਕਾਲੀ ਅਤੇ  ਭਗਉਤੀ ਨੂੰ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਚਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋ, ਅਤੇ 300 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਹ ਕਵੀ ਤੇ ਇਸ "ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਨਾਮ ਮਾਲਾ" ਦੀ ਆੜ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੁਣ ਕਈ ਹਿੰਦੂ ਸਖਸ਼ਿਯਤਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਵਾ ਕੇ ਛਡੇਗਾ। ਇਕ ਨਾਮ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਰੋਜ ਹੀ ਅਪਣੀ ਅਰਦਾਸ ਵਿੱਚ "ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ"  ਸਿਮਰਦੇ ਹੀ ਹੋ। ਇਥੇ ਵੇਖੋ ਇਹ ਕੀਸ ਕਿਸ ਦਾ ਨਾਮ  ਜਪਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।  ਇਸਨੇ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛਡਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦੀ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੇ  ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੱਕਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਾਂ ਕੇ ਹੀ ਸਾਹ ਲੈਣਾਂ ਹੈ। ਆਉ ਵੇਖੋ: ਯਸਟੀਸ਼ਰ ਕੋ ਪ੍ਰਿਥਮ ਕਹਿ  ਪੁਨ ਬਚ ਕਹੁ ਅਰਧੰਗ ॥ ਨਾਮ ਸੈਹਥੀ ਕੇ ਸਭੈ ਉਚਰਤ ਜਾਹੁ ਨਿਸ਼ੰਗ ॥੫੨॥ ਲਛਮਨ ਅਉਰ ਘਟੋਤਕਚ  ਏ ਪਦ ਪ੍ਰਿਥਮ ਉਚਾਰਿ ॥ ਪੁਨਿ ਅਰਿ ਭਾਖੋ ਸ਼ਕਤ ਕੇ ਨਿਕਸਹਿ ਨਾਮ ਅਪਾਰ ॥੫੫॥ ਬਿਸ਼ਨ ਨਾਮ ਪ੍ਰਿਥਮੈ  ਉਚਰਿ ਪੁਨ ਪਦ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿ ॥ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਕੇ ਸਭੈ ਨਿਕਸਤ ਜਾਹਿ ਅਪਾਰ ॥੫੭॥ ਨਰਕਾਸੁਰ ਪ੍ਰਿਥਮੈ ਉਚਰਿ  ਪੁਨ ਰਿਪੁ ਸ਼ਬਦ ਬਖਾਨ ॥ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕ੍ਰ ਕੋ ਚਤੁਰ ਚਿੱਤ ਮੈ ਜਾਨ ॥੬੦॥ ਪ੍ਰਿਥਮ ਚੰਦੇਰੀ ਨਾਥ ਕੋ ਲੀਜੈ ਨਾਮ  ਬਨਾਇ ॥ ਪੁਨ ਰਿਪੁ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੀਐ ਚੱਕ੍ਰ ਨਾਮ ਹੁਇ ਜਾਇ ॥੬੨॥ ਪ੍ਰਿਥਮ ਬਿਰਹ ਪਦ  ਉਚਰ ਕੈ ਪੁਨ ਕਹੁ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਬਿਸੇਖ ॥ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਕੇ ਨਿਕਸਤ ਚਲੈ ਅਸੇਖ ॥੬੬॥ ਗਿਰਧਰ ਪ੍ਰਿਥਮ ਉਚਾਰਿ  ਪਦ ਆਯੁਧ ਬਹੁਰ ਉਚਾਰਿ ॥ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕ੍ਰ ਕੇ ਨਿਕਸਤ ਚਲੈ ਅਪਾਰ ॥੬੮॥ ਕਾਲੀ ਨਥੀਆ ਪ੍ਰਿਥਮ ਕਹਿ  ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਸ਼ਬਦ ਕਹੁ ਅੰਤ ॥ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕ੍ਰ ਕੇ ਨਿਕਸਤ ਜਾਹਿ ਅਨੰਤ ॥੬੯॥ ਕੰਸ ਕੇਸਿਹਾ ਪ੍ਰਿਥਮ ਕਹਿ  ਫਿਰਿ ਕਹਿ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਬਿਚਾਰ ॥ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕ੍ਰ ਕੇ ਲੀਜਹੁ ਸੁ ਕਬਿ ਸੁਧਾਰ ॥੭੦॥ ਸ੍ਰੀ ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਕੇ ਨਾਮ ਕਹਿ  ਫੁਨ ਪਦ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਬਖਾਨ ॥ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕ੍ਰ ਕੇ ਸਭੈ ਸਮਝ ਸੁਰ ਗਿਆਨ ॥੭੩॥   ਗੁਰੂ ਸਵਾਰਿਉ, ਸਮਝੋ ਇਨਾਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ। ਇਨਾਂ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਸਾਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿਤਾ ਗਇਆ ਹੈ। ਯੁਧਿਸ਼ਟਰ, ਲਛਮਨ,ਘਟੋਤਕਚ,ਬਿਸ਼ਨ, ਨਰਕਾਸੁਰ, ਚੰਦੇਰੀ ਨਾਥ,ਗਿਰਧਰ ,ਕਾਲੀ ਨਥੀਆ , ਕੰਸ ਕੇਸਿਹਾ, ਸ੍ਰੀ ਉਪੇਂਦ੍ਰ (ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਨੇ) , ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਲਗੇ ਨੇ ਜੋ ਅਸੀ ਇਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲਈਏ (ਜਪੀਏ )।    ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਅਸੀ ਠੱਗੇ ਗਏ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਇਨਾਂ "ਬਨਾਰਸ ਦੇ ਠੱਗਾਂ"  ਨੇ ਠੱਗਾਂ ਨੇ ਠਗ  ਲਿਆ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਥਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਸੁਚੇਚ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਅਨਦਿਨੁ ਜਾਗੁ ਹਰਿ ਚੇਤਿ ॥ ਆਪਣੀ ਖੇਤੀ ਰਖਿ ਲੈ ਕੂੰਜ ਪੜੈਗੀ ਖੇਤਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ਲੇਕਿਨ ਵੀਰੋ ! ਅਸੀ ਫੇਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਗੇ ! ਅੱਜ ਇਸੇ "ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਨਾਮ ਮਾਲਾ " ਕਰਕੇ ਹੀ ਸਾਡੇ ਇਕ ਤਖਤ,  ਹਜੂਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਇਨਾਂ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਵਖਰਾ ਕਮਰਾ ਜਿਸਨੂੰ ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ "ਸੱਚਖੰਡ" ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਅਥੰਦ  ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦਾ ਭੋਗ ਲਗਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸਨਾਨਾ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,  ਅਤੇ ਟੱਲ ਆਦਿਕ ਖੜਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਸਿੱਖ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,  ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ , ਉਨਾਂ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ,  ਲੇਕਿਨ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ "ੴ" ਨੂੰ ਭੁਲ ਕੇ ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਵੇ।  ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੇੜ੍ਹਾ ਮਾਂ ਪਿਉ ਹੈ ਜੋ ਅਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਅਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਮਨਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਨਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਅਪਣਾਂ ਸਿੱਖ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਲੂੰਗੀ ਅਤੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਇਕ ਪਰਨਾਂ ਬੰਨ ਕੇ,  ਕੇਸਾਧਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਜਾਰੀ ਹੀ ਉਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਹੀ ਹੈ ਸਿੱਖੀ ? ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦਾ ਤੇ ਫੁਰਮਾਨ ਹੈ ਕੇ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਤੇ ਆਪ ਅਪਣੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਅਗੇ ਹੋ ਕੇ ਲੈੰਦਾ ਹੈ। ਆਪ ਉਠ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਪੁਨੇ ਸੇਵਕ ਕੀ ਆਪੇ ਰਾਖੈ ਆਪੇ ਨਾਮੁ ਜਪਾਵੈ ॥ ਜਹ ਜਹ ਕਾਜ ਕਿਰਤਿ ਸੇਵਕ ਕੀ ਤਹਾ ਤਹਾ ਉਠਿ ਧਾਵੈ ॥੧॥  ਸੇਵਕ ਕਉ ਨਿਕਟੀ ਹੋਇ ਦਿਖਾਵੈ ॥  ਜੋ ਜੋ ਕਹੈ ਠਾਕੁਰ ਪਹਿ ਸੇਵਕੁ ਤਤਕਾਲ ਹੋਇ ਆਵੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ਅੰਕ 403 ਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਮਿਲਿ ਅੰਕਿ ਸਮਾਇਆ ॥  ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਘਰੁ ਮਹਲੁ ਦਿਖਾਇਆ ॥ ਅੰਕ 153   ਗੁਰੂ ਅਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਪਣੀ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ  ਪੂਜਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਕੇੜ੍ਹਾ ਗੁਰੂ ਹੈ? ਜੋ ਕਿਸੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਅਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜਨ ਦੀ ਇਜਾਜਤ ਵੀ ਨਹੀਂ  ਦੇਂਦਾ?  ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਪੁਜਾਰੀ  ਦੇ।  ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਕਹਿਨ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ  ਘੱਟ ਨੇ, ਸੱਚ ਸੁਨਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।  ਇਹ " ਕਾਲੀ ਕਿਤਾਬ"  (ਜੋ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਹੈ)  ਨੂੰ ਕੌਮ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਕੌਣ ਉਤਾਰੇਗਾ? ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੇ ਜਿਨਾਂ  ਕੂਰੀਤੀਆਂ  ਅਤੇ ਅਨਮੱਤ ਨੂੰ  ਸਿੱਖੀ ਵਿਚ ਵਾੜ ਦਿਤਾ ਹੈ,  ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ? ******************************************************************** ******************************************************************** ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ (ਅੰਮ੍ਰਿਤ) ਬਨਾਮ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ (ਬਿਖਿਆ) - (ਭਾਗ ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ) - ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕਾਨਪੁਰ (ੴ ਸ੍ਰੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫਤਹਿ ॥ ਸ੍ਰੀ ਭਗੌਤੀ ਜੀ ਸਹਾਇ  ॥ ਅਥ ਪਖ੍ਯਾਨ ਚਰਿਤ੍ਰ ਲਿਖ੍ਯਤੇ ॥ ਪਾਤਿਸਾਹੀ ੧੦ ॥)   ਗੁਰੂ ਸਵਾਰੇ ਖਾਲਸਾ ਜੀਉ  ! ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ "ਦੇਵੀ ਪੂਜਕ" ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਾ  ਜਿਕਰ  ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਅਜ ਅਸੀਂ ਉਸ ਪੜਾਅ ਤੇ ਆਨ ਪੁਜੇ ਹਾਂ ਜਿਥੇ ਸਿੱਖ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਕਾਲਿਖ ਪੋਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ “ਅਸ਼ਲੀਲ ਕਵਿਤਾ”, “ਵਿਭਚਾਰ ਦੀਆਂ ਕਹਾਨੀਆਂ”  ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ । ਦੁਖਾਂਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ “ਦਸਮ ਬਾਣੀ”  ਕਹਿ ਕੇ ਇਸ ਅਗੇ ਮੱਥੇ ਟੇਕੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਕੌਮ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਚੜਦੀਕਲਾ ਲਈ ਸਰਬੰਸ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਨੁੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਨਾਂ ਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਲਿਖੀਆਂ ਕਹਾਨੀਆਂ ਕਿਸੇ  ਨੂੰ ਸੁਣਾਂ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਖੁਲ ਕੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਿਕਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਹੀ ਫਾਇਦਾ ਪੰਥ ਦੋਖੀ ਪੁਜਾਰੀਆਂ  ਨੇ ਚੁਕਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਤੇ ਰੁਮਾਲੇ ਪਾ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਢੱਕੀ  ਲਪੇਟੀ ਰਖਿਆ,  ਅਤੇ ਇਸ ਅਗੇ ਭੋਲੇ ਭਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮੱਥੇ ਟਿਕਵਾਂਦੇ ਰਹੇ। ਉਨਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੀ  ਇਹ ਹੀ ਮੰਸ਼ਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹਿਣ, ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੜ੍ਹੇ ਨਾਂ, ਇਹ ਹੀ ਚਾਲ ਸੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੀ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਦਵਾਨ ਜਾਂ ਸਿੱਖ ਨੇ ਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਾਂ  ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਉਹ ਚਾਹ ਕੇ  ਵੀ ਜਾਂ ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਕਹਿਨੋ ਹਿਚਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਈ ਕਿ ਇਨਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ।  ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖ  ਇਹ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਕਿ ਇਸ  ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਵਕਤ ਆ ਗਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ  ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਅਗੇ ਆਉਣਾਂ ਹੀ ਪਵੇਗਾ,  ਬੁਰਾ ਬਣ ਕੇ, ਨਿਰਲੱਜ ਬਣ ਕੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਬਨਣ ਕੇ, ਇਸ ਗੰਦ ਨੂੰ ਕੌਮ ਅਗੇ ਖੋਲ ਕੇ ਰੱਖਣਾਂ ਪਵੇਗਾ। ਵੀਰੋ! ਜੇ ਹੁਣ ਵੀ ਅਸੀਂ ਬੇਸ਼ਰਮ ਨਾਂ ਹੋਏ, ਨਿਰਲੱਜ ਨਾਂ ਹੋਏ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਅੰਦਰ ਸਾਰੀ ਕੌਮ ਬੇਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਨਿਰਲੱਜ ਅਖਵਾਏਗੀ। ਇਸ ਲਈ ਭਾਵੇ ਸਾਡਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਪਾਸੋਂ ਛੇਕ ਦਿਤੇ ਜਾਈਏ ,  ਲੇਕਿਨ ਇਸ  "ਕੂੜ ਗ੍ਰੰਥ" ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦਾ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਣਾਂ ਬਹੁਤ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਅਸ਼ਲੀਲ ਕਵਿਤਾ ਬਾਰੇ ਕੌਮ ਨੂੰ ਦਸਦੇ ਹਾਂ,  ਤੇ ਆਪ ਬੇਸ਼ਰਮ ਅਖਵਾਂਦੇ ਹਾਂ।  ਜੇ ਨਹੀਂ ਦਸਦੇ , ਤੇ ਪੂਰੀ ਕੌਮ ਹੀ ਬੇਸ਼ਰਮ ਅਖਵਾਏਗੀ। ਜੇ ਪੰਥ ਹੈ ਤਾਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਹਾਂ, ਜੇ ਪੰਥ ਹੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਸਾਡੇ ਹੋਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?   "ਦਸਮ ਬਾਣੀ"  ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਉਸ ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਣ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ "ਇਕੋ ਇਕ" ਗੁਰੂ ਮਨਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਸਿੱਖ  ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੇ "ਅਮੀਰ ਵਿਰਸੇ" ਨੂੰ"ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਅਤੇ ਮਰਜੀਵੜਿਆਂ " ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ, ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ,ਦਸ ਗੁਰੂ ਜਾਮਿਆਂ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ,  ਅਪਣੇ ਅਖੀਰਲੇ ਸਾਹਾਂ ਤਕ ਬਦਨਾਮ ਨਾਂ ਹੋਣ ਦੇਈਏ। ਬਹੁਤ ਸੰਕੋਚ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾ ਪੰਥ ਅਗੇ ਖੋਲ ਕੇ ਰਖਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂਕਿ ਕੌਮ ਨੂੰ,  ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗ ਸਕੇ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕਿਨੀ ਵਡੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਰਚੀ ਗਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਪਣੀਆ ਧੀਆ, ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆ ਨੂੰ ਇਹ ਗੁਜਾਰਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਅਸ਼ਲੀਲ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ, ਜਿਸਨ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਚਾਹਿਆ ਤੇ ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਖੋਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਨਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਫੇਰ ਵੀ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੰਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਝੂਠ ਅਤੇ ਗਲਤ ਲਿਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਇਹ ਅਨੁਮਾਨ ਜਰੂਰ ਲਗਾ ਲੈਣ ਕਿ ਇਹ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇਕ ਘਿਨੌਨੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਪੰਥ ਦੋਖੀਆਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਖੇਡੀ ਹੈ। ਇਹ ਰਚਨਾਂ, ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੀ ਇਸ ਸਾਜਿਸ਼ ਦੀ  ਸਭਤੋਂ "ਕਮਜੋਰ ਕੜੀ"  ਹੈ। ਇਸ ਦਾ  ਜਿਕਰ ਆਉਦੇ ਹੀ ਉਹ, ਗੂੰਗੇ ਥੱਥੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਕੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸੀ ਬਾਣੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਛੁਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ? ਜਾਂ ਨਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ? ਫੇਰ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਇਹ ਰਚਨਾਂ ਸੰਗਤ ਕੋਲੋਂ ਕਿਉ ਛੁਪਾ ਕੇ ਰਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਰਿਤ੍ਰਯੋ ਪਾਖੀਯਾਨ ਦਾ ਕੀਰਤਨ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਕਿਉ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ? ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀ ਪੰਥ ਦੇ ਇਕ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸਕਤਰੇਤ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਯਾਦਾ ਦੇ ਦੋਖੀ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਅਗੇ ਲਿਖਿਤ ਮਾਫੀ ਨਾਮਾਂ ਦਿਤਾ, ਤੇ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਕੁਝ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਅਤੇ ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਦੇ ਝੋਲੀਚੁਕ  ਰਾਗੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਆ ਕਿ "ਇਸ ਨੂੰ ਕੜੀ ਤੋਂ ਕੜੀ ਸਜਾ ਲਾਈ ਜਾਵੇ , ਤੇ ਅਸੀਂ ਦਸਮ ਬਾਣੀ ਦਾ ਕੀਰਤਨ ਕਰਾਂਗੇ ਤੇ ਇਹ ਬਹਿ ਕੇ ਸੁਣੇਗਾ "। ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਤੇ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਮਾਕੂਲ ਜਵਾਬ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਦੀ ਥਾਂ ਜੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਨਾਂ ਰਾਗੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਹੇ ਹੁੰਦੇ ਤੇ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਧਮਕੀ ਅਤੇ ਚੁਨੌਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਘੰਟਾ ਕੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ, ਸਾਰਾ ਹਫਤਾ ਜਾਂ ਸਾਰਾ ਸਾਲ ਅਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ "ਚਰਿਤ੍ਰਯੋ ਪਾਖੀਯਾਨ" ਦਾ ਕੀਰਤਨ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿੱਖ ਨਹੀਂ ਜੇ ਰੋਜ ਉਥੇ ਬਹਿ ਕੇ "ਤੁਹਾਡੀ ਇਸ ਦਸਮ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਜੇ ਨਾਂ ਸੁਣਾਂ"। ਜੇ ਐਸਾ ਹੋ ਸਕੇ ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਤੇ ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀ ਹੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦੇਂਣਗੇ। ਇਨਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੌਮ ਸੜਕ ਤੇ ਵੱਟੇ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਭਜਾਏਗੀ, ਤੇ ਪੁਛੇਗੀ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ? ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਿਆਣੇ ਨੇ, ਇਹ ਇਸ ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਨੂੰ ਕੌਮ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਰਖਦੇ, ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਖੁਲ ਗਇਆ ਤੇ ਇਸ ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਭੌਗ ਪੈ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦਾਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਜੋ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਥਕਦਾ ਕਿ ਇਹ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ " ਹੈ,  ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਹਿੱਮਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਅਸ਼ਲੀਲ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ ਸਕੇ। ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਵੀਰੋ! ਇਨਾਂ  ਕੋਲੋਂ ਡਰਨ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤੇ ਹਨ, ਇਨਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਤੋਹਮਤਾਂ ਲਗ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਇਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰੇਗਾ ਕਿ ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਸ਼ਲੀਲ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ ਕਹਿ ਕਿ ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਡਰੇਗਾ। ਬਸ ! ਇਹੀ ਗਲ ਜੇ ਸਾਰਿਆ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਇਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਜੜਾਂ ਪੈਂਦਿਆ ਝੱਟ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਗਣੀ। ਵੈਸੇ ਵੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ  ਦੇ ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗਲ ਸਮਝ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸਟੇਟਮੇਂਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ "ਦਸਮਗ੍ਰੰਥ ਗੁਰੂ ਰਚਿਤ ਬਾਣੀ ਹੈ ", 1973 ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਤੋਂ ਜਾਰੀ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹ ਲੈਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਤੇ ਬਾਦ ਨੂੰ ਇਨਾਂ ਨੂੰ  ਜਗ ਹਸਾਈ ਦਾ ਕਾਰਣ ਨਾਂ ਬਨਣਾਂ ਪੈ ਜਾਵੇ। ਸੰਦੇਸ਼ ਨੰ 36672  ਮਿਤੀ  3/4-8-1973 ਦਸਤਖਤ ਮੀਤ ਸਕੱਤਰ ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ, ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਮੇਟੀ,ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ,ਸ਼੍ਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹ ਲੈਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਸਾਫ ਕਹਿਆ ਗਇਆ ਹੈ ਕਿ : "ਚਰਿਤ੍ਰਯੋ ਪਾਖਿਆਨ" ਜੋ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਹਨ , ਇਹ "ਦਸਮੇਸ਼ ਬਾਣੀ" ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਸਾਖੀਆਂ ਦਾ ਉਤਾਰਾ ਹੈ।" - ਸੁਭ ਚਿੰਤਕ, ਮੀਤ ਸਕੱਤਰ (ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ),ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਤੇ "ਅੰਮ੍ਰਿਤ"  ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਵਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫੇਰ ਇਨਾਂ ਅਸ਼ਲੀਲ ਅਤੇ ਫੂਹੜ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪੰਥ ਕੋਲੋਂ ਕਿਉ ਛੁਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਰੁਮਾਲਿਆ ਹੇਠ ਕਿਉ ਢਕਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ? ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ (ਹਨੇਰਾ) ਦੋ ਤਖਤਾਂ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ ਵਿਚੋਂ ਵਾਕ ਵੀ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਕ ਕਦੀ ਵੀ ਇਨਾਂ 579 ਪਨਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਉ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ? ਇਸ ਦੀ ਵਜਿਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਹੈ, ਕਿ ਜੇ ਇਸ ਵਿਚੋ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ  "ਮੁਖ ਬਕਵਾਸ" ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਤੇ ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ ਕੀ ਕਰਨਗੇ?  ਇਸ ਨੂੰ ਬੋਰਡ ਤੇ ਲਿਖ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਲਿਖਣਗੇ? ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਤੇ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦਾ ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕੇਗਾ, ਜੋ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਕਿਤਾਬ ਨਾਂ ਕਹੋ,  ਇਹ ਇਕ ਗੁਰੂ ਰਚਿਤ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀ ਇਹ ਦਸਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾਲਤਾ ਕਰੇ ਕਿ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚੋਂ ਇਹੋ ਜਹਿਆ  "ਮੁਖ ਬਕਵਾਸ"  ਕੁਉ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ? ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਮੇਹਰਬਾਨੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਪ੍ਰਥੰਮ ਜਾਰ ਜਬ ਧਕਾ ਲਗਾਯੌ ॥ ਤਬ ਰਾਨੀ ਲੈ ਢੌਲ ਬਜਾਯੋ॥ ਜਬ ਤਿਹ ਲਿੰਗ ਸੁ ਭਗ ਤੇ ਕਾਢਾ॥ ਤ੍ਰਿਯ ਦਿਲ ਢੋਲ ਢਮਾਕਾ ਗਾਢਾ॥ ਪੰਨਾਂ ਨੰ. 1342 ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਜੇ ਇਹ ਅਸ਼ਲੀਲ ਰਚਨਾ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਛਾਪਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਵੈਬਸਾਈਟ ਨੇ ਤੇ ਇਸਦੇ ਅਰਥ ਲਿਖੇ ਹੁੰਦੇ। ਪ੍ਰੋਫੇਸਰ ਸਾਹਿਬ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਟੀਕਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। gurugranthdarpan.com ਅਤੇ searchgurbani.com ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਅਸ਼ਲੀਲ ਰਚਨਾਂ ਦੀ ਟ੍ਰਾਂਸਲੇਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਹੀ ਹੈ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ " ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਗਲ ਕਰਨਾਂ  ਵੀ ਕੋਈ ਨਿਰਲੱਜਤਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ? ਹਾਂ ਇਕ ਦੋ  ਦਸਮ ਗਰੰਥੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੋ ਕੇ ਯੂ ਟਿਉਬ ਤੇ ਇਕ ਦੋ ਵੀਡੀਉ ਪਾਇਆਂ ਹੋਈਆ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੇਠ ਦਿਤੇ ਲਿੰਕ ਤੇ ਦੇਖ ਸੁਣ ਕੇ ਨਿਰਣਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਅੱਤ ਦਰਜੇ ਦੀ ਗੰਦੀ ਰਚਨਾਂ, ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁਲਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ,  ਕੇ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਇਨਾਂ ਵੀਡੀਉ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕੀ ਸੰਦੇਸ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਨਾਂ ਕੋਲ ਇਨਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ " ਇਹ ਅਸ਼ਲੀਲ ਰਚਨਾਂ ਕੀ ਗੁਰੂ ਰਚਿਤ ਹੈ ?"  ਅਤੇ "ਇਸ ਤੋਂ ਇਕ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਕੀ ਸਿਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ?"  ਤੇ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਡਾਂਗਾਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਨੇ। ਫੇਰ ਪੰਥ ਤੋਂ ਛੇਕਣ ਦਾ ਡਰ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਨੇ। ਜੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਇਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ "ਗਿੱਦੜ ਭਬਕੀ" ਤੋਂ ਨਾਂ ਡਰੇ,  ਤੇ  ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਕੁਝ ਹਥਕੰਡੇ ਅਕਸਰ ਅਪਨਾਂਦੇ ਹਨ , ਜਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਦਸਣਾਂ ਬਹੁਤ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ।  1-  ਇਨਾਂ ਕੋਲ ਇਸ "ਅਸ਼ਲੀਲ ਰਚਨਾਂ" ਨੂੰ "ਜਸਟੀਫਾਈ"  ਕਰਨ ਲਈ  ਹੋਰ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦਲੀਲ ਹੁੰਦੀ ਨਹੀਂ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ "ਵੇਖੋ ਸੰਤ ਜਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰਾਂਵਾਲੇ , ਵੀ ਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਕਥਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।"  ਲੇਕਿਨ ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਬਹੁਤਿਆ ਨੂੰ ਤਾਂ ਚੁਪ  ਕਰਾ ਸਕਦੇ ਨੇ,  ਲੇਕਿਨ  ਜੇ ਇਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹੀਏ ਕਿ ਉਨਾਂ ਦੀ "ਚਰਿਤ੍ਰਯੋ ਪਾਖਿਯਾਨ" ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀਡਿਉ ਪਾ ਦਿਉ,  ਤੇ ਇਹ ਭੱਜ ਖਲੋਂਦੇ ਨੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਦ ਇਹ ਸੰਤ ਸਿੰਘ ਮਸਕੀਨ ਦੀ ਇਕ ਵੀਡੀਉ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦੇ  ਨੇ , ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੰਦ ਨੂੰ "ਕਾਮ" ਦੀ "ਵਿਆਖਿਆ" ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹਾਸੋ ਹੀਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਇਆ ਹੈ।  ਕੋਈ ਕਥਾਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ  ਕਿਸੇ ਵੀ ਗਲ ਨੂੰ ਅਪਣੇ ਅਧਐਨ ਅਤੇ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ , ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਨਿਜੀ ਸੋਚ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ । ਉਸ ਦੇ ਵੀਚਾਰਾਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਦੇ ਪਿਛੋਕੜ ਵਲ ਵੀ ਝਾਤੀ ਮਾਰਨੀ ਪੈਂਦੀ  ਹੈ । ਜਿਸ ਕਥਾਕਾਰ ਦਾ ਪਿਛੋਕੜ ਹੀ "ਨਿਰਮਲਿਆ" ਅਤੇ "ਸਾਧਾਂ"  ਵਾਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪ ਪੱਕਾ "ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀ" ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਉਸ ਨੇ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਮੋਟ ਕਰਨਾਂ ਹੈ। ਫੇਰ ਸੰਤ ਸਿੰਘ ਮਸਕੀਨ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਰਿਹਾ ਹੈ , ਜਿਨਾਂ ਨੇ ਪੰਥ ਦੇ ਬਜੁਰਗ ਵਿਦਵਾਨ ਭਾਈ ਭਾਗ ਸਿੰਘ ਅੰਬਾਲਾ ( "ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨਿਰਣੈ" ਦੇ ਲਿਖਾਰੀ)  ਨੂੰ 85 ਵਰ੍ਹੇ ਦੀ ਬਜੁਰਗ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ,  ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦੇ ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਦੇ ਕੰਨ ਭਰਕੇ , ਪੰਥ ਤੋਂ ਬੇ ਦਖਲ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸੰਤ ਸਿੰਘ ਮਸਕੀਨ ਨਾਲ ਦਾਸ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਇਕ ਮੁਲਾਕਾਤ ਉਨਾਂ ਦੇ ਅਕਾਲ ਚਲਾਣੇ ਤੋਂ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ੈ ਤੇ ਹੋਈ ਸੀ ,ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨਾਂ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ " ਉਹ ਇਕ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਕਥਾਕਾਰ ਨੇ ,ਕੋਈ ਸਮਾਜ ਸੁਧਾਰਕ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਬਾਰੇ ਗਲ ਕਰਕੇ ਦਾਸ ਇਸ ਲੇਖ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬਹੁਤਾ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾਂ ਚਾਂਉਦਾ। ਪੰਥ ਦਰਦੀਆ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਗਲ ਕੋਈ ਨਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਨਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਨਾਂ ਹੋਵੇ ਉਹ ਹੇਠ ਦਿਤੇ ਦੋ ਲੇਖ ਜਰੂਰ ਪੜ੍ਹ ਲੈਨ। http://www.sikhmarg.com/chritro.html http://www.sikhmarg.com/2005/0703-maskeen-mulakaat.html   ਇਥੇ ਇਹ ਗਲ ਵੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਕਿ,  ਪੰਥ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਦਵਾਨ ਜਾਂ ਸ਼ਖਸ਼ਿਯਤ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਹਿਮਾਇਤੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ , ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਨਿਜੀ ਸੋੱਚ ਮੁਤਾਬਿਕ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ  ਹੈ।  ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਸਿਧਾਂਤਕ ਨਹੀਂ,  ਕਿ ਜੇ ਅਸੀਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਹਿਮਾਇਤੀ ਹਾਂ,  ਤੇ ਅਸੀਂ ਜਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਭੀੰਡਰਵਾਲਿਆਂ  ਨੂੰ ਜਾਂ ਸੰਤ ਸਿੰਘ ਮਸਕੀਨ ਨੂੰ ਅਗੇ ਕਰ ਦੇਈਏ। ਜੇ ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀ ਅਪਣੇ ਪੱਖ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਭੀੰਡਰਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੰਤ ਸਿੰਘ ਮਸਕੀਨ ਦੀ ਗਲ ਕਰਦੇ ਨੇ । ਫੇਰ ਜੇ   ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ  , ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਖਸ਼ਿਯਤਾਂ ਨੂੰ ਕੋਟ ਕਰਦੇ ਨੇ ਤੇ ਇਹ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕਡਦੇ ਨੇ ? ਅਪਣੇ ਵਿਚਾਰ  ਅਤੇ ਗਲ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ  ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨਾਂ ਹੀ ਹੈ ਜਿਨਾਂ ਕਿ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਹਿਮਾਇਤੀਆਂ ਨੂੰ। ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਜੱਗੀ,  ਗਿਆਨੀ ਭਾਗ ਸਿੰਘ ਅੰਬਾਲਾ, ਪ੍ਰੋਫੇਸਰ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ,  ਸ. ਦਲਬੀਰ ਸਿੰਘ, ਐਮ ਐਸ ਸੀ,  ਭਾਈ ਜਸਬਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੁਬਈ,  ਡਾ ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦਿਲਗੀਰ, ਤੱਤ ਗੁਰਮਤਿ ਪਰਿਵਾਰ,  ਗੁਰਚਰਣ ਸਿੰਘ ਜਿਉਣਵਾਲਾ, ਡਾ. ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੰਘ ਦਿੱਲੀ, ਉਪਕਾਰ ਸਿੰਘ   ਸੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ  ਫਰੀਦਾਬਾਦ, ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਮਿਸ਼ਨਰੀ,  ਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਘੱਘਾ, ਗਿਆਨੀ ਜਗਤਾਰ ਸਿੰਘ ਜਾਚਕ, ਰਾਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਖਾਲਸਾ ਪੰਚਾਇਤ, ਵਰਗੇ ਵਿਦਵਾਨ  ਜਦੋ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਗਲ ਕਰਦੇ  ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ  ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀ ਉਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਿਉ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ? ਇਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ ਇਨਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਫੇਸਬੁਕ ਅਤੇ ਅਪਣੀਆਂ ਵੇਬਸਾਈਟਾਂ ਤੇ ਅਕਸਰ  ਅਪਮਾਨਿਤ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਇਨਾਂ ਸਖਸਿਯਤਾਂ ਨੂੰ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕਡ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਇਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ  ਨੇ। ਕੀ ਡਾਂਗਾਂ ਅਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਮਸਲੇ ਦਾ ਹਲ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ? ਜਿਨਾਂ ਕੋਲ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ "ਗਿਆਨ ਖੜਗ"  ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦੇ ਨੇ । ਜਿਨਾਂ ਕੋਲ ਨਾਂ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਗਿਆਨ ਉਨਾਂ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸਿਰਫ ਡਾਂਗਾਂ ਬਰਛੇ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਪ੍ਰੋਫੇਸਰ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ, ਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਘੱਗਾ, ਭਾਈ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ, ਵੀਰ ਦਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਐਮ ਐਸ ਸੀ ਅਤੇ ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਇੰਡੀਆਂ ਅਵੇਰਨੇਸ ਵਰਗੇ ਪੰਥ ਦਰਦੀਆਂ ਤੇ ਜਾਨਲੇਵਾਂ ਹਮਲੇ ਅਤੇ ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗਾਂ ਲਾਉਣ ਜਹੀਆਂ ਨੀਚ ਹਰਕਤਾਂ ਇਨਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨੇ ਹੀ ਕੀਤੀਆਂ । ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਪੰਥ ਦਰਦੀ ਨੇ ਤੇ   ਰਤਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਇੰਦੌਰ , ਧਰਮ ਸਿੰਘ ਨਿਹੰਗ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਕੈਲੇਫੋਰਨੀਆਂ, ਗੁਰਸ਼ਰਨ ਜੀਤ ਸਿੰਘ ਲਾਂਬਾਂ  ਜਾਂ ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਉਤੇ ਤੇ ਕਦੀ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ?  ਕਿਉ ? ਇਸ ਦਾ ਸਿਰਫ ਇਕੋ ਇਕ ਜਵਾਬ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਖੜਗ ਹੈ ਉਨਾਂ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਜਿਨਾਂ ਕੋਲ  ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਉਕਾ ਹੀ ਨਾਂ ਹੋਵੇ ਉਨਾਂ ਕੋਲ ਡਾਂਗਾਂ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾਨ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਜ ਹੀ ਫੇਸ ਬੁਕ ਤੇ ਇਕ ਦਸਮਗ੍ਰੰਥੀਏ ਨੇ ਪ੍ਰੋਫੇਸਰ ਸਾਹਿਬ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕੋਟ ਕਰਦਿਆ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨਾਂ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰੋਫੇਸਰ ਸਾਹਿਬ ਸਿੰਘ ਵੀ   ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਹਿਮਾਇਤੀ  ਸਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਜੇ ਇਹ ਪੁਛਿਆ ਗਇਆ  ਕਿ ਪ੍ਰੋਫੇਸਰ ਸਾਹਿਬ ਸਿੰਘ ਦੀ ਇਸ ਲਿਖਿਤ ਦਾ ਸ੍ਰੋਤ ਦਸਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾਲਤਾ ਕਰੋ ?  ਤੇ ਉਹ ਭੱਜ ਖਲੋਤਾ। ਇਹ ਗਲ ਸਾਫ ਹੈ,  ਕਿ ਝੂਠ ਨੂੰ ਸੱਚ ਸਾਬਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। "ਬਿਖਿਆ" ਨੂੰ "ਅੰਮ੍ਰਿਤ"  ਸਾਬਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇ ਜਿਨਾਂ ਵੀ ਜੋਰ ਲਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।ਸੱਚ ਤੇ ਸੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਝੂਠ ਝੂਠ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਬਿਖਿਆ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅਪਣਾਂ ਸਾਰਾ ਬਾਰੂਦ ਅਤੇ ਅਸਲ੍ਹਾ ਖਤਮ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ। ਜਦੋ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਲੜਦੇ ਲੜਦੇ ਗੋਲੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਣ ਤੇ ਉਹ ਅਪਣੀ ਖਾਲੀ ਬੰਦੂਕ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਮੋਂਡ੍ਹੇ ਤੇ ਰਖ ਦੇੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਛੇ ਖਲੋ ਕੇ ਅਪਣਾਂ ਬਚਾਅਕਰਦਾ  ਹੈ। ਇਸੇ ਨੂੰ " ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੋਂਡ੍ਹੇ ਤੇ ਬੰਦੂਕ ਰਖਣਾਂ"  ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ। ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਇਹ ਹੀ ਹਾਲ ਹੈ। ਇਸ "ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ" ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਸਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਨਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਦਲੀਲ ਹੁਣ ਬਾਕੀ ਬਚੀ ਨਹੀਂ। ਇਨਾਂ ਕੋਲ ਹੁਣ ਕੋਈ ਬਾਰੂਦ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ ਜੋ ਇਹ ਚਲਾ ਸਕਣ ਹੁਣ ਇਹ ਅਪਣੀ ਖਾਲੀ ਬੰਦੂਕ ਉਨਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਖਸ਼ਿਯਤਾਂ ਦੇ ਮੋਂਡੇ ਤੇ ਰਖ ਕੇ ਚਲਾਣਾਂ ਚਾਂਉਦੇ ਨੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਹਿਮਾਇਤੀ ਸਨ। 2- ਜਦੋਂ ਇਸ "ਗੰਦੀ ਕਵਿਤਾ" ਦੀ ਗਲ ਕਰੋ ਤੇ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸਨੂੰ ਗਰੁ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਉਹ ਇਸ ਅਗਾਧ ਬੋਧ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ।  ਫੇਰ ਇਹ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਪੁਛਦੇ ਨੇ ਤੇ ਚਰਿਤ੍ਰਯੋ ਪਾਖੀਯਾਨ ਵਿਸ਼ੈ ਤੋਂ ਪਾਸਾ ਵੱਟ ਲੈਂਦੇ ਨੇ। 3- ਤੀਜਾ ਹਥਕੰਡਾ  ਜੋ ਇਹ ਵਰਤਦੇ ਨੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੀਚਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕਿਉਕਿ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਤੇ ਹੀ ਇਕ ਹਮਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਹਥਕੰਡੇ ਵਿੱਚ ਇਹ "ਚਰਿਤ੍ਰਯੋ ਪਾਖਿਯਾਨ" ਦੀ ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਦੀ ਪੈਰਵੀ  ਕਰਨ ਲਈ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ "ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ"  ਨੂੰ ਹੀ ਅਸ਼ਲੀਲ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਗ ਪੈਂਦੇ ਨੇ। ਹੇਠ ਦਿਤੇ ਲਿੰਕ ਤੇ ਇਕ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀ ਰਾਗੀ ਦੇ,  ਗੁਰਬਾਣੀ ਬਾਰੇ ਇਹੋ ਜਹੇ ਵਿਚਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ। ਗਿਆਨੀ ਭਾਗ ਸਿੰਘ ਅੰਬਾਲਾ ਨੂੰ ਪੰਥ ਤੋ ਇਸ ਲਈ ਛੇਕ ਦਿਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨਾਂ ਨੇ ਇਸ "ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ"  ਬਾਰੇ ਕੌਮ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰੋਫੇਸਰ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਪੰਥ ਦਰਦੀ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਪੰਥ ਤੋਂ ਛੇਕ ਦਿਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬਾਰੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ, ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ  (ਜੋ ਕਿ ਇਨਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੈ ) ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ ਕੌਮ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਕੀਤਾ।  ਕੀ ਧਰਮ  ਦੇ ਇਨਾਂ ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹੋ ਜਹੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ  ਰਾਗੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਕਸੂਰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ,  ਜੋ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪਵਿਤਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ਲੀਲ ਸਾਬਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ  ਉਹ ਵੀ ਕਿਸ ਲਈ ? ਸਿਰਫ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇਨਾਂ   "ਅਸ਼ਲੀਲ ਗੰਦੀਆਂ ਕਹਾਨੀਆਂ " ਤੇ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਦੀ ਮੁਹਰ ਲਗ ਸਕੇ। ਵੀਰੋ ਅੱਜ ਇਨਾਂ ਹੀ।  ਇਸ ਅਸ਼ਲੀਲ ਕਹਾਣੀਆ ਦੀ ਚਰਚਾ ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਾਂਗੇ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਲ ਇਨਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਕੋਲੋ ਕੁਝ ਜਵਾਬ ਵੀ ਮੰਗਾਂ ਗੇ, ਜੋ ਇਸ ਗੰਦ ਨੂੰ "ਗੁਰੂ ਰਚਿਤ " ਕਹਿ ਕੇ ਕੌਮ ਦਾ ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰਾ ਰਹੇ ਨੇ। ******************************************************************************** ਸਮਾਪਤ**************ਸਮਾਪਤ*******************ਸਮਾਪਤ******************ਸਮਾਪਤ******